Στήλη Άλατος

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
Καλώς Ήρθατε στη Στήλη Άλατος. Η Στήλη, δημοσιεύεται κάθε Σάββατο, ταυτόχρονα στην Κυπριακή εφημερίδα Πολίτης και στο ελληνικό portal TVXS. Κάποιες φορές, αν το επιβάλλει η επικαιρότητα γράφω και ανεβάζω κείμενα μόνο για διαδικτυακή χρήση. Κάτω από τα άρθρα, όπως σε όλα τα ιστολόγια, υπάρχει χώρος για σχολιασμό. Moderation, δεν κάνω. Για αυτόν τον λόγο όμως είμαι αυστηρός σε σχόλια επιθετικά που δεν σέβονται την οποιαδήποτε Άλλη άποψη ή είναι επιθετικά κατά κοινωνικών και φυλετικών ομάδων. Ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις διαγράφονται χωρίς συζήτηση.

Συντονιστείτε τώρα στους 107, 6

Κινούμενη Άμμος. Κάθε Σάββατο 6-8 μ.μ στον 107,6 ή στο : www.1076.eu Στο shoutbox, το συζητάμε ζωντανά! Από τον Bach στον Dylan και από τον Beethoven στους Beatles και τους Felice Brothers,όλα είναι Μουσική 107.6 ΓΙΑ ΑΚΡΟΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Ένας σοβαρός Έλληνας: Ο Λεωνίδας Καβάκος.

Σπουδαίος σολίστας, από τους κορυφαίους στον κόσμο, εξαιρετικής τεχνικής με σπάνια μουσικότητα.
Ένας συνδυασμός που απλά αποδίδει την μέγιστη αγωγή ψυχής και την μοναδική επαφή με το Θείο, που μόνο η Τέχνη μπορεί να προσφέρει.
Ασφαλώς και δεν συμπεριλήφθηκε στους «100 σπουδαιότερους Έλληνες» όπου βρήκαν θέση διάφοροι απίθανοι τύποι όπως ο συμπαθής κατά τα άλλα Λαζόπουλος.

Ο Λεωνίδας Καβάκος, εκτός από σπουδαίος και ολοκληρωμένος καλλιτέχνης είναι ένας πραγματικά σοβαρός άνθρωπος είδος δηλαδή σχεδόν εξωτικό για τον τόπο μας που τον δυναστεύει η γελοιότητα και η ρηχότητα.

Στο http://www.youtube.com/watch?v=ZGPi5eU_-uw μπορείτε να τον δείτε σε μία από τις ελάχιστες συνεντεύξεις του, καθώς ευγενικά πάσχει να τα βγάλει πέρα με τις εξόχως ανόητες ερωτήσεις της δημοσιογράφου.
Ακόμα και έτσι όμως, καταφέρνει να πει πράγματα σημαντικά και αναγκαία.

Παραθέτω επίσης αμέσως πιο κάτω μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του, στην κα Ίσμα Τουλάτου του Βήματος.
Την βάζω ολόκληρη γιατί απλά σπάνια έχουμε την ευκαιρία να χαρούμε σοβαρότητα από τους Έλληνες «επώνυμους».

Η συνέντευξη, όπως ακριβώς βγήκε στο Βήμα της περασμένης Κυριακής:

"Απόγευμα Δευτέρας, στην καφετέρια του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Ενώ περιμένω τονΛεωνίδα Καβάκο με φωνάζουν στο τηλέφωνο.

«Ο Λεωνίδας είμαι»,ακούω από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής,«θ΄ αργήσω κανένα δεκάλεπτο.Εχω μπλέξει με κάτι γραφειοκρατικά...».

Συνεπής στους υπολογισμούς του, λίγο αργότερα τον είδα από μακριά να πλησιάζει με γρήγορο βήμα.

«Κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα εκπλήσσομαι» μου λέει.

«Κάθε φορά λέω “πιάσαμε πάτο” κι όμως,πάντα έχει παρακάτω...» .
Μιλάει για την «οδυνηρή» επαφή του με κάποιες δημόσιες υπηρεσίες, σχολιάζει με αγανάκτηση τα «φρέσκα»- εκείνες τις ημέρες- έκτροπα στο Κολωνάκι, ενώ η ατμόσφαιρα αλλάζει εντελώς όταν τον ρωτώ για τις έφηβες, πλέον, κόρες του.

«Πολύ καλά μυαλά, μπορείς να συζητήσεις πολλά πράγματα μαζί τους»λέει και μου δείχνει με υπερηφάνεια τη φωτογραφία δύο πανέμορφων κοριτσιών.

Την επόμενη στιγμή, η κουβέντα «βαραίνει» και πάλι, καθώς σχολιάζουμε τη δύσκολη διεθνή συγκυρία...

«Είναι ανίκανοι»

Χώρος για την τέχνη υπάρχει μέσα σε αυτό το πλαίσιο;

«Η τέχνη υπάρχει,είτε το θέλει κανείς είτε όχι» απαντά ο διεθνούς φήμης βιολονίστας, ο οποίος εδώ και αρκετά χρόνια δραστηριοποιείται παράλληλα και ως αρχιμουσικός.

«Είναι πάνω από εποχές και από τα όποια προβλήματα. Βεβαίως,αν θέλουμε να μιλήσουμε για περιόδους όπου η τέχνη έκανε τεράστια βήματα μπροστά,δεν θα ΄λεγα πως η δική μας είναι τέτοια.Σήμερα είμαστε στη φάση που πρέπει να δούμε τι είναι αυτό το οποίο έχουμε, να το αξιολογήσουμε... Αλλιώς,δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.
Κατά καιρούς έρχεται μια μορφή που αλλάζει τα πάντα,λειτουργεί με κώδικες οι οποίοι είναι πολλά χρόνια μπροστά.
Τέτοιες προσωπικότητες σήμερα στην τέχνη δεν νομίζω πως υπάρχουν. Τι να περιμένουμε;
Να έρθει κάποιος να προχωρήσει την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τη μουσική;
Δεν πιστεύω ότι διανύουμε αυτή την εποχή.
Αυτόβέβαια ουδόλως σημαίνει ότι δεν πρέπει να ενθαρρύνουμε τη δημιουργία.Μακάρι να βρεθεί μια τέτοια προσωπικότητα και να διαψευστώ.Θα το χαρώ πρώτος απ΄ όλους.Οχι ότι δεν υπάρχει αντίστοιχη ανάγκη σήμερα ή αν συμβεί κάτι τέτοιο ο άνθρωπος θα το παραβλέψει.Ομως αυτή τη στιγμή υπάρχει απίστευτο χάος παντού: στη σκέψη,στον λόγο...».

Την επόμενη στιγμή, ο 41χρονος Καβάκος διατυπώνει μια ενδιαφέρουσα άποψη:

«Για μένα η τέχνη, σήμερα,μπορεί να διαδραματιστεί στο πεδίο της επιστήμης. Εκεί χωρούν οι μεγάλες ανακαλύψεις.Η μεγαλύτερη απ΄ όλες βεβαίωςθα είναι να υπεισέλθει το ηθικό στοιχείο σ΄ αυτή.Από εκεί έχει να κερδίσει ο άνθρωπος στην εποχή μας».

Τι απαντά σε όσους ισχυρίζονται ότι στην Ελλάδα η λεγόμενη κλασική μουσική δεν έχει κοινό;

«Δηλαδή, ποιος έχει κοινό σήμερα; Τα μπουζουξίδικα πάνε κατά διαόλου. Μόνο το ποδόσφαιρο έχει κόσμο κι αυτό,σε σύγκριση με τα επίπεδα του εξωτερικού,είναι μηδαμινό.Οσο για την ελληνική μουσική, να πω την αλήθεια δεν καταλαβαίνω τον όρο. Τι εννοούμε ελληνική μουσική σήμερα; Ποια είναι αυτή η οποία πηγάζει από τα βιώματα του λαού μας, τα εκφράζει κι αυτός ανταποκρίνεται; Ερωτώ. Ας μου απαντήσει κάποιος...».

Στη συνέχεια ο Λεωνίδας Καβάκος δίνει μία ακόμη διάσταση:

«Σε κάθε περίπτωση,είναι άξιο σχολιασμού.
Για να καταλάβω δηλαδή, δίνουμε χρήματα εκεί που υπάρχει κόσμος; Αυτό είναι λαϊκίστικη πολιτική.
Αν είσαι ιδιώτης,μάλιστα,δίνεις λεφτά όπου εσύ θέλεις.
Αν όμως είσαι κράτος,έχεις ευθύνη.

Δεν μπορείς να λειτουργείς βάσει της λαϊκής απήχησης.Οφείλεις να σκεφτείς,να χαράξεις πολιτική,να δημιουργήσεις δυναμική,να την καλλιεργήσεις και να δρέψεις καρπούς. Η κατάσταση είναι παρακμιακή και θα παραμείνει όσο αγνοείται ο πολιτικός ρόλος της τέχνης. Οσο οι κυβερνώντες είναι αμόρφωτοι,δεν θ΄ αλλάξουν τα πράγματα.Το μόνο που θα κοιτούν είναι να χρηματοδοτούν εκεί όπου υπάρχει κάποιο λαϊκό έρεισμα για να παίρνουν ψήφους. Και αυτό όμωςο κόσμος το έχει βαρεθεί.
Εχουν καταντήσει γελοίοι...».

Προεκτείνοντας τη σκέψη του, μιλά για τις προ μηνών εικόνες βίας: «Βλέπεις ότι γίνεται το κέντρο λαμπόγυαλο από την αγανάκτηση και την οργή και μετά βγαίνουν οι πολιτικοί στην τηλεόραση και με κομπορρημοσύνη δηλώνουν ότι, τάχα,δεν θ΄ αφήσουν να θιχτεί η δημοκρατία.
Ποια δημοκρατία, βρε ανόητε; Σε βλέπω στην οθόνη και θέλω να σου πετάξω αβγά. Και να θέλω να φερθώ πολιτισμένα εκείνη τη στιγμήδεν μπορώ. Με κοροϊδεύεις.
Τον Δεκέμβρη καιγόταν η πόλη, κι έβγαιναν οι ιθύνοντες και μιλούσαν για καινούργιες μεθόδους αντιμετώπισης... Είναι ανίκανοι.Και οι μεν και οι δε.Και νομίζω πως τους έχει βαρεθεί κι ο κόσμος.
Είναι τόσο αγκιστρωμένοι στην εξουσία που δεν μπορεί να δημιουργηθεί τίποτε καινούργιο. Και βεβαίως φτάνουμε στην απαξίωση. Δημοκρατία σημαίνει, όταν δεν υπάρχει ευσυνειδησία από πλευράς του πολίτη να σεβαστεί τα δικαιώματα του άλλου, να μπορεί το κράτος να τα εγγυηθεί. Αν δεν μπορείς,κύριε,σήκω φύγε. Είσαι ανάξιος.Τον Δεκέμβρη δεν θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση; Να πουν:“Αυτά κάναμε εμείς, αν θεωρείτε ότι ήταν σωστά,ξαναψηφίστε” .Πού όμως... Οι εξαιρέσεις χάνονται μέσα στον κανόνα.
Ευτυχώς που υπάρχουν οι κλασικές μορφές τέχνης και στέλνουν το μήνυμα πέρα από χρόνους και φάσεις.Συν Αθηνά και χείρα κίνει όμως...».

«Πορεία διονυσιακή»

Η συζήτηση περνά στις επικείμενες (9 και 10 Απριλίου) συναυλίες του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με τη φημισμένη Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ, στην οποία ο ίδιος κατέχει τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή την τελευταία διετία. Στην πρώτη από αυτές, στην οποία ο Καβάκος θα εμφανιστεί με τη διπλή του ιδιότητα, το πρόγραμμα περιλαμβάνει έργα Χάιντν και Μέντελσον. Στον δεύτερο αυτό συνθέτη- επ΄ ευκαιρία και της εφετινής επετείου των 200 χρόνων από τη γέννησή τουείναι άλλωστε αφιερωμένο και το CD που έχουν από κοινού ηχογραφήσει και κυκλοφορεί από τη Sony. Η δεύτερη συναυλία, στην οποία ο ίδιος έχει την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης, περιλαμβάνει έργα Μότσαρτ,Μπαχ και Βαλεντίν Σιλβεστρόφ.

Αμφότερες ωστόσο παρουσιάζονται σε συνεργασία με το ετήσιο φεστιβάλ «Συναντήσεις» («Βegegnungen»), το οποίο διοργανώνεται κάθε άνοιξη στο Σάλτσμπουργκ υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Λεωνίδα Καβάκου. «Εχω δημιουργήσει μια αλληλουχία θεμάτων για τα επόμενα τρία τέσσερα χρόνια»σχολιάζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.

«Αρχίσαμε πέρυσι με θέμα τη φύση,εφέτος έχουμε τη νύχτα, του χρόνου τη σιωπή, στη συνέχεια το λυκόφως και κατόπιν το φως.Είναι μια πορεία άκρως διονυσιακή».

Δεν κρύβει την ικανοποίησή του για την εξέλιξη της συνεργασίας του με την Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ.
Ωστόσο,«με λύπη μου βλέπω ότι το είδος της ορχήστρας δωματίου δεν χαίρει της προσοχής που του αρμόζει. Επειδή μια συμφωνική ορχήστρα μπορεί να παίξει το ρεπερτόριο μιας ορχήστρας δωματίου,αλλά όχι το αντίθετο,κι αυτό για λόγους καθαρά πρακτικούς, τον αριθμόδηλαδήτων μουσικών, η κατάσταση έχει γίνει δύσκολη». Με δεδομένη την πλούσια διεθνή εμπειρία του, σε τι βαθμό θεωρεί ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τα πράγματα;

«Σαφώς τα έχει επηρεάσει» λέει και συνεχίζει:

«Από τη στιγμή που δημιουργείται αίσθηση ανασφάλειας,όλοι κουμπώνονται. Κανείς δεν λέειβεβαίωςότι αυτή τη στιγμή μας ζητούν να πληρώσουμε αυτά τα οποία έχουμε ήδη πληρώσει και κάποιοι τα κακοδιαχειρίστηκαν.Τι φταίω εγώ,για παράδειγμα, όταν η τράπεζα έχει ένα κεφάλαιο Χ και δανείζει Ψ;Παρ΄ όλα αυτά θεωρώ ότι ζούμε σε μια φάση που ο πλούτος αλλάζει χέρια.Οσο για την αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ, τι να πω... Και να θέλεις να αισιοδοξήσεις, δεν μπορείς.Και όμως,ο άνθρωπος έχει ανάγκη την ελπίδα. Το να τη σκοτώνουμε είναι ό,τι χειρότερο...».



5 σχόλια:

Meropi είπε...

Και να φανταστείς, κάποτε προσπάθησαν να τον μπλέξουν με κάτι αστείες ιστορίες τελείως προσωπικής φύσεως. Προσβολή στη μουσική αυτή ιδιοφυία.

Margo είπε...

..και άλλος ένας σπουδαίος Έλληνας μουσικός που σταδιοδρομεί, δημιουργεί ή καλύτερα μεγαλουργεί έξω! Η Ελλάδα δεν έχει χώρο για τους "σοβαρούς" Έλληνες!

politispittas είπε...

Πριν από αρκετά χρόνια, στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 90, ζούσα στο Παλαιό Ψυχικό στην οδό Ανθέων. Κάποτε, εμφανίστηκε ο Καβάκος στη γειτονιά, στον κάθετο της γωνίας του δικού μου δρόμου, στην οδό Αμαρυλλίδος και νοίκιασε ένα διαμέρισμα για να μελετάει. Ω! τι ευτυχία και ευφροσύνη! Ξεκινούσε με μαθηματική ακρίβεια στις 9 το πρωί με σκάλες, που ακόμα και αυτές στα χέρια του αποκτούσαν εξαιρετικό ενδιαφέρον γιατί συχνά έπαιζε την ίδια σκάλα πολλές φορές με διαφορετικό χρώμα και συναίσθημα και πήγαινε και σε ολόκληρα έργα. Δυστυχώς τα καθημερινά πρωινά τον απολάμβανα μόνο για μισή περίπου ώρα, γιατί μετά έπρεπε και εγώ να φύγω για τις δουλειές μου, ωστόσο πολλά απογεύματα τον προλάβαινα από τις 5 μέχρι τις 7. Και βέβαια, φουλ «πρόγραμμα» τα Σάββατα και ενίοτε τις Κυριακές. Οι τότε γείτονες και εγώ, θα πρέπει να ήμασταν μια μικρή προνομιούχα ομάδα που τον χαιρόμασταν καθημερινά και…χωρίς εισιτήριο!

@Μερόπη δεν ξέρω τι είναι αυτό που λες αλλά και δεν θέλω να μάθω, οι ηλίθιοι σε αυτόν τον τόπο έχουν το απόλυτο πάνω χέρι σε όλα τα επίπεδα...

@Margo, ακριβώς έτσι!

-=IMAGINOS=- είπε...

Αυτά τα άρθρα σου Γιώργο πραγματικά τα χαίρομαι.

Στη λίστα με τους 100 σπουδαιότερους Έλληνες και να τον βάζανε, τελευταίος θα ερχόταν γιατί δεν τον γνωρίζει σχεδόν κανείς στην Ελλάδα του σκυλοτσιφτετελοπόπ....

Ο Λεωνίδας έχει το χάρισμα και είναι μοναδικός. Δεν έχω ακούσει ποτέ καλύτερη ερμηνεία του Paganini και όχι μόνο... Ποιος μπορεί να παίξει βιολί σήμερα έτσι; http://www.youtube.com/watch?v=8A_CCOsNn_w

Δυστυχώς στην Ελλάδα θα παραμείνει άσημος όπως και πάρα πολλοί άλλοι εξαιρετικοί Έλληνες καλλιτέχνες όπως πχ η φίλη μου και εξαίρετη πιανίστα Τζένια Μανουσάκη http://www.jenia-manoussaki.com/ και ας είναι πασίγνωστοι ή αρκετά γνωστοί στο εξωτερικό.

Πάντως διαφωνώ μαζί σου Γιώργο στο ότι δηλαδή ο Λεωνίδας είναι από τους λίγους σοβαρούς Έλληνες. Υπάρχουν πάρα πολλοί πολύ σοβαροί Έλληνες. Απλά δεν τους δίνεται η ευκαιρία μέσα σε ένα σαθρό κράτος όπως είναι σήμερα η Ελλάδα.

Όταν η Ευρώπη βίωνε την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, οι Έλληνες ήταν υπόδουλοι στην τουρκιά. Δε φεύγει εύκολα η τουρκιά από πάνω μας εάν δεν προσπαθήσουμε ο καθένας μας ξεχωριστά. Μετά ήλθε και ο εμφύλιος και έδεσε το "γλυκό". Εκτός από την Ισπανία που έζησε και αυτή έναν εμφύλιο και τα βγάζει πέρα σήμερα ακόμα πιο δύσκολα από εμάς αν και σε συγκεκριμένους τομείς έχει πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη και σαφώς δε συγκρίνεται με εμάς στο χώρο της τέχνης, ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος πέρασε αυτά που πέρασε η Ελλάδα;

Ας είμαστε λοιπόν επιεικείς με τους Έλληνες γιατί το ρουσφέτι, οι μίζες, η διαφθορά, τα φακελάκια, τα νταβατζηλίκια και η υποκουλτούρα είναι τούρκικα και εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα στην Ελληνική κοινωνία. Και ο Έλληνας δεν προσπαθεί να τα αποβάλλει γιατί ζητάει το αίμα του πίσω από την τουρκιά στην ουσία. Μία αντίδραση ενδόμυχη δηλαδή η οποία όμως δεν έχει βάση γιατί η τουρκιά δεν είναι παρούσα με σάρκα και αίμα και συνεπώς είναι αδικαιολόγητη αυτή η «αντίδραση». Αν θες θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ψυχολογικό πρόβλημα του Έλληνα σήμερα, ο οποίος ψάχνει να βρει τον εαυτό του δυστυχώς όμως σκεπτόμενος τούρκικα, σαν κατάλοιπο του DNA μετά από 5 αιώνες δουλείας.

Ευτυχώς που υπάρχουν όμως κάποιοι, αρκετοί και επιμένω, σπουδαίοι Έλληνες να μας ξελασπώνουν και να μεταφέρουν την Ελληνική σπίθα μέσα τους, σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, που τουλάχιστον έχουμε τη θέληση να ξεφύγουμε από την τουρκιά.

Και μη μου πεις ότι ρίχνω στην τουρκιά το φταίξιμο. Το ξέρεις πολύ καλά ότι εκεί είναι η ουσία της παρακμής μας. 500 χρόνια κάτω από το γιαταγάνι του Οθωμανού ποιος θα ήταν καλύτερος από εμάς σήμερα;

Καλημέρα

Phivos Nicolaides είπε...

Εξαιρετικός φαίνεται ο Λεωνίδας Καβάκος και πολύ καλή η επιλογή σου Γιώργ.
Στέκομαι λίγο, σ' αυτό που είπε ο Καβάκος: "Δεν μπορείς να λειτουργείς βάσει της λαϊκής απήχησης.Οφείλεις να σκεφτείς,να χαράξεις πολιτική,να δημιουργήσεις δυναμική,να την καλλιεργήσεις και να δρέψεις καρπούς. Η κατάσταση είναι παρακμιακή και θα παραμείνει όσο αγνοείται ο πολιτικός ρόλος της τέχνης. Οσο οι κυβερνώντες είναι αμόρφωτοι,δεν θ΄ αλλάξουν τα πράγματα.Το μόνο που θα κοιτούν είναι να χρηματοδοτούν εκεί όπου υπάρχει κάποιο λαϊκό έρεισμα για να παίρνουν ψήφους. Και αυτό όμως ο κόσμος το έχει βαρεθεί.
Εχουν καταντήσει γελοίοι...». Παρόλο που συμφωνώ στις απόψεις του, εντούτοις, έχω σοβαρές επιφυλάξεις στις εκτιμήσεις του. Δηλαδή, κατά πόσο ο "ο κόσμος το έχει βαρεθεί...". Έχω τις επιφυλάξεις σ' αυτό το καίριο και πολύ σοβαρό σημείο.