Κου Κου Λα (ΚΚΛ)

Πίσω από το χάρτινο κήπο σας

πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας

εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη

ο άνεμος δικός μου

μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες μάταιοι λόγοι.

Μην αμελήσετε.

Πάρτε μαζί σας νερό.

Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

Μιχάλης Κατσαρός, "Θα σας περιμένω".

Αίφνης ο κόσμος αλλάζει. Αίφνης;;;
Ιδού λοιπόν τα πλήθη των έκπληκτων σταυροκοπιούνται κι αναρωτιούνται:

Μα γιατί τόσος θυμός τόση οργή τόση βία;
Τι είναι αυτοί που τα έσπασαν στο Κολονάκι τις προάλλες και το έμαθε όλος ο κόσμος;

Γιατί κανείς δεν έμαθε πως ωστόσο αυτή τη φορά από τις σπασμένες βιτρίνες και τα ακριβά αμάξια δεν κλάπηκε τίποτα;

Μα ο Μέγας και Πολυχρονεμένος Αυτοκράτωρ και οι Συγκλητικοί του, είχαν έτοιμη την απάντηση.
Ποινικοποίηση στις Κου Κου Λες (ΚΚΛ).
Όποιος από εδώ και στο εξής θα κλέβει ένα κουλούρι φορώντας κουκούλα θα τιμωρείτε πιο αυστηρά από τον χωρίς κουκούλα ένοπλο ληστή.
Μεγάλη η ιδιώνυμη σοφία σας Πολυχρονεμένε.
Χαίρε ο Υπαρκτός και εφαρμοσμένος Σουρεαλισμός στην Πολιτική.

Και στο μεταξύ εγώ, ο κατά το μάλλον βλακώδης τηλεθεατής, είμαι παρακολουθών ασμένως τα «πάνελ» προσπαθώντας να βγάλω άκρη.

Μόνο που άκρη, δεν βγαίνει καμία.

Και κανείς δεν επιχειρεί μία έστω μικρή ανάλυση για τα όσα συμβαίνουν.

Η Ελλάς, έχει κυριολεκτικά «τρελαθεί». Ένα απέραντο φρενοκομείο που είπε κάποτε και ο αείμνηστος. Καθημερινά, ληστείες, φονικά, διαταραγμένοι ένστολοι κουμπουροφόροι.

Βία. Κρατική, Παρακρατική , Ακράτητη.

Την κυρία Χαρίκλεια Ανανιάδου την ξέρετε; Αν όχι μάθετε:
Είναι η κυρία της οποίας το περίπτερο κάηκε στις οδομαχίες του Δεκεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη.

Τότε, ο γνωστός ακροδεξιός Νομάρχης Ψωμιάδης και ο Δήμαρχος, είχαν υποσχεθεί πως θα τη βοηθήσουν.

Η βοήθεια δεν ήρθε ποτέ βέβαια αλλά στο μεταξύ, αυτοί οι Αναρχικοί , οι Αλήτες , οι Κουκουλοφόροι, μάζεψαν 12.000 ευρώ και της τα έδωσαν. Και καπάκι, εμφανίσθηκε ο Δήμος ζητώντας από την 74χρονη περιπτερούχο να πληρώσει δημοτικά τέλη 4.200 ευρώ.

Την κρατούμενη Κατερίνα Γκουλιώνη την ξέρετε; Αν όχι μάθετε:
Δολοφονήθηκε.
Πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά της εξευτελιστικής κολπικής εξέτασης στις κρατούμενες, κατά τη διάρκεια πειθαρχικής της μεταγωγής από τις φυλακές της Θήβας στην Αλικαρνασσό, βρέθηκε νεκρή στις 6 το πρωί στο καράβι. Ήταν δεμένη με χειροπέδες πισθάγκωνα και χτυπημένη στο πρόσωπο. Δεν ήταν ούτε κλέφτρα, ούτε δολοφόνος. Ούτε υπεξαίρεσε εκατομμύρια –αν και σε αυτή την περίπτωση δεν θα είχε μπει φυλακή. Ήταν πρεζάκι, ριγμένη στη φυλακή αλλά είχε ένα τεράστιο ελάττωμα: την Αξιοπρέπεια.
Τον Γιάννη Δημητράκη τον έχετε υπόψη; Όχι υποθέτω.

Άλλος ένας κρατούμενος αναρχικής προϊστορίας.

Βρέθηκε στο νοσοκομείο δαρμένος άγρια από τον επίσης κρατούμενο γνωστό Χρυσαυγίτη «Περίανδρο» κατά κόσμο Αντώνη Ανδρουτσόπουλο που πρόσφατα καταδικάσθηκε για απόπειρα δολοφονίας.
Και ανοίγω πάλι την τηλεόραση.

Και κάνω βόλτα στα ανά τον κόσμο διεθνή ειδησεογραφικά κανάλια.

Να οι νέες γειτονιές που ξεπηδούν στις Η.Π.Α:

Φτιαγμένες από αντίσκηνα μιας που οι κάτοικοι είναι οι αυξανόμενες στρατιές των ανέστιων.

Κι αλλάζω κανάλι: Συγκρούσεις στη Γαλλία, συγκρούσεις στη Γερμανία, ταραχές εκεί, αλλού, παρακάτω.
Ο κόσμος μοιάζει να έχει φορέσει μία κουκούλα, ο πλανήτης γίνεται σταθερά κουκουλοφόρος.

Οι αιωνίως κομπάζοντες, οι αμετανόητα επηρμένοι, προσπαθούν να διατηρήσουν το ατάραχο ύφος τους καθώς οι σκηνές του Mad Max φεύγουν από το σελιλόϊντ και παίζουν στις οθόνες της ζωής μας.

Και είναι απελπιστικό πως κάποιοι αδυνατούν, δεν θέλουν δηλαδή, να δουν τα όσα συμβαίνουν στην ολότητά τους.

Γιατί είναι βέβαιο πως η φάση που περνάμε, που περνάει ο κόσμος μας περιέχει τεράστιες οδύνες, ελπίζω τοκετού ενός καλύτερου μοντέλου.

Όμως, στο μεταξύ, οι συγκρουσιακές τάσεις θα αυξηθούν με γεωμετρική πρόοδο.

Και φοβάμαι, όπως και άλλοι, ότι ακόμα δεν έχουμε τίποτα δει.

Και οι συγκρούσεις, είναι απαραίτητες.

Υπενθυμίζουν στο σύστημα πως έχει να δίνει λογαριασμό.

Πως όσο συμπεριφέρεται αντικοινωνικά και ληστρικά, τόσο θα βρίσκει εκατομμύρια ανθρώπους απέναντι του.

Και εδώ; Εις την μικρά πλην «τιμία» Κύπρο μας;
Εδώ κι αν έχουμε κομπάζοντες και επηρμένους.

Και ταυτόχρονα, «γυφταριά» (συγνώμη αγαπητοί Τσιγγάνοι).

Τον έβλεπα προχθές εκεί στα φώτα του Γαβριηλίδη.

Πασίγνωστος, με ύφος 1500 καρδιναλίων μέσα στην grand κουρσάρα.

Φαίνονταν τελείως γελοίος μέσα στο μέγεθος του αυτοκινήτου του καθώς ο ίδιος είναι «ζουμπάς». Μετέχει τακτικά και σε πάνελ και θέλει να μας πείσει πως είμαστε ευρωπαίοι.

Κατέβασε το τζάμι του αυτοκινήτου του και με απέραντη άνεση άδειασε στην άσφαλτο ένα γεμάτο με αποτσίγαρα τασάκι. Ο «ευρωπαίος», μέρα μεσημέρι, χωρίς αιδώ.

Εδώ, εις την μικρά πλην «τιμία» Κύπρο μας.

Κύριοι Δικαστές του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας, Πρόεδρε Γιασεμή Γιασεμή κα Λένα Δημητριάδου και κα Έλενα Εφραίμ, σε σας που δεν αποδεχθήκατε το γνωστό video ως επαρκές αποδεικτικό στοιχείο και έτσι αθωώσατε τους ένστολους που ξυλοφόρτωσαν αγρίως συμπολίτες μας «δια ασήμαντον αφορμήν» και προκαλέσατε την μήνιν ακόμα και του Γενικού Εισαγγελέα, σας αφιερώνω ολίγη Ποίηση, ενός σημαντικού Έλληνα Ποιητή, ένα απόσπασμα από την Διαθήκη του Μιχάλη Κατσαρού. Και για την ακρίβεια, επιθυμώ να το αφιερώσω σε όλους όσους παίζουν τους «ταγούς» :

[…]

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες

ατέλειωτες τις παρελάσεις

σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε

πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι,

στον πρόεδρο του Εφετείου

αντισταθείτε ,στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους. […]

Έχω την εντύπωση φίλες και φίλοι, πως όλοι φοράμε πια από μια κουκούλα.

Ακόμα και αν δεν φαίνεται, είναι εκεί.

Στη μάσκα του τυπικού προσώπου, του πλαστικού χαμόγελου, του αγέλαστου προσώπου.

Είμαστε όλοι μέλη του ένδοξου Κ.Κ.Λ.

Μπάτσοι, Κλωτσιές, γροθιές, και Δίκαιο.

Κάνω copy&paste από τη σημερινή OFFSITE:

BRUTALACQUITTAL1 - «Ανύπαρκτο» το βίντεο αποφάνθηκε το δικαστήριο.

Το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας άφησε εμβρόντητη την κυπριακή κοινωνία και αθώωσε και απάλλαξε χθες από κάθε κατηγορία τους δέκα αστυνομικούς που κατηγορούνται ότι κακοποίησαν δύο φοιτητές –τους Μάρκο Παπαγεωργίου και Γιάννο Νικολάου- στις 20 Δεκεμβρίου του 2005 στη Λευκωσία.

Την υπόθεση είχε αναδείξει η εφημερίδα Πολίτης η οποία και δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της βίντεο ντοκουμέντο της κακοποίησης.

Στη πεντάωρη ανάγνωση της ομόφωνης απόφασης 158 σελίδων από τον πρόεδρο του δικαστηρίου Γιασεμή Γιασεμή, το τριμελές κακουργιοδικείο δεν έκανε δεκτό ως μαρτυρικό υλικό το βίντεο που κατέθεσε η κατηγορούσα αρχή για την υπόθεση.

Το βίντεο απορρίφθηκε ως μαρτυρικό υλικό, γιατί «στέρησε το δικαίωμα στους αστυνομικούς της δίκαιης δίκης» αφού η υπεράσπιση δεν μπόρεσε να ανακρίνει τον παραγωγό της βιντεοταινίας. Ένας πρόσθετος λόγος που οδήγησε στην απόρριψη της υπόθεσης εναντίον των κατηγορουμένων ήταν και η δυσμενής δημοσιότητα που δόθηκε στην υπόθεση από τα ΜΜΕ.

BRUTALACQUITTAL2 - Εξεμάνη ο Γενικός Εισαγγελέας

Εξοργισμένος και ιδιαίτερα καυστικός ήταν ψες ο Γενικός Εισαγγελέας Πέτρος Κληρίδης, μιλώντας στα κεντρικά τηλεοπτικά δελτία στα οποία έκανε την άνευ προηγουμένου αναφορά ότι η απόφαση του Κακουργιοδικείου «έχει πλήξει ανεπανόρθωτα το κύρος της Δικαιοσύνης, στις αποφάσεις της οποίας δεν μπορούμε να έχουμε πάντα εμπιστοσύνη». Μίλησε για κράτος τρομοκρατίας, υιοθετώντας έτσι τη θέση του πατέρα του Μάρκου Παπαγεωργίου, ενώ υπερασπίστηκε τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για το δικαίωμα να ενημερώνουν το κόσμο για τα τεκταινόμενα. Δικαιολόγησε, μάλιστα, το άτομο που γύρισε το βίντεο καθώς με τέτοιους αστυνομικούς όπως είπε, είχε δίκαιο να φοβάται να καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου. Ο Γ. Εισαγγελέας θα μελετήσει το ενδεχόμενο να εφεσιβάλει την απόφαση, ωστόσο, όπως δήλωσε «αυτό δεν έχει καμία σημασία για τον αγώνα δικαίωσης των φοιτητών».

BRUTALACQUITTAL3 – Πίσω στα καθήκοντα τους οι αστυνομικοί

Το Κακουργιοδικείο, στην κατακλείδα της απόφασής του εκφράζει την ανησυχία του για το επίδικο επεισόδιο και όχι μόνο επαναλαμβάνει πως δέχεται ότι διαπράχθηκε έγκλημα σε βάρος των δύο νεαρών παραπονούμενων αλλά, δέχεται επίσης ότι, πρωταγωνιστές του επεισοδίου είναι μέλη της Αστυνομίας. Μετά την απόφαση του όμως, οι δέκα αστυνομικοί επιστρέφουν στα καθήκοντά τους, ενώ κατά τον πατέρα του Παπαγεωργίου, ο γιος του που διαμένει στο Λονδίνο δεν επιθυμεί πια να επιστρέψει στην Κύπρο.

BRUTALACQUITTAL4 - Θυελλώδεις αντιδράσεις μέσω facebook

Από την ώρα που έγινε γνωστή η αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου εκατοντάδες πολίτες ενεργοποιήθηκαν με κάθε τρόπο με σκοπό να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους. Αρκετά groups δημιουργήθηκαν στο facebook με δεκάδες πολίτες, στην πλειοψηφία τους νέοι, να καταγγέλλουν την άδική ετυμηγορία. «Δεν αποδεχόμαστε την αθώωση των Αστυνομικών… Ντροπή, αίσχος» και «Εμείς οι πολίτες θα ελέγξουμε την Αστυνομία» είναι μόνο δύο από τα groups που εντοπίσαμε. Από το facebook επίσης οι πολίτες καλούν ο ένας τον άλλον ούτως ώστε να παρευρεθούν σήμερα στις 11-11:30 π.μ. στην εκδήλωση διαμαρτυρίας στα δικαστήρια.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO: http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=15271&-V=videos

* Ευχαριστώ τον Λεξιπένητα για τη φωτογραφία που μου παραχώρησε από το ιστολόγιο του (χωρίς να τον ρωτήσω)

ΕΞΑΡΧΕΙΑ 14-3-09

Σε χώρο πρασίνου θέλουν να μετατρέψουν οι κάτοικοι των Εξαρχείων το πάρκινγκ που βρίσκεται στη συμβολή Χαριλάου Τρικούπη και Ναυαρίνου. Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής, πραγματοποιούνται εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Παρακολουθήστε τα πλάνα από τη συγκέντρωση του Σαββάτου.

Το Σάββατο το πρωί εισήλθε διμοιρία των ΜΑΤ στο πάρκινγκ, προκειμένου για αναγνώριση στοιχείων. Μάλιστα, προσήχθησαν στο αστυνομικό τμήμα και στη συνέχεια στη ΓΑΔΑ δύο από τους παρευρισκόμενους πολίτες, οι οποίοι τελικά αφέθησαν ελεύθεροι.

Κάμερα: Στέφανος Νόλλας, Αλέξανδρος Αριστόπουλος

Από το http://www.tvxs.gr/v7376

Ouch!

Άρθρο δεν έχω αυτή την εβδομάδα στον Πολίτη. Όπως επίσης, από την αρχή σχεδόν της εβδομάδας το οποιοδήποτε γράψιμο στο πληκτρολόγιο έχει ανασταλεί. Όλα αυτά, λόγω ενός ηλίθιου πρηξίματος, εξόχως οδυνηρού στην παραμικρή επαφή, στο μεσαίο δάχτυλο του χεριού. Περνάει σταθερά αλλά αργά και ακόμα δεν μπορώ να γράψω. Ακόμα και αυτές οι λίγες αράδες, μου πήραν περίπου 20 λεπτά γιατί κάνω συνέχεια λάθη.

Επανέρχομαι, το συντομότερο, εντός των επομένων.

Ούτε μολύβι δεν μπορώ να πιάσω, φανταστείτε τα νεύρα μου…γκρ! Ouch!!!!

Από το Ισραήλ με αγάπη.

Ένα ευαίσθητο και ωραίο animation δοσμένο μέσα από τα μάτια ενός νεαρού Παλαιστίνιου στη Γάζα.

Πριν πεταχτούν τυχόν «εβραιοφάγοι» να υπογραμμίσω πως η παραγωγοί και οι δημιουργοί της μικρής ταινίας, είναι όλοι Ισραηλινοί.

αντί-ο Χρήστο Παπουτσάκη και ευχαριστώ.

Το τελευταίο τεύχος του αντί, με εκείνο το χαρακτηριστικό "αντίο". Σε όλους, τότε αυτή η λέξη αντήχησε παράξενα, λες και γνωρίζαμε πως ήταν το αντίο του ίδιου του Παπουτσάκη.

Καθόλου περίεργο, αφού "αντί" σήμαινε Χρήστος Παπουτσάκης.

Η ύπαρξη του είχε ταυτιστεί απόλυτα με το ιστορικό΄περιοδικό της Αριστεράς.

Μόλις "εμαθα" το νέο, πριν από 5-7 λεπτά και γράφω πρόχειρα και ασχεδίαστα.

Μοιάζουν να φεύγουν ένας ένας οι άνθρωποι των οποίων η παρουσία λειτουργούσε και σαν εγγύηση για το Ήθος, για το ότι ακόμα υπάρχει κάποιο ενεργό και ζωντανό ήθος.

Στο editorial τού έσχατου τεύχους, o Παπουτσάκης έγραφε:

Oι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι και ο υπογράφων εκδότης, σαν έτοιμος από καιρό θέλω να απευθυνθώ σε σας που τόσα χρόνια ζήσατε μαζί με εμένα και τους συνεργάτες μας την περιπέτεια της έκδοσης του Αντί και να σας θυμίσω τις καλές αλλά και τις σκληρές μέρες που διατρέξαμε όλα αυτά τα χρόνια με ένα περιοδικό ανά χείρας κάθε δεκαπενθήμερο ή και πιο συχνά.

Να σας θυμίσω τις ζωντανές μας συναντήσεις μέσα από τα συνέδρια, τις εκδηλώσεις και τις γιορτές του περιοδικού, μέσα από την ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας.
Θέλω να σας πω, με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα που ήταν το γνώρισμα πάντα της σχέσης μας, ότι η έκδοση του περιοδικού αναστέλλεται.

Πως άλλοι πιο νέοι και πιο δραστήριοι από εμάς θα έρθουν ίσως στο μέλλον στη θέση μας και ίσως με αυτό τον τρόπο, με το καινούριο αίμα, το περιοδικό να έρθει ακόμη πιο κοντά στους νέους ανθρώπους και στις νέες εποχές. Aυτή η ώρα έχει έρθει;

Το βέβαιο είναι πως από τη θέση αυτή, εδώ και σχεδόν 34 χρόνια, προσπάθησα να κάνω το καλύτερο που μπορούσα με καθαρή καρδιά.

Από τη θέση αυτή θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν από το Αντί στη μακρά διάρκεια των 34 χρόνων της έκδοσής του.

Τους συνεργάτες δημοσιογράφους, τους φίλους πανεπιστημιακούς, τους σκιτσογράφους, τους φωτογράφους, τους τεχνικούς, τους τυπογράφους, όλους τους ανεξάρτητους αριστερούς πολίτες που συνέβαλαν στη συγκρότηση της ύλης και βοήθησαν, ο καθένας από τη σκοπιά του, στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του περιοδικού.

Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, φαίνεται καθαρότερα η βοήθεια και η συμβολή του καθενός. Αν και το Αντί δεν διατήρησε πάντα τις καλύτερες σχέσεις με πολλούς φίλους και συνεργάτες, ωστόσο οφείλει να αναγνωρίσει ότι όλες οι συμβολές λειτούργησαν εντέλει θετικά.

Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι, ας μην τους κάνουμε δυσκολότερους με λόγια περιττά και ανούσιες φλυαρίες.Η αναστολή έκδοσης του περιοδικού αποφασίστηκε οριστικά πριν από έξι μέρες. Τώρα λοιπόν που κλείνουμε και τα λογιστικά μας βιβλία, διαπιστώσαμε ότι πολλοί συνδρομητές έχουν ανανεώσει τη συνδρομή τους.

Εμείς έχουμε όλα αυτά τα στοιχεία· δεν έχουμε, όμως, τους λογαριασμούς σας. Γι’ αυτό θα θέλαμε να ζητήσουμε από τους συνδρομητές που έχουν πληρώσει τη συνδρομή τους να μας στείλουν τα στοιχεία τους, για να επιστρέψουμε εμείς πλέον ό,τι χρωστάμε.

Σας παρακαλούμε λοιπόν να μας στείλετε με επιστολή (περιοδικό Αντί, Δημοχάρους 60, 115 21 Αθήνα), φαξ (210-7226107) ή ηλεκτρονικό μήνυμα (chpapou@otenet.gr) ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τραπεζικό λογαριασμό (εάν έχετε). Εναλλακτικά, θα μπορούσατε να πάρετε βιβλία των εκδόσεων «Πολύτυπο» ή τόμους του Αντί. Περιμένουμε το μήνυμά σας.

Kι όπως λέγαν οι παλιοί,

Σας ευχαριστώ και σας σφίγγω το χέρι.
Χρήστος Γ. Παπουτσάκης

Δεν τον ήξερα προσωπικά.

Τα "συναπαντήματα" λίγα πριν από χρόνια, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν γνωριμία.

Η τελευταία φορά που του μίλησα, ήταν πριν από ένα χρόνο περίπου-και κάτι- όταν ακόμα έδινε τη μάχη να κρατήσει το περιοδικό ζωντανό μετά από την απίστευτη μήνυση που είχε αρπάξει από τον κο Φρυσίρα.

Ζητούσε αποζημίωση...80.000 ευρώ, για ένα κριτικό σχόλιο 3 γραμμών ενός συνεργάτη του περιοδικού. Και βέβαια, ο κος Φρυσίρας-ο οποίος κατά τα άλλα είχε στηριχθεί ασμένως από το περιοδικό στις εικαστικές του πρωτοβουλίες, ήξερε και μάλιστα πολύ καλά πως το ποσο και η μήνυση συνιστούσαν την εξόντωση.

Τότε λοιπόν, σε μία προσπάθεια που κάναμε και εμείς, όπως και πολλοί άλλοι, με τον Γιώργο τον Παυλίδη του ΑΣΤΡΑ του πήραμε μία συνέντευξη τηλεφωνική κατά τη διάρκεια της εκπομπής που κάναμε το πρωί.

Η αίσθηση που αποκόμισα, ήταν αυτή ενός ανθρώπου απέραντα στωικού και χαμηλότονου που απλά, είχε εντάξει τα ύπουλα χτυπήματα στην ρουτίνα του.

Η είδηση του θανάτου του, όπως τη διάβασα από το διαδίκτυο στην ιστοσελίδα του skai.gr :

Έπειτα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, έφυγε τη Δευτέρα από τη ζωή ο εκδότης του "Αντί" Χρήστος Παπουτσάκης.

Ο Χρήστος Παπουτσάκης νικήθηκε από την επάρατο στα 76 του χρόνια.

Υπήρξε όχι μόνο ο ιδρυτής αλλά και η ψυχή του "Αντί", της μακροβιότερης ίσως πολιτικής και πολιτιστικής επιθεώρησης.

Ο Χρήστος Παπουτσάκης είχε γεννηθεί το 1934 στα Χανιά της Κρήτης.

Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, εργάστηκε ως αρχιτέκτονας και τον Μάιο του 1972 εξέδωσε με άλλους πνευματικούς ανθρώπους το πρώτο τεύχος του περιοδικού ΑΝΤΙ με συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, το οποίο έκλεισε αμέσως η χούντα, η οποία τιμώρησε τον εκδότη συλλαμβάνοντας τον.

Επανεκδόθηκε μετά την πτώση της χούντας και κυκλοφορούσε αδιαλείπτως ανά δεκαπενθήμερο , μέχρι πριν από ένα χρόνο περίπου, οπότε έκλεισε, εξαιτίας της αρρώστιας του Χρήστου Παπουτσάκη και της δικαστικής διένεξης του με τον συλλέκτη Βλάση Φρυσίρα. Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Παρασκευή ενώ η ταφή θα γίνει στη γενέτειρα του τα Χανιά, σύμφωνα με την επιθυμία του. "

Ελπίζω, το ιστολόγιο του αντί στη διεύθυνση http://www.antinews.gr/ να συνεχίσει.

Αξίζει να μπείτε τώρα για έναν αποχαιρετισμό στον Χρήστο Παπουτσάκη.

Το ύφος και το ήθος του αντί, το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ.

Γιατί, περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη για συγκροτημένο και επαρκή αριστερό λόγο.

Σε μία εποχή που το "Κράτος" επιτρέπει ή και ωθεί την αφύπνιση του παρακράτους προκειμένου να βυθίσει την κοινωνία στην απόλυτη ανασφάλεια και τον φόβο ώστε να φρενάρουν οι κινητοποιήσεις και η εκφρασμένη αγανάκτηση, φωνές σαν αυτές του αντί και των ανθρώπων του, λειτουργούν συννεκτικά και πειστικά , κυρίως γιατί ανέκαθεν έπαιξαν έξω από τα κομματικά στεγανά.

Αντίο Χρήστο Παπουτσάκη και ευχαριστώ.

Ευχαριστώ για τα συναισθήματα που μου χάρισε η θέα του πρώτου τεύχους στο περίπτερο το 1972, όντας ακόμα 16χρονος.

Ήμουν απο τους τυχερούς.

Πρόλαβα το τεύχος πριν το κατασχέσει η Ασφάλεια της χούντας στο περίπτερο της Αγίου Αλεξάνδρου και Τρίτωνος-αν θυμάμαι καλά- στο Παλαιό Φάληρο.

Με κάτι ψιλά που κρατούσα το αγόρασα και αντί να πάω στους φίλους μου που με περίμεναν επέστρεψα σπίτι να διαβάσω το περιοδικό.

Παντού, θα διαβάσετε για τη συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη που φιλοξενούσε.

Εγώ, θυμάμαι όμως ένα απίθανο σκωπτικό κείμενο του Μποστ, συνοεδευμένο με σκίτσα ασφαλώς, στο οποίο με κάτι τελείως σουρεαλιστικά μαθηματικά έβγαζες το σύμπέρασμα πως η δικτατορία...δεν μπορεί να κρατήσει πάνω από 7 χρόνια.

Σουρεαλιστικό ή όχι, το κειμενο του Μποστ χτύπησε κέντρο.

Δυστυχώς, το αρχείο μου με τα τεύχη του Αντί καταστράφηκε σε μία πλημμύρα γύρω στο 1978 –μπήκανε νερά στο σπίτι και τα τεύχη ήταν σε στοίβες στο πάτωμα δίπλα στη βιβλιοθήκη. Ανάμεσά τους, και εκείνο το πρώτο ιστορικό τεύχος.

ΑΣ.Π.ΙΣ :Η Νύχτα των βρικολάκων

Δημοσιεύτηκε στην ελληνική εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα στις 4 Μαρτίου και μάλιστα στην πρώτη σελίδα με πηχυαίο τίτλο : «Από ανησυχούντες αστυνομικούς, δημιουργήθηκε ΑΣ.Π.ΙΣ προστασίας.»

Θα πείραζα για αρχή αυτό το ανησυχούντες, και θα το έκανα ανησυ…Χούντες…έτσι για να ξέρουμε σε τι αναφερόμαστε.

Πρόκειται παρακαλώ, για την «επίσημη» αναγγελία της ΑΣτυνομικής Πατριωτικής ΙΣχυς, μυστικής (βλέπε παράνομης) οργάνωσης των αυτοαποκαλούμενων Πατριωτών Αστυνομικών.

Η ονομασία ΑΣΠΙΣ, φέρνει αμέσως στο νου –στους παλαιότερους- και όσους έχουν διαβάσει τη σύγχρονη ιστορία την περίφημη υπόθεση Ασπίδα, την προβοκάτσια δηλαδή που στήθηκε το 1965 σε βάρος του Ανδρέα Παπανδρέου με την οργάνωση φάντασμα που δήθεν απέβλεπε σε ανατροπή του αστικού καθεστώτος.

Όμως, διαβάστε ένα απόσπασμα από την ανακοίνωση των σύγχρονων «Ασπίδων» :

«Η ΑΣ.Π.ΙΣ δημιουργήθηκε από τα αγνά και γνήσια Πατριωτικά αισθήματα ημών, απλών Αστυνομικών- που δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα πια. Τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οι δολοφονικές επιθέσεις αναρχικών, κουκουλοφόρων, τρομοκρατών που συνεχίζονται ακόμα εναντίον μας και η εκμετάλλευσή μας από τα κόμματα, την Ηγεσία μας, τους συνδικαλιστές μας και τα MME έπρεπε κάποια στιγμή να λάβουν τις απαντήσεις που τους αξίζουν. Είναι απαράβατος κανόνας της φύσης ότι κάθε δράση προκαλεί ίση και αντίθετη αντίδραση. Ο Αγώνας που ξεκινήσαμε αποτελεί την αντίδραση σε όλα τα παραπάνω και ελάχιστο φόρο τιμής για το αίμα των Αδερφών μας που χύνεται άδικα καθώς και ελάχιστο χρέος απέναντι στην Πατρίδα μας, την οποία δεν θα την αφήσουμε έρμαιο στα σχέδια της νέας τάξης και των εδώ εντολοδόχων της. Ήδη μέλη μας έχουν αναλάβει πρωτοβουλίες, πάντα στα πλαίσια της νομιμότητας, δρώντας συγκαλυμμένα για ευνόητους λόγους. 65 χρόνια μετά να ξανακάνουμε πράξη το «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ», το σύνθημα του τότε Συνταγματάρχη Γεώργιου Σαμουήλ»

Ποιος είναι ο Γεώργιος Σαμουήλ που τους εμπνέει;
Μα…ο διοικητής της Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη που σε αγαστή συνεργασία με τους Εγγλέζους αιματοκύλησε τους Έλληνες Αριστερούς και άναψε το φυτίλι για τις απεχθέστερες ημέρες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, αυτές του Εμφυλίου. Δεκέμβριος του 44 ήταν.

Στην Ελλάδα, το Παρακράτος προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι. Δεν μπορώ να μεταφέρω όλη την ανακοίνωση τους εδώ, δεν με παίρνει ο χώρος.(στο τέλος του άρθρου υπάρχει σχετικός δεσμός)

Μετά την επίθεση στο Στέκι Μεταναστών αυτό φάνηκε πεντακάθαρα.
Και είναι εξόχως χαρακτηριστικό πως στην ανακοίνωσή τους οι Ασπίδες, καταγγέλλουν μετά βδελυγμίας την πρόταση που έγινε, για πρόσληψη και αλλοδαπών στην Αστυνομία.
Αγνοώντας ηθελημένα βέβαια πως αυτό είναι μία πάγια τακτική σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να υποβοηθηθεί η ένταξη και η αφομοίωση των αλλοδαπών στην κοινωνία της οποίας ούτως ή άλλως είναι μέλη.

Οι απίθανοι αυτοί τύποι, λίγο πολύ κατηγορούν την ηγεσία τους και τους συνδικαλιστές συναδέλφους τους πως είναι παραδομένοι στην Αριστερά και μάλιστα στο…ΣΥΡΙΖΑ.
Αν δεν το διάβαζα με τα μάτια μου, θα έλεγα πως είναι διεστραμμένο χιούμορ.

Το «ιδεολογικό» υπόβαθρο, ξεκάθαρο.
Οι εχθροί, είναι η «νέα τάξη» δηλαδή οι διαπολιτισμικές κοινωνίες των ημερών μας οι οποίες ταυτίζονται με τον αφανισμό της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας.
Είχαμε λοιπόν μέχρι τώρα τον «Επαναστατικό Αγώνα» και τη «Σέχτα» τώρα έχουμε και το αντίδοτο. Αλήθεια πως έχουν σκοπό να δράσουν; Σπεύδουν βέβαια να τονίσουν «εντός της νομιμότητας» αλλά, λίγο νωρίτερα μίλησαν για την «ίση αντίδραση» στις δολοφονικές επιθέσεις των αναρχικών.

Το δικό μου το μυαλό λοιπόν κάνει μία απλή εξίσωση:

Μήπως η επίθεση με τη χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια που μόνο από καθαρή τύχη δεν προκάλεσε νεκρούς ήταν η πρόβα τζενεράλε των Ασπίδων;

Η ανακοίνωση ,είναι συνοδευμένη από φωτογραφικό υλικό ταραχών και διαδηλώσεων με τη φράση «ως πότε θα τους ανεχόμαστε;»
Μεταξύ των φωτογραφιών είναι η εξέγερση του Νοέμβρη 1973…

Μοιάζει αδιανόητο το ενδεχόμενο να αποκτήσουν οποιοδήποτε έρεισμα στην ελληνική κοινωνία του 2009, αλλά πάλι, είναι αδύνατο να μην κάνω συνειρμούς και να μη θυμάμαι τα όσα έχω διαβάσει για το «αδύνατο να γίνει δικτατορία» λίγο μόλις πριν η συμμορία των συνταγματαρχών πνίξει την Ελλάδα στο σκοτάδι.

Αναλογιστείτε φίλοι αναγνώστες το γύρω και εντός σκηνικό:

Πολλαπλασιαζόμενη ανεργία, οικονομική κρίση, ανασφάλεια.
Είναι βέβαιο πως το καλοκαίρι που πλησιάζει θα είναι εξαιρετικά γόνιμο για κοινωνικές αναφλέξεις καθώς την κρίση πληρώνουν όπως πάντα οι μόνοι που δεν θα έπρεπε.
Και είναι αρκετές οι δυνάμεις του σκότους, οι βρικόλακες, που θα κάνουν όσα περνάνε από το χέρι τους για να σπρώξουν τα πράγματα στην αναβίωση του εθνικισμού.
Η ανασφάλεια, η ανεργία, ο τρόμος για την απόλυση και το κατά συνέπεια τίναγμα στον αέρα της ζωής των ανθρώπων είναι το λίπος που θρέφει τον εθνικισμό.
Το δείχνει η ίδια η ιστορία.
Οι κάθε λογής Ασπίδες, έρχονται και προσθέτουν το μέλι σε αυτό λίπος κάνοντας τον εύκολο δρόμο ακόμα πιο εύκολο:
αυτόν του μίσους προς τους Ξένους, αυτόν που αρνείται πεισματικά να αναλύσει στοιχειωδώς τι συμβαίνει στον κόσμο, αυτόν που ως εναλλακτική λύση στην τρέχουσα κρίση προτείνει τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την άμεση επιστροφή στο κλειστοφοβικό εθνοκράτος στα πρότυπα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα και του ψυχρού πολέμου.

Και μέσα σε όλα αυτά τα ωραία, προστέθηκε μια πληροφορία που έφτασε στα αυτιά μου μέσω Αθηνών. Έχω τη διάθεση να την αμφισβητήσω γιατί τη θεωρώ τραβηγμένη αλλά διδάχτηκα πια, πως αρκετοί κύκλοι είναι απολύτως αδίστακτοι.

Υπάρχει-μου λένε- «σχέδιο μαζικών απολύσεων στην Κύπρο, στον ιδιωτικό τομέα, με πρόσχημα την κρίση, προκειμένου να δημιουργηθεί εξαιρετικά αρνητικό κλίμα προς οποιαδήποτε περίπτωση κατάθεσης Σχεδίου Λύσης του Κυπριακού.»

Οι μαζικές απολύσεις, συνεχίζει η πηγή μου, θα προκαλέσουν τεράστια αναταραχή και ανασφάλεια στη μικρή Κυπριακή Κοινωνία και θα την κάνουν να αναδιπλωθεί πλήρως σε κάθε ενδεχόμενο Λύσης, μιας που θα συνδυαστεί με το φόβητρο του Οικονομικού τιμήματος της και την καταβύθιση του τόπου στην ανέχεια…

Είναι δυνατόν; Μοιάζει με κακό σενάριο πολιτικής φαντασίας.

Ένα ξέρω. Οι κάθε λογής αυτόκλητοι Ασπίδες θα πρέπει να καταδικαστούν στη συλλογική συνείδηση, τώρα. Οι καιροί, είναι εξαιρετικά δύσκολοι, και όσοι παίζουν με την ανασφάλεια των πολιτών πρέπει να δουν την έξοδο από την «παράσταση» πριν ανέβουν στη σκηνή.

Και, θα πρέπει να γίνει συνείδηση πως όσα-τέτοιου είδους γεγονότα σαν αυτό με την ΑΣ.Π.ΙΣ συμβαίνουν εν Αθήναις, κατά κανόνα "εμπνέουν" ΄τους εν Λευκωσία μαύρους κύκλους. Το παρακράτος, η βία, ο παραλογισμός, λειτουργούν ακριβώς όπως ο καρκίνος: μεταστατικά.

Η «Νύχτα των Βρικολάκων» καλύτερα να μείνει μόνο τίτλος της παλιάς γνωστής ταινίας του Πολάνσκι.


Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ: http://www.elora.gr/portal/index.php?option=com_content&task=view&id=1262&Itemid=4

Διαβάστε ανάλογο με το δικό μας δημοσίευμα στο http://jungle-report.blogspot.com/

Η Καθεδρική Ύβρις και όχι μόνο

Κα Μαύρου, Δήμαρχο Λευκωσίας.
Γνωρίζετε πως σας εκτιμώ πολύ.
Ξέρω, πως την Πόλη μας την αγαπάτε βαθειά και ειλικρινά.

Ωστόσο, ως απλός Πολίτης αυτής της χώρας και ως Δημότης των Αγίων Ομολογητών οφείλω να σταθώ απέναντι για ζητήματα που απασχολούν έντονα όχι μόνο εμένα αλλά και πάρα πολλούς Άλλους.

Και αυτό το «πάρα πολλούς» το εννοώ.
Δεν έχετε παρά να δείτε πόσοι συμπολίτες σας, έχουν υπογράψει τις σχετικές διαμαρτυρίες ή έχουν ενωθεί σε διαδικτυακές κοινότητες στο facebook.
Είμαι βέβαιος, πως έχετε πολλά στο κεφάλι σας και δέχεστε ισχυρές πιέσεις από κύκλους που έχουν συνηθίσει να κανοναρχούν στις ζωές των ανθρώπων απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν τις μωροφιλοδοξίες τους.

Δύο είναι τα θέματά μου σήμερα:

Η Ύβρις με την επικείμενη ανέγερση του Καθεδρικού Ναού στην Παλιά Ιστορική Λευκωσία και βεβαίως, η Ύβρις με την κοπή των Κυπαρισσιών της Κυριάκου Μάτση.
Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο μαξιμαλισμός που καθοδηγεί τον κύριο Χρυσόστομο σε αυτόν τον υπερφίαλο στόχο. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς άλλωστε.

Τον διαβεβαιώνω πάντως, με όλη την καλή πίστη που μπορώ να βρω, πως η ανέγερση αυτή του εξασφαλίζει την πλέον αρνητική υστεροφημία.

Δεν είναι τυχαίο πως η Κυπριακή διαδικτυακή κοινότητα στο facebook που αντιτίθεται στην ανέγερση, με το «καλημέρα σας», απέκτησε πάνω από 4000 μέλη. Αν λάβει κανείς υπόψη του το ποσοστό των Κυπρίων που είναι ενεργοί χρήστες σε σχέση με τον πληθυσμό και την μάλλον ισχνή συμμετοχή τους στα κοινά, ο αριθμός είναι απροσδόκητα μεγάλος.
Το ζήτημα όμως, είναι ποιοτικό και όχι ποσοτικό.

Συχνά οι ιερωμένοι, βαυκαλίζονται αποκαλώντας εαυτούς «πνευματική ηγεσία».

Αλήθεια! Ποια πνευματικότητα μπορεί να οδηγεί στο χτίσιμο ενός εξαμβλώματος ύψους 26 (!!!) μέτρων μέσα στην Ιστορική Παλιά Λευκωσία;
Ποια πνευματικότητα αγνοεί με αναίδεια τις γνωματεύσεις των μόνων αρμοδίων φορέων;

Ο Σύνδεσμος Αρχιτεκτόνων αντιδρά δυναμικά. Τονίζει πως το εγχείρημα αφ ενός δεν συνάδει με την ιστορική φυσιογνωμία του χώρου και αφ ετέρου πως θα προκαλέσει το απόλυτο κυκλοφοριακό χάος.
Το Τμήμα Αρχαιοτήτων, αντιτίθεται επίσης γιατί έχει σοβαρούς λόγους να πιστεύει πως στην περιοχή υπάρχουν Αρχαία. Και εδώ θα τονίσω πως η μόνη πραγματική Ιερότητα βρίσκεται στα Αρχαία και την Ιστορική κληρονομιά και πως όσοι έρχονται να καταστρέψουν, να κτίσουν, να τεμαχίσουν την ιστορία, ποιούν την απόλυτη Ύβρη.
Το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως επίσης έχει ξεκάθαρη αρνητική γνώμη.
Η Επιτροπή Αισθητικού Ελέγχου του Δήμου Λευκωσίας ΑΠΕΡΡΙΨΕ την Αρχιεπισκοπική αίτηση.

Για μένα, η υπόθεση έπρεπε να είχε λήξει οριστικά εδώ.
Ποια λοιπόν «πνευματικότητα» αγνοεί με τόσο θράσος όλα αυτά;

Βέβαια, από μία οποιαδήποτε…πνευματικότητα θα περιμέναμε και έναν αυτονόητο σεβασμό στην Αισθητική και την Ιστορία. Μάταιο. Δεν περιμένουμε τίποτα.

Δεν θα μπω σε φιλοσοφικές «λεπτομέρειες». Δεν θα μιλήσω για την πλήρη και ηχηρή απουσία ταπεινότητας. Γυρίζω την πλάτη μου.

Και, απευθύνομαι στο Δημοτικό Συμβούλιο και τα μέλη του, που θα πρέπει αυτή τη φορά να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.
Να ξέρουν καλά, Δήμαρχος και Σύμβουλοι, πως αν τιμήσουν τους Δημότες και την Ιστορία της Λευκωσίας θα γίνουν παραδείγματα φωτεινά. Δεν είναι απλό το ζήτημα.

Η Παλιά Λευκωσία στέκει εκεί χρόνια και χρόνια.

Είναι η ανάσα, η πνοή του χθες που χαϊδεύει το σήμερα με μνήμες, συνείδηση και αναφορές.
Είναι ένα κόσμημα που πρέπει να φροντιστεί στοργικά ως έχει.

Οι νεόπλουτοι και οι νοοτροπίες τους δεν έχουν απολύτως καμία θέση εκεί.

Σταματήστε τον χυδαίο αρχοντοχωριατισμό τώρα.

Για να μην θίξουμε και την άλλη πλευρά, την οικονομική. 9.000.000 ευρώ;
Πολύ μαύρο αστείο κύριοι. 9.000.000 ευρώ;;;;;;

Μα…εξ όσων γνωρίζω, η Αρχιεπισκοπή, έχει στην ιδιοκτησία της μερικές δεκάδες παραδοσιακά κτίρια στην περιοχή τα οποία είναι εγκαταλελειμμένα στο έλεος του καιρού και του χρόνου ενώ, με ένα κλάσμα από τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να συντηρηθούν και να παραδοθούν σε φορείς, οργανώσεις και ιδιώτες έναντι κάποιου ενοικίου και να γίνουν στέκια, βιβλιοθήκες, γκαλερί και άλλα που θα ζωντάνευαν την περιοχή. Ουαί υμίν υποκριτές…!

Θέλει σώνει και καλά Καθεδρικό; Έξω! Έξω από την πόλη, έξω από το κέντρο, έξω από την Ιστορία και την μικροκαμωμένη Παλιά Λευκωσία. Αλλού, εξ’ από δω!

Στο άλλο θέμα τώρα.

Η Κυριάκου Μάτση, δεν έχει πεζοδρόμια στο μεγαλύτερο μέρος της.
Ωστόσο, είναι ένας από τους πιο ωραίους και με έντονο χαρακτήρα δρόμους της πρωτεύουσας.
Αυτόν τον χαρακτήρα τον οφείλει αποκλειστικά στα αιωνόβια κυπαρίσσια του, που μεγαλώνουν εκεί για δεκάδες επί δεκάδων χρόνια.
Κοσμούν την καθημερινότητά μας, κάνουν την πόλη πιο ανθρώπινη και συντελούν βέβαια όπως όλα τα δέντρα στο φιλτράρισμα του αέρα που αναπνέουμε.
Θεωρώ, και όχι μόνο εγώ, ως τελείως εξωφρενική την οποιαδήποτε σκέψη για την κοπή τους.
Ποιοι είμαστε εμείς άραγε που θα κόψουμε το νήμα της ζωής των κυπαρισσιών;

Ήταν πριν από μας εκεί, και πρέπει να μείνουν και μετά.
Οι αντιλήψεις που υπαγορεύουν τέτοιες ενέργειες χάριν του «κυκλοφοριακού», είναι πέρα ως πέρα τριτοκοσμικές και τελείως μα τελείως έξω από τη λογική και τη φιλοσοφία μας πόλης που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή.
Προσωπικά, οδηγώ στην Κυριάκου Μάτση, κάθε μέρα.
Κατοικώ άλλωστε σε μία πάροδό της. Ναι, συχνά ειδικά τα απογεύματα «πήζω» με την κίνηση.

Δεν πειράζει. Με αποζημιώνουν με την αγέρωχη θέα τους τα κυπαρίσσια.

Και μου φτιάχνουν τη διάθεση. Άλλα με εξοργίζουν.

Οι ηλίθιοι που παρκάρουν στα ελάχιστα πεζοδρόμια για παράδειγμα. Όχι τα δέντρα κυρία Μαύρου.

Ψηφιστήκατε για να τα προστατέψετε και όχι για να τα κόψετε.
Ούτε να τα …αντικαταστήσετε με μικρότερα-το άκουσα και αυτό!

Αυτά τα δέντρα, δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό!

Αφήστε τα ήσυχα, τα αγαπάμε, τα έχουμε ανάγκη, και προτιμάμε να τα έχουμε και ας αργούμε 5 λεπτά να φτάσουμε στον προορισμό μας. Δεν μας /σας ανήκουν.

Τα κληρονομήσαμε, για να τα παραδώσουμε αλώβητα.

Η Λευκωσία, είναι μία λιλιπούτεια πρωτεύουσα.

Και ακριβώς για αυτό, μπορεί να είναι και να εξελιχθεί σε μία πραγματικά χαριτωμένη πρωτεύουσα με Ανθρώπινο Μέτρο. Ούτε «θεϊκό» με θεόρατους καθεδρικούς και ούτε με ένα δέντρο λιγότερο.

Δεν αντέχει! Ούτε εμείς. Αρκετά με τις Ύβρεις.
Και είμαι βέβαιος κα Μαύρου πως έχετε ευήκοον το ους, γιατί την αγαπάτε και την πονάτε την πόλη μας. Κανονίστε λοιπόν!

ΥΓ:άσχετο υστερόγραφο, προς Κοριό κλπ Παράσιτα: Ευτυχώς, υπάρχουν εντομοκτόνα

Ομορφιές

Λίγες ώρες πριν το αυριανό άρθρο, που θα είναι εστιασμένο όχι απλά στην Κύπρο, αλλά στη Λευκωσία και τις φιλοδοξίες του κου Χρυσόστομου για την ανέγερση "καθεδρικού ναού" 9 ορόφων και 26 μέτρων μέσα στην Παλιά Ιστορική Λευκωσία, μια φωτογραφική βολτίτσα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα, την φαντασία και το χιούμορ. Στοιχεία απείρως σημαντικά, ειδικά όταν κοσμούν πρωτεύουσες και πόλεις προσθέτοντας στην καθημερινότητα ένα αδιόρατο χαμόγελο στους κατοίκους.
Η πρώτη φωτογραφία (πάνω από το κείμενο) με τα μωρά που σκαρφαλώνουν, δεν είμαι σίγουρος που έχει τραβηχτεί, δεν βρήκα στοιχεία.

Αυτό όμως το ευφάνταστο άγαλμα, είναι αφιερωμένο στον Φρανς Κάφκα και θα το δείτε στην Πράγα, αν ποτέ βρεθείτε σε αυτήν την ξακουστής ομορφιάς πόλη.

Ο μπρούτζινος τύπος που έχει βουτήξει το κεφάλι του μέσα στον τοίχο του κτιρίου των Ernst & Young. βρίσκεται στο Los Angeles. Κάθε συνειρμός με την τρέχουσα οικονομική κρίση, δεκτός.

Η...ψαρούκλα (καρχαρίας) που έχει "καρφώσει" την οροφή ενός σπιτιού, κοσμεί με φαντασία το Headington στο Oxford...

....ενώ αυτές οι δύο θαυμάσιες κυρίες χαρίζουν κέφι με τη χάρη τους στους περιπατητές και τους οδηγούς στο Lisse της Ολλανδίας. Απίθανες δεν είναι;

Μια βρύση από το πουθενά! Συμπαθητική και χιουμοριστική ιδέα Διακοσμητικής Τέχνης για δημόσιους χώρους, βρίσκεται στο Aqua Land του Ισπανικού Cadiz,

...ενώ αυτός ο κύριος που βλέπει τον κόσμο αντίστροφα είναι ο Charles La Trobe στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

Στο Όσλο της Νορβηγίας, αυτή η παράξενη χορογραφία του αρσενικού με τα βρέφη. Δεν μπόρεσα να βρω περισσότερα στοιχεία, αναρωτιέμαι αν η καταγωγή της ιδέας έχει να κάνει με κάτι από την Νορβηγική Μυθολογία. Αν κάποιος γνωρίζει, μην το κρατά κρυφό, να μας το πει!

Αυτή η κυρία κινδυνεύει να φάει ροπαλιά από τον παίκτη στη γωνία. Αλλά, δεν ξέρω που βρίσκεται το άγαλμα, η φωτό δεν είχε άλλα στοιχεία δυστυχώς,

ενώ τούτο εδώ το "φευγάτο" είναι επίσης στο Νορβηγικό Όσλο. Σκεφθείτε αν στα μέρη μας είχε τοποθετηθεί κάτι τέτοιο (για να μην πω για τις κυρίες πιο πάνω) πόσοι ξυνισμένοι ειδικοί και μη θα έβγαιναν στα τηλεοπτικά παράθυρα ως προσβεβλημένοι...

Μα δεν είναι υπέροχη αυτή η νεαρή μαμά καθώς στροβιλίζει το κοριτσάκι της; Υποθέτω αν κάναμε κάτι ανάλογο στη Λευκωσία ο κύριος Αρχιεπίσκοπος θα είχε ενστάσεις "διότι η προκλητική απουσία του πατρός εκπέμπει λάθος μηνύματα"...(ενώ το δικό του εξάμβλωμα των 9 ορόφων στην Παλιά Λευκωσία ποιεί...αισθητικόν ήθος...αλλά για αυτό, ες αύριον)

Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά ευφάνταστη και αυτή τη δημιουργία, με την γυμνή κυρία που βγαίνει; έχει βυθιστεί; στο πεζοδρόμιο. Σίγουρα πάντως είναι τελείως απροσδόκητη και σου θυμίζει να...προσέχεις καθώς περπατάς!

Αυτό πάλι; Ένα παγκάκι στη Σεούλ της Κορέας. Ο εξ αριστερών μου θυμίζει έντονα τον Κάρολο της Βρετανίας...Σύμπτωση; Όντως παριστάνει τον Βρετανό Πρίγκηπα; Και αν ναι γιατί; Ίσως απλά, για πλάκα. Γιατί όχι;

Αυτό το μάλλον σύνθετο γλυπτό πλέγμα, είναι στη Σιγκαπούρη. Μια απίθανη νότα καθώς περπατάς στην προβλήτα ε; Ξέρετε, δεν θέλει και πολλά πολλά μια πόλις για να αρχίσει να αποκτά στοιχεία που την κάνουν "χαμογελαστή". Υπάρχει όμως μία προϋπόθεση. Τοπικοί "άρχοντες" με χιούμορ και σοβαρότητα και όχι με ημιμάθεια και σοβαροφάνεια.
Τέλος, ένας εκπληκτικός "φόρος τιμής" στις πύλες του παραδείσου, εκεί από όπου όλοι βγαίνουμε για να αντικρύσουμε πρώτη φορά το φως : το Γυναικείο Αιδείο.

Το εξαιρετικό γλυπτό, κοσμεί την είσοδο του Πανεπιστημίου του Tübingen στη Γερμανία...

Είμαστε οι μπάτσοι του Άλλου No2 -update

update στο τέλος του "κανονικού" άρθρου.


Έγινε λοιπόν το σώσε στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη.
Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο Αλέξανδρος, ξέσπασε η δίκαιη οργή, βρήκε αφορμή η από χρόνια λαβωμένη αξιοπρέπεια κι' έγινε κύμα, έγινε τσουνάμι, έγινε φλογοβόλο, ήρθε ο «Ε.Α.» και παραλίγο να σκοτώσει τον αστυνομικό, ήρθε μετά η «Σέχτα» που μου θυμίζει σιχτίρ, ξεφούσκωσε το τσουνάμι, έγινε κύμα και μετά σιωπή ξανά.



Ή μάλλον επιστροφή στους κλασικούς ρυθμούς των λίγων που πάσχουν να αντιδράσουν στην παράνοια της εποχής.


Κάποιοι φίλοι, μου λένε πως στην Αθήνα οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μετά τα "γεγονότα".


Πως έγιναν όλοι πιο φοβισμένοι, πιο μαζεμένοι πιο αγριεμένοι. Να πω την μαύρη αλήθεια, έτσι ακριβώς τους έβλεπα και πριν. Μάλλον θα χειροτέρεψε το φαινόμενο λοιπόν.



Υποσημείωση σε όλα αυτά, το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι», ένα σύνθημα που πέρα από το ότι προσβάλλει τα γουρούνια, είναι γενικώς κομμάτι άκομψο.



Άραγε τι κάνει τον μπάτσο…μπάτσο; Η στολή;
Τουλάχιστον τότε, τον βλέπεις και ξέρεις τι είναι.



Το γράφω αυτό, γιατί πια αν όχι όλοι, οι περισσότεροι, μπάτσοι γίναμε.


Δηλαδή, ο κάθε ένας μας βρίσκεται σε μία θέση που εκβιάζει την πραγματικότητα του Άλλου χωρίς να λαμβάνει ποτέ υπόψη τις ιδιαιτερότητες.



Ο κυνικός εφοριακός που εφαρμόζοντας τον «νόμο» στραγγαλίζει τον έμμισθο ή τον συνταξιούχο ή απλά τον μη έχοντα και κατέχοντα είναι καλύτερος;
Ο χυδαίος γιατρός που στη στιγμή της οριακής αγωνίας για την υγεία του δικού σου σε λοξοκοιτάζει για το φακελάκι είναι καλύτερος;
Ο νομικός σύμβουλος του Οργανισμού τάδε που εκδίδει την απόφαση για την κατάσχεση του σπιτιού σου και αυτός που έρχεται να την κάνει πράξη είναι καλύτερος;
Ο υπάλληλος της τράπεζας που ετοιμάζεται να σε στείλει στα δικαστήρια για 300 ή 500 ή 5000 ευρώ είναι καλύτερος;
Ο τμηματάρχης του Ασφαλιστικού Ταμείου που σε στέλνει στο δικαστήριο γιατί δεν είχες να πληρώσεις τα ασφάλιστρα είναι καλύτερος;
Ο κάθε ιδιώτης που ανά πάσα στιγμή θα στείλει στην ανεργία έναν υφιστάμενο του χωρίς να ξέρει σε τι τον σπρώχνει είναι καλύτερος;
Το κάθε ανθρωπάκι που έρποντας και γλύφοντας βρέθηκε πίσω από ένα γραφείο και δικαιώνει την ύπαρξή του βασανίζοντας όσους είναι καλύτεροι του αλλά λιγότερο ισχυροί έχει καμία διαφορά;
Ακόμα και ο κάθε καλόπιστος –έστω- που προσπαθεί απλά να κάνει τη δουλειά του καλά…πόσες φορές άθελά του (;) θα βρεθεί να είναι ο οδοστρωτήρας του διπλανού του;

Ο κάθε εργαζόμενος που καθώς θα οσφραίνεται τις απολύσεις στη δουλειά του δείχνει με τον τρόπο του τον κάθε «δίπλα».


Μην κοιτάζεις δίπλα σου αναγνώστη. Τον καθρέφτη σου δες πρώτα.


ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ, ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ…


Αυτό, θεωρητικά είναι μια διαδικασία που λέει πως ο κάθε ένας, αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του και εφ όσον τις διεκπεραιώνει σωστά είτε παρασύρει και τους άλλους προς τα «πάνω» είτε εξοστρακίζει τους «άχρηστους» αυτόματα.


Θα ήταν μια χαρά αυτό το ιδεολόγημα, αν ο κόσμος δεν ήταν εργαλείο στα χέρια κατά κανόνα ηλιθίων, απαίδευτων και ακαλλιέργητων.
Και αν ο κόσμος, στα μέρη μας τουλάχιστον , δεν ήταν απόλυτα παραδομένος σε ανθρωπάκια που έχουν κατακλέψει το σύμπαν ατιμωρητί.





Πραγματικές ιστορίες:



Ο Χ , συνταξιούχος ή όχι δεν έχει σημασία, έχασε το σπίτι του γιατί χρωστούσε για παράδειγμα 1354 ευρώ.



Ο Ψ αφέθηκε ελεύθερος και χωρίς περιοριστικούς όρους ενώ είναι κατηγορούμενος για υπεξαίρεση άνω των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ.



Ερώτηση, με την ευκαιρία: γιατί δεν είναι κανένας στο μπουντρούμι με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου;



Θα μου πείτε…Τι λες τώρα, πάντα έτσι ήταν.
Πρώτον, δεν με ενδιαφέρει αν ήταν πάντα έτσι.
Αυτό, πουθενά δεν σημαίνει πως έτσι πρέπει να συνεχίσει να είναι.
Δεύτερον, από αυτά που μαθαίνω και διαβάζω δεξιά και αριστερά, βλέπω πως σε περιοχές του βλαχοκαπιταλισμού που κυριάρχησε πάνω από θεσμούς νόμους και δίκαιο, αυτά τα φαινόμενα είναι σε απίθανη έξαρση.



Και όσο η πίεση μεγαλώνει, και θα μεγαλώσει πάρα πολύ, τόσο πιο έντονα θα ωθούνται οι άνθρωποι να γίνονται οι «μπάτσοι» του Άλλου.


Εκεί που δεν υπάρχουν ανεπτυγμένα Κινήματα Πολιτών το δόγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» όλο και θα θεριεύει δημιουργώντας όχι ένα αλλά πολλά βραδυφλεγή τσουνάμια κοινωνικής βίας.



Γιατί, το βλαχοκαπιταλιστικό μας σύστημα, εκπαιδεύει συστηματικά την μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης.


Για όλους φταίνε οι Άλλοι, όλοι γινόμαστε οι μπάτσοι των Άλλων.



Ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, γνωρίζει άριστα πως αυτού του είδους η επιβίωση του συστήματος έχει φάει τα ψωμιά της.


Και σε πλήρη αντίθεση με τους περισσότερους ομόλογους του, σπρώχνει όσο μπορεί την αυτό οργάνωση των πολιτών σε κοινότητες.


Τους ωθεί να στραφούν ακόμα και ενάντια στο ίδιο το σύστημα-πρόσφατα δήλωσε πως αν είχε χάσει το σπίτι του από την τράπεζα, δεν θα το εγκατέλειπε και θα ένωνε τις δυνάμεις του με πολίτες που έχουν οργανωθεί σε αυτή τη γραμμή, της μη παράδοσης των σπιτιών τους στις Αρχές.


Όποιος θέλει να δει πως κινείται εσωτερικά ο κος Οbama για να προλάβει τις κοινωνικές εκρήξεις, ας αφιερώσει μερικές μέρες στην παρακολούθηση ειδήσεων από ξένα μεγάλα πρακτορεία ή ας κάνει τον κόπο να το ψάξει στο διαδίκτυο. Όχι, δεν πάσχω από Obamania. Παρακολουθώ όμως τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντά του σε σχέση με την κοινωνία του. Με τις τεράστιες ομάδες που χάνουν σπίτια, δουλειές, συντάξεις, ελπίδες, μέλλον, ασφάλεια, αυτοπεποίθηση.


Και νιώθω πως δεν ζούμε σε διαφορετικές ηπείρους, αλλά, σε διαφορετικούς αιώνες.



Αφήστε όμως κατά μέρους τα όσα γράφω εγώ.
Διαβάστε προσεκτικά τα όσα σημειώνει πιο κάτω ο Pablo Neruda.
Προστακτικά –όσο μου επιτρέπετε- θα σας πω, ρουφήξτε συνειδητά την κάθε λέξη του Ποιητή:





«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε ημέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.


Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.


Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις ημέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.


Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.


Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής».





Καλημέρα σας.
-----------------------------------------------------


update

Οι μπάτσοι των Άλλων Νο2:

Όπως είναι ήδη γνωστό σε κάποιους, χθες, ο «Κοριός» του Πολίτη έγραψε το παρακάτω σχόλιο:

Είπα να γράψω δυο λόγια για το βιβλίο του Λιλλήκα, αλλά προτίμησα να το διαβάσω πρώτα. Ε, ομολογώ ότι απογοητεύτηκα φρικτά. Περίμενα μια ιστορική μαρτυρία, ας πούμε μια ανάλυση για το σκεπτικό πίσω από τους λεονταρισμούς του Σεπτεμβρίου του 2006: "Η Κύπρος μόνη της θα σώσει την αξιοπρέπεια της Ευρώπης" και γιατί δεν απέδωσαν.
Τίποτα από όλα αυτά, παρά μόνο μια γενικόλογη ανάλυση, σαν τις μπροσούρες του ΓΤΠ, χωρίς ούτε μια υποσημείωση η παραπομπή σε οποιαδήποτε πηγή ή έγγραφο.

Πάντως, ο Γιώργος Πίττας, έγραψε με απόλυτη σιγουριά πως το βιβλίο του Γιώργου είναι πάνω απ' όλα "σο-βα-ρό" (η υπογράμμιση δική του).
Σεβαστή η άποψη του, αλλά, όπως μου επισήμανε με e-mail ένας αναγνώστης θα έπρεπε να μας πει πως οι δύο Γιώργηδες έχουν σχέση εργοδοτούμενου - εργοδότη...


Πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω την εφημερίδα η οποία σε τηλεφωνική επικοινωνία σήμερα το πρωί, διαχώρισε κάθετα την θέση της από τον συγκεκριμένο αήθη κιτρινισμό.

Για την ιστορία, παραθέτω εδώ, δημόσια, το e mail που έστειλα σήμερα το πρωί στον «Κοριό» :


Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Όταν γράφω κατά των πατριδοκάπηλων και των εθνικιστών, εργοδότης μου είναι ο Άστρα και το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας. Κατά σύμπτωση, τα φασιστάκια, κάθε φορά που μου επιτίθενται μου ζητάνε να «λογοδοτήσω» για τους εργοδότες μου.

Όταν γράφω για την Ιστορία και υπογραμμίζω πως η Ιστορία είναι επιστήμη που προάγει την κρίση και όχι την «εθνική συνείδηση» πρέπει να αποκαλύπτω τους εργοδότες μου που κατά την φαντασία ορισμένων είναι ο Σόρος, η Αμερικάνικη Πρεσβεία κλπ.

Όταν από την άλλη γράφω την άποψη πως μου μοιάζει ολίγον αφελής και επιφανειακή η συζήτηση για την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση και το μάθημα της ιστορίας, γίνομαι «ύποπτος» γιατί δεν στηρίζω (;) την προσπάθεια.

Όταν κατά τη γνώμη μου γράφω για την αναγκαιότητα του Μεγάρου Μουσικής ως έργου Αστικής Ανάπτυξης ο εργοδότης μου είναι ο Λαζαρίδης και τα παίρνω και από εκεί.

Όταν, τότε με της πυρκαγιές στην Ελλάδα έγραφα το «τελικά η Κύπρος δεν είναι μακριά» για να σαρκάσω τη γνωστή ρήση, ήμουν…εθνικιστής και ενωτικός(!!!)–προφανώς τα έπαιρνα δεν ξέρω και εγώ από ποιους. Ίσως από το φάντασμα του Γρίβα.


Όταν έγραφα για τη Χαμάς και τα σκάνδαλα της Παλαιστινιακής Αρχής, έγινα όργανο του Σιωνισμού.


Απίστευτο το σκεπτικό.

Εφ όσον λοιπόν αποφάσισα να γράψω τη γνώμη μου για το βιβλίο του Λιλλήκα έπρεπε ταυτόχρονα να δηλώσω αν έχω ή δεν έχω επαγγελματική σχέση μαζί του!

Ασφαλώς, αν είχα βγάλει το βιβλίο «άχρηστο» κανείς μα κανείς δεν θα μου ζητούσε τέτοια δεδομένα. Ή μάλλον, θα είχαν πεταχτεί οι «άλλοι» για να πουν πάλι πόσα πήρα από τους όποιους «άλλους».

Τελικά «Κοριέ» με τρόπο πικρό επιβεβαίωσες πανηγυρικά τον τίτλο του τελευταίου μου άρθρου «είμαστε όλοι οι μπάτσοι του Άλλου».

Το πρόβλημα μου είναι ότι όλη μου τη ζωή την έχω περάσει προσπαθώντας συστηματικά να μη γίνω ποτέ ο μπάτσος κανενός. Σε διαβεβαιώ πως τελικά είναι πάρα πολύ δύσκολη αποστολή-όταν όλα σε ωθούν στο αντίθετο μονοπάτι. Σε αυτό που βολτάρεις εσύ.

Και επειδή ο οποιοσδήποτε στοιχειωδώς καλόπιστος που έχει διαβάσει αν όχι όλα, έστω ένα μέρος της αρθρογραφίας μου θα καταλάβαινε πως είμαι τελείως «ακαπέλωτος» και γράφω μόνο όσα πιστεύω, το χθεσινό σου σημείωμα ήταν επιεικώς κακόπιστο και δηλητηριώδες.

Απέραντα Κίτρινο όπως σημείωσε και «συνάδελφος αρθρογράφος» του Πολίτη στο ιστολόγιο μου.

Νισάφι.

Δεν κάθισα ποτέ σε κανενός την κερκίδα, ούτε θα το κάνω τώρα.

Και κάτι άλλο:

Το βιβλίο του Λιλλήκα, δεν είναι "φρικτό".
Αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να αποδοθεί σε λογοτέχνημα, σε μυθιστόρημα, σε διήγημα κλπ. Αφού δικαιολογηθεί βεβαίως.

Ένα τέτοιο βιβλίο( σαν του Γ. Λιλλήκα), όχι μόνο το συγκεκριμένο αλλά το οποιοδήποτε του είδους, μπορεί να είναι φανατικό, ψευδές, κακογραμμένο, αντι-ιστορικό, παραχαρακτικό κλπ.

Ωστόσο, ο συγγραφέας του κατά την κρίση μου γνωρίζει καλά την Ελληνική-άρα δεν είναι φρικτό. Επίσης κατά την κρίση μου, είναι σοβαρά (σο-βα-ρό-τα-τα) γραμμένο.

Αν υπηρετεί ενδεχομένως τη ματιά του συγγραφέα; Ε, νομίζω πως αυτό είναι αυτονόητο.
Αν εγώ συμφωνώ με τη ματιά του συγγραφέα; Αυτό είναι ΆΛΛΟ θέμα.
Αυτό είναι Πολιτική Συζήτηση.

Εκτός αν ο Κοριός και ο κάθε Κοριός, ανήκει στην ομάδα των ανθρώπων, που δυστυχώς πλειοψηφεί, που χειροκροτεί το οτιδήποτε με μοναδικό κριτήριο την «ταύτιση απόψεων» και όχι την σοβαρότητα του προτεινόμενου λόγου. Κάπου εδώ, ξεκινάει ο πολιτικός και κοινωνικός χουλιγκανισμός όμως. Ασθένεια από την οποία παραδοσιακά πάσχουν οι εθνικιστές και οι φασίστες. Φαίνεται, πως όχι μόνο…

Κατά σύμπτωση, τα όσα έγραψα εγώ, είναι -περίπου- τα όσα είπε ο κος Νεοφύτου του Συναγερμού στην παρουσίαση του βιβλίου.

Δεν "συμφώνησε" με το βιβλίο, αλλά το βρήκε σοβαρό και πρόσφορο για συζήτηση. Συζήτηση στην οποία -όπως είχα γράψει στο δικό μου κείμενο- μπορεί είτε να δικαιωθούν κάποια πράγματα που αναφέρει ο Λιλλήκας, είτε και να ανατραπούν.

Αλλά διαβάζουμε όπως θέλουμε, ότι θέλουμε και όπως μας βολεύει.

Για την ιστορία να αναφέρω πως πρόσφατα ανέφερα στον Γ. Λιλλήκα πως υπάρχουν σημεία του βιβλίου του που «σηκώνουν μεγάλη συζήτηση και ερωτηματικά» και που ενδεχομένως να είναι τελείως ανατρέψιμα και, τον ρώτησα αν είναι διαθέσιμος για δημόσιο διάλογο με ερωτήσεις κλπ. Η απάντηση, ήταν «απολύτως και τελείως».

Ευχαριστώ τον Κοριό, για τη χολή, θερμά.

Μπορείς να είναι ευτυχής, γιατί λειτούργησε: με πείραξε βαθύτατα, ίσως γιατί παραμένω αιωνίως αφελής.

Και γιατί, οι αυτόκλητοι "μπάτσοι" των Άλλων με ενοχλούν.

γιώργος πήττας.

23 Φεβρουαρίου 2009

Αργοπεθαίνει όποιος...

Pablo Neruda

View more presentations from Hamomilaki Nobilis. (tags: neruda hamomilaki)

Σαν πρόλογος μικρός για αύριο, λίγος Νερούδα. Διαβάστε τα λόγια προσεκτικά, μοιάζουν σαν πυξίδα για τις ταραγμένες μέρες του καιρού μας, σαν ψίθυρος για το αυτί του καθενός μας χωριστά.

Η Αριστερά που αγάπησα…

…ήταν αυτή, που σε χρόνια απίθανα, όταν Χατζιδάκις σήμαινε «παρακμιακός εκπρόσωπος της αστικής τάξης» εκείνη, τον έφερνε στις γιορτές της και αυτός, ευφρόσυνος κάθονταν στο πιάνο του, έπαιζε τις αρμονίες του, μιλούσε με τον κόσμο και εξηγούσε αβίαστα τον εαυτό του σε έναν κόσμο που σέβονταν τον Πολιτισμό.

Ήταν αυτή, που στις γιορτές της καλούσε τον Ιάνη Ξενάκη και εκείνος, έπαιρνε το αεροπλάνο από το Παρίσι που τόσο τον είχε προστατεύσει και ερχόταν στην πατρίδα που κάποτε τον είχε καταδικάσει σε θάνατο.

Τον θυμάμαι να κάθεται σε ένα σκαμπό ανάμεσα σε ένα περίπλοκο πλέγμα μαγνητοφώνων και ηχείων τοποθετημένων κυκλικά και να ερμηνεύει τη μουσική του τη δύσκολη, την μαθηματική, την στοχαστική, την συμπαντική.

Και γύρω του, το θυμάμαι σαν τώρα και θα το γράψω κι ας φανώ ίσως γραφικός, κόσμος πολύς, πρόσωπα νεαρά, πρόσωπα ηλικιωμένα, διανοούμενα, εργατικά, φοιτητικά και όλα είχαν φως.
Μόνο που αυτό το φως δεν πήγαζε από κανέναν προβολέα, αλλά από μέσα τους.

Και θυμάμαι μια ομάδα από παιδιά μικρά, κάπου στα δέκα, έντεκα χρόνια τους, που αποσπάστηκε από τον υπόλοιπο κόσμο και θέλησε να πάει κοντά στον αείμνηστο και μεγάλο έλληνα συνθέτη. Κάποιοι είπαν «σσσσς…καθίστε ήσυχα». Ο Ξενάκης, με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο τα κάλεσε να κάτσουν περιμετρικά στα μεγάφωνα για να ακούνε ακόμα πιο καλά και συνέχισε τη διήγησή του για το πώς δημιουργεί τη μουσική του, αυτή τη μουσική που μοιάζει γεννημένη από το διάστημα κα τους νόμους που ορίζουν το σύμπαν. Και ο κόσμος γύρω, άκουγε σχεδόν μαγεμένα χωρίς να αναπνέει.

Κάπου εκεί, μπορούσες να δεις τη φιγούρα του Μανώλη Αναγνωστάκη να τριγυρνάει.
Να διακρίνεις τη φωνή του Τάσου Λειβαδίτη να γελάει κρατώντας τον Λεωνίδα Κύρκο από το μπράτσο.
Να πέσεις πάνω στον Μίλτο Σαχτούρη που συζητούσε με κάποιους νεαρούς ανθρώπους που τον κοιτούσαν με σχεδόν δέος –θα έλεγε κανείς.

Η Αριστερά που αγάπησα, ήταν αυτή.

Μια Αριστερά που κόντρα στην ειρωνεία των ισοπεδωτικών σταλινικών από τη μια και τη δεξιά πρωτόγονη βαρβαρότητα από την άλλη, επέμενε στους πιο πολύτιμους χυμούς της κοινωνίας ώστε να τους αναδείξει αλλά και να τους κάνει μέτοχους της δικής της ιστορικής προσπάθειας. Πολιτισμός!

Και αυτά που λέω πάνε 30 τόσα χρόνια πίσω, βρίσκονται κάπου στα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του 70. Μικρός ήμουν, πολύ μικρός, αλλά τα θυμάμαι όλα «λες και ήταν χθες» μα και ταυτόχρονα όταν τα αναλογίζομαι νιώθω να με πλακώνουν αιώνες.
Και βέβαια, αυτή η αριστερά ήταν το τότε ΚΚΕ εσωτερικού.

Οι «ρεφορμιστές» οι «ευρωλιγούρηδες» οι «αναθεωρητές» οι «ταξικοί προδότες» για να θυμηθώ μόνο λίγα από τα κοσμητικά επίθετα που απέδιδαν κάποιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.

Οι ίδιοι ακριβώς που πριν από λίγο καιρό, στον Δεκέμβρη του 2008, προτίμησαν να ενορχηστρωθούν συνειδητά με την κολλημένη στο τοίχο Νέα Δημοκρατία και τον ΛΑ.Ο.Σ του κου Καρατζαφέρη και να δείξουν, ακριβώς όπως οι κουκουλοφόροι προδότες της Κατοχής, τον «ένοχο» για τα «μπάχαλα» και να δυναμιτίσουν την ανοδική του πορεία..

Ενώ βέβαια, γνώριζαν πάρα πολύ καλά τις πάγιες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού κατά της οποιασδήποτε βίας αλλά και την αγωνία του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου να ερμηνεύσει, να καταλάβει, να αφουγκραστεί.

Ο Συνασπισμός, ξεκίνησε από χτες και ολοκληρώνει αύριο το Διαρκές Συνέδριο του.
Καταθέτοντας, ίσως για πρώτη φορά στην πορεία του, ένα πολύ συγκεκριμένο σώμα Πολιτικών Θέσεων και Προτάσεων σε προγραμματικό επίπεδο, πάνω σε όλα τα ζητήματα.

Ο Συνασπισμός-και δεν θα του κάνω σήμερα κριτική, το ξεκαθαρίζω αυτό- έχοντας γυρίσει εδώ και χρόνια την πλάτη του σε σταλινικές μεθοδεύσεις διαγραφών, προγραφών, μαύρης λίστας μελών και πρακτικές «Δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» αγωνιά ή μάλλον ασφυκτιά να ισορροπήσει μεταξύ των θεμελιωδών αρχών που συνιστούν ένα Αριστερό Κίνημα και, των καταιγιστικών αλλαγών που συνέβησαν , συμβαίνουν και θα συμβαίνουν στον κόσμο μας.

Και βέβαια, αυτά τα χαρακτηριστικά του, παράγουν και μία σειρά από επικοινωνιακές δυσκολίες και αντιφάσεις. Δεν είναι από τη μία ένα αστικό κόμμα που λειτουργεί σχεδόν σαν προϊόν προς πώληση ούτε από την άλλη ένα μονολιθικό συμπαγές κόμμα.

Για πολλά χρόνια έμοιαζε περισσότερο με μια λέσχη διανοητών όπου ο κάθε ένας προσέθετε το δικό του συχνά αξιόλογο λιθαράκι, αλλά όλα μαζί τα λιθαράκια αδυνατούσαν να χτίσουν ένα οικοδόμημα.

Κατηγορήθηκε αμέτρητες φορές πως είναι ένα κόμμα στείρας διαμαρτυρίας.
Οι ίδιοι ακριβώς, τον κατηγορούν πως φλερτάρει με την εξουσία και αποζητά συμμετοχή στην διακυβέρνηση της χώρας. Ας αποφασίσουν τελικά όμως, γιατί αυτά τα δύο δεν ταιριάζουν.

Αλήθεια! Ποιος δεν θέλει μία Αριστερά που να επιδρά αποτελεσματικά στο ύφος και το ήθος της Εξουσίας; Κάποιοι που ίσως χάσουν τον ρόλο τους;

Θυμίζω: Όταν κανένας δεν μιλούσε για περιβάλλον και οικολογία, ο Συνασπισμός χτυπούσε τα καμπανάκια και δημιουργούσε τις πρώτες ομάδες επιστημόνων για το περιβάλλον. Κανείς δεν άκουγε.
Θυμίζω: Όταν άρχισαν τα πρώτα κύματα μεταναστών να καταφτάνουν στην Ελλάδα, ο Συνασπισμός ήταν που επέμενε στη διαμόρφωση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού πλαισίου για τους μετανάστες. Κανείς δεν άκουγε.
Θυμίζω: Όταν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για τον Αγροτικό τομέα ερχόντουσαν για να εναρμονιστεί το Ελληνικό Αγροτικό Προϊόν και οι Κυβερνήσεις το σπαταλούσαν χωρίς στοχευμένη στρατηγική ο Συνασπισμός πάλι χτυπούσε το καμπανάκι και γίνονταν ο προφήτης των κακών μαντάτων.

Κανείς δεν άκουγε.

Είναι άραγε ο Συνασπισμός το «τέλειο κόμμα»;
Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο και επιπλέον πολλές φορές ο Συνασπισμός βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του.
Όμως, ο Συνασπισμός είναι η μόνη πολιτική δύναμη, που με τις όποιες αδυναμίες και λάθη, παλεύει με ειλικρινή αγωνία να ανταποκριθεί στην εποχή του μια εποχή που αφήνει πίσω τη Βιομηχανική Επανάσταση και τους όρους της.

Ναι, ενίοτε λαϊκίζει. Και έχω παραδείγματα που δεν επιθυμώ να αναφέρω σήμερα, γιατί λόγω του Συνεδρίου επιλέγω να είμαι μόνο θετικός.

Ελπίζω το κείμενο των Θέσεων που κατατέθηκε να φτάσει στην Κοινωνία.
Ο τόπος, έχει κρίσιμη ανάγκη από μία Αριστερά του 21ου αιώνα και την έχει ανάγκη τώρα.
Ελπίζω, στην Αριστερά που αγάπησα.


Ο πίνακας που κοσμεί το άρθρο είναι η ανεπανάληπτη "Έναστρη Νύχτα" του Vincent Van Gogh.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ-Διαρκές Συνέδριο

Εδώ, στους συνδέσμους που είναι στο τέλος του κειμένου, όλο το πρόγραμμα θέσεων του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ για το Διαρκές Συνέδριο.

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κατά τη γνώμη μου, είναι ο μοναδικός χώρος που (ακόμα) παράγει Πολιτική Σκέψη στην Ελλάδα προσπαθώντας με αγωνία να ισορροπήσει ανάμεσα στις κλασικές αξίες της Αριστεράς έτσι όπως αυτές πήγασαν από τα Θεωρητικά κείμενα και τις δράσεις του 19ου και του 20ου αιώνα και, στις ανάγκες που προβάλλουν στον 21ο αιώνα στο νέο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον.

Παράλληλα, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι ένας χώρος που συχνά «βάλλεται» από τα ΜΜΕ με πλάγιους τρόπους, κυρίως με στρέβλωση των θέσεών του μέσα από ελλειμματικές παρουσιάσεις, κομμένες και ραμμένες με τρόπους που στοχεύουν στον αποπροσανατολισμό.

Ταυτόχρονα, ο ίδιος ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κάποιες φορές στην προσπάθειά του να γίνει αντιληπτός ή και να κερδίσει επικοινωνιακά για να περάσει τα μηνύματά του, εκπίπτει ενίοτε σε περιττούς λαϊκισμούς και ευκολίες. Δυστυχώς.

Ωστόσο, οι θέσεις του, έτσι όπως καταγράφονται στο προγραμματικό αναλυτικό κείμενο, απέχουν έτη φωτός τόσο από τις γενικολογίες και τα ευχολόγια των άλλων πολιτικών δυνάμεων (των κομμάτων «εξουσίας») όσο και από θέσεις που παραμένουν τραγικά αγκυλωμένες στο παρελθόν σαν μην έχει αλλάξει τίποτα στον κόσμο τα τελευταία 30 χρόνια.

Τα κείμενα του Προγράμματος σε pdf :

http://www.syn.gr/downloads/progr0902a.pdf

Το πρόγραμμα απευθείας στην οθόνη σας:

http://www.syn.gr/programma/programma.htm

To site Συνασπισμού:

http://www.syn.gr/

Ανοιχτή συζήτηση εδώ:

http://syn09.wordpress.com/

Αλλά ασφαλώς και εδώ, στη Στήλη Άλατος.

Το ραδιόφωνο του ΣΥΝ "στο κόκκινο"

http://www.left.gr/radio.php

Το βιβλίο του Γιώργου Λιλλήκα

"Παλιέ μου φίλε συλλογίσου
σιγά σιγά θα συνηθίσεις
η νοσταλγία σου έχει πλάσει
μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους
έξω απ' τη γής κι απ' τους ανθρώπους".

"Πια δεν ακούω τσιμουδιά
βούλιαξε κι ο στερνός μου φίλος
παράξενο πως χαμηλώνουν
όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα".

Πολλά χρόνια πριν, στα 1938 ο σημαντικότερος κατά τη γνώμη μου Έλληνας ποιητής της εποχής μας, ο Γιώργος Σεφέρης έγραφε τους παραπάνω στίχους, μεταξύ άλλων, στον Γυρισμό του Ξενιτεμένου από το Ημερολόγιο Α’.

Το ποίημα, αναδύθηκε σχεδόν λυγμικά στη σκέψη μου, καθώς βρισκόμουν στην 85η σελίδα του βιβλίου «Λύση του Κυπριακού, πραγματικότητες, διλλήματα και επιλογές» του Γιώργου Λιλλήκα.

Εκδόθηκε λίγο πριν την εκπνοή του περασμένου έτους και τώρα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων αναζητά τους αναγνώστες του.

Στην 85η σελίδα του βιβλίου, ο συγγραφέας καταγράφει με δύσκολα κρυμμένη την ιστορική και συναισθηματική του φόρτιση, τα όσα κατά την αντιληπτικότητά του συνέβησαν στη μνήμη και τη ματιά των Ελληνοκυπρίων, όταν «άνοιξαν» τα οδοφράγματα και βρέθηκαν «απέναντι», πρόσωπο με πρόσωπο, με τον χρόνο που μαρμάρωσε την προσωπική ιστορία του κάθε ενός ξεχωριστά.

"Γυρεύω τον παλιό μου κήπο
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι' οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια

κι όμως σαν είμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κάτω από τους μεγάλους ίσκιους
κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές
ώρα πολλή λαχανιασμένος".

Είναι σχεδόν μαγικό, είναι ίσως η πραγματική εκδήλωση του «Θείου» ο τρόπος με τον οποίο Λειτουργεί η Τέχνη.

Αναφέρομαι βέβαια, στον Σεφερικό Λόγο που πυκνώνει με τρόπο ακριβό και μοναδικό στο έργο του τον Ελληνισμό, την Οικουμενική και Ιστορική του διάσταση αλλά και την Τραγωδία του Σισυφικού του χαρακτήρα.

Και, είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικό το επίτευγμα του Γιώργου Λιλλήκα να προσφέρει ένα τόσο Σοβαρό βιβλίο στην πιο κρίσιμη υπόθεση της πατρίδας του, στο οντολογικό Κυπριακό Ζήτημα.

Το βιβλίο «Λύση του Κυπριακού, πραγματικότητες, διλλήματα και επιλογές» είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, Σο-βα-ρό.


Επιχειρεί και πιστεύω το καταφέρνει, μέσα σε 300 περίπου πυκνογραμμένες σελίδες, να συμπυκνώσει όλους τους προβληματισμούς που υπάρχουν για το ζήτημα και να αναδείξει το σύνολο των αγωνιών που υπάρχουν για κάθε Σενάριο Λύσης ή μη Λύσης.

Περισσότερο από οτιδήποτε, κυριαρχούν στις σελίδες του η μετριοπάθεια από και προς κάθε πλευρά.

Ο ίδιος , δεν μπαίνει σε κάποιο χαράκωμα για να πει: «αυτό πρέπει να κάνουμε».

Ισορροπεί πετυχημένα, στο τεντωμένο σχοινί μεταξύ Ορθολογικής Αντίληψης και συναισθήματος, καταθέτοντας ίσως όλες τις παραμέτρους του Κυπριακού με λόγο περισσότερο Πολίτη, παρά Πολιτικού.

Ενός καλά ενημερωμένου Πολίτη βέβαια και με ξεκαθαρισμένο ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Αν ποτέ ο Πολίτης μπει στο σώμα του Πολιτικού, τότε θα έχουμε κάνει ως Κύπρος ένα βήμα σημαντικό βήμα μπροστά. (δεν εννοώ απαραίτητα τον συγγραφέα του βιβλίου μόνο, αλλά συνολικά το ύφος των περισσότερων πολιτικών μας).

Το βιβλίο, γραμμένο στο τρίτο πρόσωπο ευτυχώς και χωρίς πολιτικές κλειδαρότρυπες με «αποκαλύψεις, μυστικά, απόρρητα και συνωμοσίες» είναι νομίζω, η σοβαρότερη και προσεκτικότερη Χαρτογράφηση όλων των παραμέτρων του προβλήματος, καθώς και όλων των ερωτημάτων που κάθε παράμετρος ξεχωριστά, εγείρει.

Κατά αναγκαία λοιπόν και ικανή συνθήκη, είναι μια σημαντικότατη προσφορά γιατί διατίθεται όσο τίποτα άλλο-από όσα έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον- όχι για μία συζήτηση, αλλά για έναν μεγάλο και βαθύ στοχαστικό κύκλο συζητήσεων για το Κυπριακό και κυρίως για το τι πραγματικά θέλουμε στην πλειοψηφία μας για αυτό και μέσα από μία πιθανή Λύση του.

Ο συγγραφέας, γνωρίζοντας καλά τις Κυπριακές πραγματικότητες και το πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, ξεδιπλώνει μία σειρά από αντικειμενικές πολυπλοκότητες με στόχο να βοηθήσει τον αναγνώστη να «δει» όχι μόνο την ημέρα μετά από μία Λύση ή μία εκ νέου Απόρριψη, αλλά, Ιστορικά, τόσο μεσοπρόθεσμα, όσο και μακροπρόθεσμα, τοποθετώντας την Κύπρο (και πολύ σωστά) όχι σε κάποιον γαλαξία μακρινό ενός ιδανικού σύμπαντος αλλά, εντός του πραγματικού κόσμου, ενός κόσμου που ωριμάζει με οδύνες στις αλληλεπιδράσεις της παγκοσμιοποίησης.

Και εύλογα, αναρωτιέται και αγωνιά για το μέλλον των εξ αρχαιοτάτων χρόνων κατοίκων αυτής της γωνιάς του κόσμου, που φέρουν-κατά την άποψή του- μία συγκεκριμένη πολιτισμική κληρονομιά, γλώσσα και παράδοση.

Ψάχνει λοιπόν, θέτοντας ερωτήματα και όχι υπαγορεύοντας συνταγές, για το πως θα υπηρετηθεί αυτό το ιστορικό Ελληνοκυπριακό Ίχνος στον σημερινό και αυριανό κόσμο.

Όχι, το βιβλίο αυτό του Γ. Λιλλήκα, δεν παρουσιάζει κανέναν εθνικιστικό πυρετό.

Γνωρίζουν πολύ καλά, όσοι με διαβάζουν τακτικά, πως η σχέση μου με τον εθνικισμό και τις παραφυάδες του είναι έντονα αλλεργική. Γνωρίζουν όμως εξ ίσου καλά τις εμμονές μου με τον Πολιτισμό, την Παιδεία και τον Οικουμενικό Ελληνισμό.

Δεν γράφω συχνά για το Κυπριακό.

Γεννήθηκα μεν εδώ, αλλά έχοντας φύγει μικρό παιδί, και ζώντας στην Κύπρο μόνο από τα τέλη του 2002 νιώθω ελάχιστος μπροστά σε αυτό το τόσο δισεπίλυτο πολιτικό, στρατιωτικό, γεωπολιτικό, εθνικό και διεθνικό κουβάρι, το γεμάτο χρόνιους κόμπους, που λέγεται Κυπριακό.

Έτσι, ενώ έχω διάφορες σκέψεις και προβληματισμούς, ενώ θεωρώ κρίσιμης αναγκαιότητας την επίλυση του ζητήματος προκειμένου αφ ενός να πάψει να αποτελεί «καριέρα» για διάφορους αλλά και αφ ετέρου για την πολιτική ενηλικίωση του τόπου, ταυτόχρονα πολύ συχνά νιώθω πως πολλά από όσα λέγονται ένθεν κακείθεν (εντός της Ε/Κ πλευράς) είναι ρητορικά σχήματα , ξεπερασμένα και ξύλινα.

Ξεχάστε τον «πολιτικό» Λιλλήκα που κάποιοι εκτιμούν και κάποιοι λοιδορούν.

Διαβάστε όμως το βιβλίο του προσεκτικά, γιατί όπως έγραψα και πιο πάνω, προσφέρει εξαιρετικά γνωστικά ερεθίσματα για προβληματισμό και κυρίως για ενδελεχή συζήτηση.

Θα πρόσθετα, πως ίσως κάποιοι, θα έπρεπε να πάρουν πρωτοβουλίες για την απαρχή ενός κύκλου συζητήσεων, με αφορμή τα όσα θέτει στις σελίδες του.

Και όπως επίσης είπα στην εισαγωγή, δεν είναι βιβλίο με το οποίο «διαφωνείς» ή «συμφωνείς».

Η διαφωνία ή η συμφωνία, έχει να κάνει με το ταξίδι και τον προορισμό.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, επιχειρεί να είναι περισσότερο, Χάρτης και Πυξίδα.

Υπό μία προϋπόθεση:

Να μην χρησιμοποιηθεί η όποια κομματική ταυτότητα ως σελιδοδείκτης.

ΥΓ: δεν ξέρω κατά πόσο το σημερινό άρθρο προσφέρεται για συζήτηση. Και αυτό γιατί συζήτηση μάλλον θα μπορούσε να γίνει μόνο μετά από ανάγνωση του βιβλίου. Έτσι νομίζω τουλάχιστον, μπορεί να κάνω και λάθος. Ωστόσο, η Στήλη Άλατος όπως πάντα θα είναι ανοιχτή σε οποιδήποτε νηφάλια θέση και τοποθέτηση.

ΥΓ2: Απόψε, στην Κινούμενη Άμμο, 6-9 όπως πάντα, θα παρουσιάσω ολόκληρο τον νέο δίσκο του Bruce Springsteen "Working on a Dream", που μόλις κυκλοφόρησε. Όπως ξέρετε, η Κινούμενη Άμμος, δεν έχει καμία σχέση με εκπομπές που "προωθούν" τις όποιες νέες κυκλοφορίες. Ωστόσο, θα συμφωνήσετε πιστεύω πως η "φωνή της Άλλης Αμερικής" που για πολλούς είναι ο Springsteen 'εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι γνωστό πως δεν ηχογραφεί συχνά-εκτός αν πράγματι έχει να πει κάτι.

Και, κατά την κρίση μου το "Working on a Dream" έρχεται να σταθεί τουλάχιστον ισάξια στο κλασικό πια στο είδος του Nebrasca.