ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Έλεος!

Εισαγωγή για τους εν Ελλάδι αναγνώστες:

Το άρθρο αυτό δεν παίρνει θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πιθανής λύσης.

Κατά τη γνώμη του γράφοντος , η «λύση» είναι το έλασσον με τον τρόπο τουλάχιστον που λειτουργεί η Κυπριακή πολιτική σκηνή η οποία είναι και το μείζων ζήτημα.

Το σημερινό κυβερνητικό σχήμα συντίθεται από το ΑΚΕΛ βεβαίως, από το Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ) και την σοσιαλδημοκρατική (…) ΕΔΕΚ. Συμμετέχει επίσης και το μάλλον χλωμό κόμμα των Οικολόγων-το αποκαλώ χλωμό όχι για την μικρή του δύναμη αλλά για τον συντηρητισμό που κατά τη γνώμη μου το διέπει.

Στα κόμματα αυτά-πλην του ΑΚΕΛ- η αμφισβήτηση του Προέδρου Χριστόφια είναι πια ένα σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, οι δε ανταλλαγές πυρών γίνονται ολοένα και πιο έντονες.

Το 2004, το μόνο κόμμα που τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του Σχεδίου ΑΝΑΝ ήταν ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ) και μια σιωπηρή μερίδα του ΑΚΕΛ που δεν υπάκουσε στην τότε γραμμή του κόμματος υπέρ του ΟΧΙ.

Ωστόσο, το άθροισμα του ΝΑΙ δεν έφτασε καν στα "πάγια" ποσοστά του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Τώρα, έχουμε το οξύμωρο σχήμα το ΑΚΕΛ να απολαμβάνει της έως και απόλυτης εμπιστοσύνης της δεξιάς αντιπολίτευσης του Δημοκρατικού Συναγερμού, ο οποίος είναι εκτός Κυβέρνησης και από την άλλη πλευρά να υποδέχεται την σκληρή κριτική των Κομμάτων που λειτουργούν ως Εταίροι στην διακυβέρνηση.

Το αποτέλεσμα είναι χαοτικό, μη πολιτικό, και εξαιρετικά επικίνδυνο για το ίδιο το μέλλον του τόπου.

Το κυρίως άρθρο:

Το παιχνίδι που παίζεται με το ΔΗΚΟ την ΕΔΕΚ και τη συμμετοχή ή μη στην Κυβέρνηση αρχίζει και μοιάζει με τις κουμπάρες, και μιας που βρισκόμαστε στην Κύπρο αποκτά απόλυτη κυριολεξία η έννοια.

Μένουν, φεύγουν, μένουν μέχρι να φύγουν, φεύγουν μέχρι να μείνουν, φεύγουν μένοντας και μένουν φεύγοντας.

Εντός, εκτός και πάντα επί τα αυτά.

Όχι, δεν είναι αστεία αυτά τα πράγματα, είναι απλώς γελοία και θλιβερά και το μόνο που κατορθώνουν είναι να ακρωτηριάζουν περαιτέρω τον έτσι και αλλιώς βαρύτατα ανάπηρο πολιτικό βίο του τόπου.

Η απύθμενη αρλουμπολογία του πολιτικού λόγου, στον οποίο εκτός από τις τακτικές ελληνικούρες που ακούμε και που τουλάχιστον μας προκαλούν μια πρόσκαιρη θυμηδία, είναι περίπου απίθανο να βρει κανείς πραγματικό περιεχόμενο.

Και αυτό, γιατί το περιεχόμενο για να υπάρξει, προϋποθέτει Θέσεις και Αρχές. Πράγματα που στην Κύπρο, αν εξαιρέσει κανείς κάποια δευτερεύοντα ζητήματα είναι περίπου απαγορευμένα για τους γνωστούς λόγους:

Ο τόπος μικρός, οι αλληλεξαρτήσεις έντονες.

Όλα, περιορίζονται σε εντυπωσιακές (;) ρητορείες τελείως ανώδυνες στην ουσία τους.

Όσοι έλαβαν συγκεκριμένες θέσεις κάποια στιγμή, το πλήρωσαν πανάκριβα με την περιθωριοποίησή τους. Από όλες τις πλευρές, και δεν εξαιρώ καμία απολύτως.

Στο «δια ταύτα», όλα αυτά μου δημιουργούν έντονα την αίσθηση πως κάποιοι νοιάζονται αποκλειστικά για τον μικρόκοσμό τους και όχι μόνο αδιαφορούν για την κοινωνία αλλά δεν έχουν καν την παραμικρή επαφή μαζί της για να καταλάβουν πως χτυπάει ο σφυγμός της.

Αν έχει απομείνει σφυγμός σε αυτήν την κοινωνία.

ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ πρέπει να πάψουν να παίζουν λοιπόν της κουμπάρες.

Πρέπει να αποφασίσουν οριστικά τι θα κάνουν και μετά να υπηρετήσουν τις αποφάσεις τους ενεργά. Και όσοι διαφωνούν «κάθετα» με τις αποφάσεις, όποιες κι αν είναι, ας μετρήσουν το ανάστημά τους και ας πράξουν αναλόγως.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι δεδομένος.

Εξελέγει με δημοκρατικές διαδικασίες και μετά από σύμπραξη των δύο κομμάτων που μετέχουν στο γλύκισμα της εξουσίας.

Δεν ξέρανε ποιος είναι ο Δ. Χριστόφιας;

Δεν ξέρανε ποιες είναι οι θέσεις του ΑΚΕΛ;

Αν όχι, ας ρωτούσαν. (λέμε τώρα)

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει αυτή η επίσης σουρεαλιστική συζήτηση της συνεργασίας ή όχι, του ΔΗΣΥ με το ΑΚΕΛ.

Άλλο ένα σημείο που προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω.

Τα δύο κόμματα που λίγο πολύ αθροίζουν την συντριπτική πλειοψηφία του 60% έχουν περίπου ταύτιση απόψεων στην πλατφόρμα επίλυσης του Κυπριακού, ακόμα και στο θέμα –αγκάθι- της εκ Περιτροπής Προεδρίας, ζήτημα για το οποίο ο κος Αναστασιάδης έκανε σχετική δήλωση θωρώντας το ως δεδομένο από τις κωδικοποιήσεις του 2005.

Προσωπικά, σχεδόν καμία Πολιτική Συμμαχία δεν βλέπω ως «ανίερη», όταν συντρέχουν σοβαροί λόγοι.

Όταν όμως βλέπω Πολιτικούς Φορείς που συμπίπτουν κατά κράτος στο πιο σημαντικό ζήτημα του τόπου και αδυνατούν να συμπράξουν, τότε αρχίζω να πιστεύω πως όλα, μα όλα, είναι θέατρο.

Όχι εγώ μόνον, αλλά ο κόσμος όλος.

Και όχι μόνο είναι θέατρο αλλά, στην πραγματικότητα τα πάντα είναι «λυμένα» και υπακούουν στις εντολές της ντόπιας «φεουδοκαπιταλιστικής» τάξης των νεόπλουτων που δεν επιθυμούν να αλλάξει ποτέ τίποτα.

Ή άραγε αν συνέπρατταν ποτέ το ΑΚΕΛ με τον Συναγερμό…θα είχαμε προδοσία ιδεολογικών αρχών;

Έλεος!

Αν ζούμε σε χώρα του Κυπριακού Υπαρκτού Σοσιαλισμού, παρακαλώ, ενημερώστε με!

Άντε, να μην αρχίσω το άλλο τροπάρι, εκείνο που λέει πως αυτός ο τόπος σε σχέση με τον πληθυσμό του και τα λεφτά που υπάρχουν, θα έπρεπε να είναι το Λουξεμβούργο του Νότου και να λειτουργούν όλα ρολόι.

Άντε να μην αρχίσω την πολύ θυμωμένη γκρίνια πως εδώ δεν θα έπρεπε να υπάρχει το παραμικρό πρόβλημα σε θέματα Υγείας και Περίθαλψης, σε θέματα Υποδομών Παιδείας, σε θέματα αξιοπρεπέστατων Συντάξεων, σε όλα ανεξαιρέτως τα θέματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πρόνοιας.

Η Κύπρος, σε όλα αυτά είχε –έχει τη δυνατότητα να είναι Υπόδειγμα.

Τι είναι η Κύπρος! Μια γειτονιά της Αθήνας, άντε δυο μαζί, με μία εξοργιστικά αντικοινωνική άρχουσα τάξη.

Δεν λέω Αστική, γιατί αυτό προϋποθέτει και ένα μορφωτικό επίπεδο.

Επιστρέφω στο κυρίως θέμα:

Κατά τη γνώμη μου, τώρα, πριν τον Δεκέμβριο τον λεγόμενο και κρίσιμο, πρέπει να ξεκαθαρίσει επειγόντως το τοπίο.

Ο τόπος, ζει 35 χρόνια με τη σκιά του Κυπριακού, το οποίο έχει διαμορφωθεί σε μια μηχανή παραγωγής άχρηστων πολιτικών που υπάρχουν μόνο λόγω του Εθνικού ζητήματος.

Άνθρωποι αποκομμένοι από το παγκόσμιο και ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, συχνά αφόρητα ημιμαθείς που έμαθαν να πουλάνε ελπίδα και να εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις.

Ανύπαρκτοι και αδιανόητα γενικόλογοι και αόριστοι όταν τους στριμώξεις σε θέματα Υγείας, Παιδεία, Περιβάλλοντος, Πολιτισμού, Θεσμών, Πρόνοιας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Γιατί είναι αδιάβαστοι. Και αυτοί, Κυβερνούν.

Όχι τώρα, πάντα.

Γιατί είναι διαχρονικά χωμένοι στον Κρατικό Μηχανισμό, στις Υπηρεσίες, στα γραφεία των Υπουργείων.

Το τοπίο λοιπόν πρέπει να ξεκαθαρίσει τώρα, για να υπάρξει Μέλλον.

Να ενωθούν όλες οι «σύμμαχες» δυνάμεις μεταξύ τους.

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ από τη μια, και ΔΗΚΟ ΕΔΕΚ ΕΥΡΩΚΟ & Οικολόγοι από την άλλη, για τους επόμενους μήνες.

Με μοναδικό άξονα το Κυπριακό.

Για να σερβίρουν οι δύο «καθαρές» πλευρές, τις προτάσεις τους στην Κυπριακή Κοινωνία, για να έχει αυτή η Κοινωνία δυο καθαρές προσεγγίσεις με τα υπέρ και τα κατά μιας πιθανής λύσης αύριο.

Για να απαλλαγεί η Κύπρος οριστικά από την καθυστέρηση που της επιβάλλει το Κυπριακό τόσα χρόνια.

Με Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με το ένα ή το άλλο περιεχόμενο; Να το ξέρουμε!

Με παραμονή του status ως έχει δια παντός; Να το ξέρουμε!

Με την αναγνώριση εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας του ψευδοκράτους και αντάλλαγμα τα Βαρώσια και παράλληλη αναγνώριση της Δημοκρατίας από την Τουρκία; Να το ξέρουμε!

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γιατί ο χρόνος τελειώνει, και το ξέρουμε!

Και τελειώνει γιατί η Τουρκία θέλει να κλείσει η εκκρεμότητα και όλοι γνωρίζουμε πως η Τουρκική διπλωματία είναι μπροστά.

Αλλά και γιατί τελειώνει και ο πραγματικός Κυπριακός χρόνος. Και εννοώ τον χρόνο που μετρά στο ρολόι της κοινωνίας και όχι των πολιτικών που είναι μάλλον αλλού ξημερωμένοι.

ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ κλπ, πάρτε τις φυσικές σας θέσεις τώρα.

Ο κόσμος νύσταξε και αυτό, είναι ο θάνατος του αύριο των παιδιών μας.

Έλεος πια!

ΥΓ1: Ο πίνακας που κοσμεί συμβολικά το άρθρο, είναι το γνωστό έργο του Salvador Dali The Persistence of Memory (Η επιμονή της Μνήμης -1931). Οι συμβολισμοί του, νομίζω φανεροί.

ΥΓ2: Θυμάστε το πρόσφατο άρθρο για τον Μπουχέσα και την αναφορά στο τέλος του κειμένου για τα "παιδιά του Μανώλη" που μαζεύονται στη Φανερωμένη; Ε! Με μεγάλη χαρά απόψε στην εκπομπή (7-9 στον Άστρα) φιλοξενώ 2-3 παιδιά από αυτή την ωραία παρέα.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη και το TVXS.GR