Αντίο Άστρα FM...

Μετά από 8 χρόνια (πως πέρασαν αλήθεια τόσα πολλά τόσο γρήγορα;;;) με στεναχώρια αποχωρώ από τον Άστρα. Η απόφαση ήταν δική μου και στριφογύριζε αρκετό καιρό στο μυαλό μου, όπως γνωρίζουν κάποιοι φίλοι. Για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί, διατηρώ τα καλύτερα συναισθήματα.

Aπό την εξαιρετική Άντρη Δημητρίου, που πάντα την αποκαλούσα "κολώνα του σταθμού" γιατί απλά είναι, μέχρι τον φίλο μου τον δημοσιογράφο Μιχάλη Μιχαήλ, με τον οποίο ενώ διαφωνούμε σε πάμπολλα, είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν και κυρίως το σπάνιο ανθρώπινο ήθος που τον προσδιορίζει. Αν κάτσω τώρα να αναφέρω όλες τις αξιόλογες εκπομπές του Άστρα, δεν βγάλω λογαριασμό. Είναι πολλές!

Στον Άστρα βρέθηκα σχεδόν δέκα μέρες μετά που κατέφτασα στην Κύπρο, στις 29 Οκτωβρίου του 2002. Πολλές εκπομπές, θα μου μείνουν αλησμόνητες, τόσο από τον νυχτερινό κύκλο των πρώτων τριων χρόνων, όσο και από τον κύκλο της Κινούμενης Άμμου κάθε σάββατο το απόγευμα 7-9 που θα εκπέμψει για τελευταία φορά στις 22 του μήνα.

Αξέχαστος ήταν και ο μικρός σχετικά κύκλος της συνεργασίας μου με την πρωινή ενημερωτική ζώνη του σταθμού, κατά τον οποίο αρκετές φορές το ping pong με τον Γιώργο Παυλίδη ήταν απολαυστικό.

Ωστόσο, η αδυναμία μου να προσαρμοστώ στο πλαίσιο μιας ενημερωτικής ζώνης ενός ξεκάθαρα και ευθύτατα Κομματικού ραδιοφώνου οδήγησε τότε, στο "πρωινό διαζύγιο".

Δεν μετανιώνω ασφαλώς που υπήρξα και συνεχίζω να είμαι "απροσάρμοστος" σε επιταγές πολιτικών κομμάτων, όποια και αν είναι αυτά, όσο κοντά και αν είναι (Αν είναι) στις ιδεολογικές μου επιλογές. Οφείλω από εδώ να τονίσω την άψογη συμπεριφορά του πρώην διευθυντή του Άστρα, του ανθρώπου που "έπλασε" σε μέγιστο βαθμό τον χαρακτήρα του σταθμού και αυτόν που με προσκάλεσε να κάνω εκπομπές εκεί, τον Τάκη Χατζηγεωργίου.

Σε αυτόν ο Ελληνισμός, οφείλει τον μοναδικό ραδιοφωνικό σταθμό που τιμά έμπρακτα κάθε μέρα και σχεδόν κάθε ώρα -πριν τις ειδήσεις- την ενεργή παρουσία της Ελληνικής Ποίησης στα ερτζιανά.

Ο Γιώργος Παυλίδης που ανέλαβε μετά, συνέχισε την παράδοση αυτή και με νέες πρωτοβουλίες την ενίσχυσε.

Ο Άστρα, είναι -μέχρι τώρα- το μοναδικό ραδιόφωνο στην Κύπρο (πέρα από κάποιες εκπομπές της κρατικής ραδιοφωνίας) που αγκαλιάζει στοργικά τις Τέχνες, το Θέατρο, τη Λογοτεχνία, τη Μουσική και τους ανθρώπους που εργάζονται για όλα αυτά.

Οι λόγοι για τους οποίους αποχωρώ, είναι γιατί αφ ενός όπως ήδη είπα δεν θέλω να λειτουργώ σε "πλαίσιο" αλλά και γιατί το Καινούργιο, είναι πάντα για μένα μία πρόκληση στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ.

Το που θα βρεθώ, συχνότητα ραδιοφώνου , διαδικτυακή διεύθυνση για ακρόαση μέσω internet κλπ, θα τα πω από εδώ σε λίγες μέρες.

Όπου νάναι, "άλλος αέρας" στα fm!

Η Δημόσια Συζήτηση για τον Καθεδρικό Ναό στην Παλαιά Λευκωσία.

Γεμάτη η αίθουσα του Πολυδύναμου Κέντρου στην Παλιά Πόλη, μεγάλο το ενδιαφέρον εκ μέρους των Πολιτών.

Στη πρώτη σειρά η Δήμαρχος Λευκωσίας, με την Δ.Σ. κυρία Λουκαϊδου δίπλα της.

Δεξιά, ο Καθηγητής κος Σωκράτης Στρατής και ο συντονίζων τη συζήτηση Γιώργος Πήττας

Θέλω να συγχαρώ όλους όσους δούλεψαν για τη χθεσινή Δημόσια Συζήτηση με θέμα τον Καθεδρικό Ναό που θέλει να δημιουργήσει η Αρχιεπισκοπή στην Παλαιά Λευκωσία.

Κάποιοι (λίγοι ως συνήθως) εργάστηκαν σκληρά, θυσιάζοντας τον ελάχιστο προσωπικό τους χρόνο και τρέχοντας μέσα από τις επαγγελματικές και οικογενειακές τους υποχρεώσεις ώστε η χθεσινή νύχτα να πετύχει 100% .Και μιλώ ξεκάθαρα για τον Χάρη Φουρνίδη και τη Χριστίνα Χαραλάμπους από τον Όμιλο Έλευσις.

Ο Όμιλος Έλευσις, συμπεριφέρθηκε για άλλη μία φορά ως ένα απόλυτα υπεύθυνο και ζωντανό κύτταρο της Κυπριακής Κοινωνίας συσπειρώνοντας πλήθος άλλων συγκροτημένων ομάδων πολιτών και πολίτες από όλο το πολιτικό φάσμα θέτοντας πάνω από όλα την υπεράσπιση της αισθητικής, της ιστορίας, της αρχιτεκτονικής παράδοσης της Εντός των Τειχών Πόλεως.

Στη Δημόσια Συζήτηση που προκάλεσε η Επιτροπή Αγώνα ήλθαν δεκάδες Πολίτες, κάτοικοι της περιοχής καθώς και πλήθος Ακαδημαϊκών, Αρχιτεκτόνων, Πολεοδόμων, Αρχαιολόγων, ενώ καθοριστική ήταν η παρουσία πολλών Δημοτικών Συμβούλων και της ίδιας της Δημάρχου, της κας Ελένης Μαύρου.

Για μένα, που είχα τη χαρά και την τιμή να «συντονίσω» τη συζήτηση, μεγάλο κέρδος ήταν η παρουσία και συμπολιτών μας που μίλησαν τασσόμενοι υπέρ της ανέγερσης του Καθεδρικού, οι οποίοι προσέφεραν με τον τρόπο τους σε μια πιο ξεκάθαρη σύνθεση των συνισταμένων που διέπουν αυτή την υπόθεση.

Μακριά από φανατισμούς, χωρίς κανένα περιορισμένο ιδεολογικό ή φιλοσοφικό ελατήριο, με απόλυτο σεβασμό στις θρησκευτικές πεποιθήσεις όλων ανεξαιρέτως των πολιτών, ο Όμιλος και η Επιτροπή, έβαλαν το πλαίσιο:

«Δεν έχει σημασία αν το προτεινόμενο κτήριο είναι Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός, Λατρευτικός χώρος των Ινδουιστών, Γκαλερί ή Όπερα. Σε καμία περίπτωση δεν θα το δεχόμαστε, γιατί απλά εμείς πιστεύουμε πως το μόνο που πρέπει να γίνει στην Εντός των Τειχών Λευκωσία , είναι η στοργική διαφύλαξη του χαρακτήρα της. Πράγμα που σημαίνει πως πρέπει-επιτέλους- να απαγορευθεί δια ροπάλου- η οποιαδήποτε ανέγερση νέου κτηρίου, ακόμα και αν αποτελεί αντίγραφο παραδοσιακού κτίσματος. Παράλληλα θα πρέπει να αξιοποιηθούν τα Κοινοτικά Κονδύλια (που υπάρχουν) για τη συντήρηση της Πόλεως και την ανάδειξη της μοναδικής αισθητικής της».

Μετά την σύντομη παρουσίαση που έκανε ο Καθηγητής Πολεοδομίας κος Στρατής, οι παρεμβάσεις , οι ερωτήσεις και οι τοποθετήσεις των πολιτών, έπεσαν κυριολεκτικά βροχή, στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του Πολυδύναμου Δημοτικού Κέντρου Λευκωσίας.

Εξαιρετική και ιδιαίτερα συγκινησιακά φορτισμένη, ήταν η παρέμβαση του Αρχιτέκτονα –Μηχανικού κου Φιλοθέους, ο οποίος αφού πρώτα δήλωσε πιστός Χριστιανός και άνθρωπος που πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία, στη συνέχεια, μίλησε με τεράστια οδύνη για την αγαπημένη του πόλη και την τύχη της κάνοντας κομμάτια και θρύψαλα τα υπέρ της ανέγερσης επιχειρήματα, χρησιμοποιώντας ακόμα και εκκλησιαστικά εδάφια. Μας άγγιξε και μας συγκίνησε όλους αυτός ο ωραίος άνθρωπος καθώς έκανε μία υπέρβαση τόσο συναισθηματική όσο και στοχαστική για να υπερασπιστεί την ιστορία του τόπου του. Ασφαλώς καταχειροκροτήθηκε.

Ξεκινώντας τη βραδιά στις 8, περιμέναμε ότι κατά τις 9 με 9 και 15 θα τελειώσει.

Ωστόσο, η μαζική προσέλευση και το μεγάλο ενδιαφέρον των πολιτών για συμμετοχή στη συζήτηση μας έφερε να τελειώνουμε λίγο μετά τις δέκα, με πολύ κόσμο να μην φεύγει και να συνεχίζει τη συζήτηση σε πηγαδάκια στον κήπο του Πολυδύναμου Κέντρου.

Το λέω πια με απόλυτη σιγουριά, ο Όμιλος Έλευσις αποτελεί πρότυπο και μοντέλο για το πώς ένας φορέας μπορεί να παρεμβαίνει στη Δημόσια Ζωή χωρίς αφ ενός να χάνει την δική του «ειδική» πυξίδα (στην προκείμενη περίπτωση την ανάδειξη και διάδοση του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και του Στοχαστικού του Οικοδομήματος) και, αφ’ ετέρου να συνυπάρχει, να δρα και να σέβεται τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες ώστε να τις συναντά και δουλεύουν μαζί για το Κοινό Καλό.

Πιστεύω ακράδαντα πως το μοντέλο της Έλευσις καλά θα κάνουν να το μελετήσουν καλά οι διάφοροι όμοροι Φορείς που υπάρχουν στην Ελλάδα και οι οποίοι κατά κανόνα είτε τσακώνονται μεταξύ τους, είτε συγκρούονται με όλη την υπόλοιποι κοινωνία είτε είναι γραφικοί।

Αναπαράγοντας έτσι, μονότονα και θλιβερά, τον αβυσσαλέο αυτισμό που διέπει την Ελληνική κοινωνία। Και επειδή έχω ζήσει όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα και την ξέρω, θα είμαι δογματικός σε τούτο: την ευθύνη φέρουν οι ίδιοι οι φορείς και όχι η κοινωνία.

Συγχαρητήρια σε όλους και βέβαια, έπεται συνέχεια.

Για την ιστορία να αναφέρω όλους τους Φορείς και Ομάδες που συγκροτούν την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ εναντίον της αλλοίωσης του χαρακτήρα της εντός των τειχών Λευκωσίας, με την ανέγερση ογκώδους καθεδρικού ναού :

* Όμιλος Φίλων Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού « ΕΛΕΥΣΙΣ»* Ομοσπονδία Περιβαλλοντικών και Οικολογικών Οργανώσεων Κύπρου (ΟΠΟΟΚ) (17 Οικολογικές Μ।Κ.Ο.)* Περιβαλλοντική Κίνηση Κύπρου, * Φίλοι της Φύσης - Κύπρου, * Κίνημα Κοινωνικής Οικολογίας, * Ομάδα Δράσης κατοίκων εντός των τειχών Λευκωσίας, * Περιοδικό «Ανατροπή», * Οργάνωση «Άγρυπνοι εντός των τειχών»

Της στεναχώριας, του σαρκασμού, της λύπης. Και του θυμού.

Εκκλησιαστικό: Σε εκείνα τα γκρίζα χρόνια της δικτατορίας στα οποία μεγαλώσαμε, στα σχολεία μαθαίναμε για τον Ιησού, που ενέπνευσε-έλεγε το μάθημα- μια νέα θρησκεία που ήθελε να δώσει όνειρο και δύναμη στους καταφρονεμένους για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Έτσι μας το μαθαίνανε τότε, αργότερα καταλάβαμε πως εννοούσανε την ουράνια ζωή και όχι τούτην εδώ. Αλλά, μας μάθανε και άλλα πράγματα που αφορούν στα επίγεια. Μας είπαν, ή τουλάχιστον έτσι τα καταλάβαμε, πως η νέα για τότε θρησκεία, ήθελε να υποτάξει την μεγαλομανία, τον κομπασμό, την έπαρση, τη φιλαυτία, τον ναρκισσισμό, την εξουσιολαγνεία. Και πως τουλάχιστον οι επίσημοι εκπρόσωποι της πρέπει λέει να είναι ταπεινοί και να επιβιώνουν από το έλεος των πιστών μόνο, γιατί ανάγκες πολλές δεν έχουν ως πνευματικοί άνθρωποι που είναι.

Και καθώς έβλεπα τις ειδήσεις και μάθαινα τα διάφορα περί φορολόγησης της εκκλησίας, για άλλη μία φορά, απόρησα ο βλαξ με την εικόνα των Ιεραρχών με τις μαύρες τις κουρσάρες και τον οδηγό μπροστά και αναρωτιόμουν πως κάθε μια κουρσάρα από δαύτες, θα μπορούσε να θρέψει οικογένειες που πένονται, να σπουδάσει παιδιά που διψούν για γνώση αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα, να θεραπεύσει αρρώστους που αδυνατούν να γιατρευτούν από το ανάπηρο «σύστημα» υγείας του τόπου μας, να ενισχύσει Καταφύγια Ζώων που λειτουργούν από την αυτοθυσία απλών ανθρώπων.

Αναρωτήθηκα επίσης ξανά, για την απίστευτη βλάβη που έχει συντελεστεί στο μυαλό πολλών ανθρώπων, που αντί να εξεγείρονται και να σκανδαλίζονται, καμαρώνουν στη θέα των χρυσοποίκιλτων αμφίων, των εντός βαρέων πολυτελών οχημάτων εκπροσώπων της «ταπεινότητας και της αγάπης» και της πεισματικής άρνησής τους να έχουν την μεταχείριση που έχει ο κάθε πολίτης και το κάθε οργανωμένο σχήμα της κοινωνίας, καταβάλλοντας χωρίς καμία συζήτηση τους φόρους.

Στην παρούσα συγκυρία μάλιστα, είχα την ψευδαίσθηση πως αυτό θα συνέβαινε αυτοβούλως με εφαλτήριο την αγάπη και την ταπεινότητα σε καιρούς ιδιαιτέρως δύσκολους. Ματαιότης ματαιοτήτων βεβαίως βεβαίως μια τέτοια προσδοκία, καθώς η λεγόμενη «τρέλα του μεγαλείου» είναι ανίατη ασθένεια και αν χτυπήσει, δεν την θεραπεύει ούτε Κυρίου θαύμα.

Καθεδρικό: Με πρωτοβουλία της επιτροπής αγώνα κατά της ανέγερσης του Καθεδρικού ουρανοξύστη στην Παλιά Λευκωσία, την Δευτέρα 17 Μαΐου 2010 στις 7:30μ.μ. στο Πολυδύναμο Δημοτικό Κέντρο Λευκωσίας ( Οδός Νικηφόρου Φωκά 40) θα διεξαχθεί Ανοιχτή συζήτηση με θέμα « Καθεδρικός ναός στην εντός των τειχών Λευκωσία;».

Εισηγητής θα είναι ο επίκουρος καθηγητής του τμήματος αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου κος Σωκράτης Στρατής.

Θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά δημόσια, η μελέτη που εκπονήθηκε, μετά από πρόταση του ΕΤΕΚ, από τρεις ακαδημαϊκούς για την ανέγερση του Καθεδρικού ναού στην παλιά Λευκωσία.

Εξ όσων μαθαίνω, έχουν προσκληθεί όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι για να εκθέσουν τις υπέρ και κατά της ανέγερσης απόψεις τους. Υποθέτω θα έρθουν καθώς είναι , ή πρέπει να είναι, οι υπηρέτες των συμφερόντων των Πολιτών και οι ακοίμητοι φύλακες του Δήμου κατά των βουλών και επιβουλών κύκλων ισχυρών που αδιαφορούν και για την ίδια την ιστορία. Έτσι δεν είναι κύριοι Σύμβουλοι;

Μαθαίνω ακόμα πως η Επιτροπή, προς τιμήν της, προσκάλεσε και την Αρχιεπισκοπή να εκθέσει δικές της θέσεις, ώστε οι Πολίτες που θα παρευρεθούν να σχηματίσουν αβίαστη και αντικειμενική άποψη. Υποθέτω –ξανά- πως η Αρχιεπισκοπή, κινούμενη σε κλίμα διαφάνειας και δημοκρατίας, τιμώντας τους πολίτες, θα στείλει κάποιον εκπρόσωπο της.

Christofias What???? : Ε ναι, από την ημέρα που έγινε εκείνη η σουρεαλιστική «επίσκεψη» στο σπίτι του Μπιν Λάντεν…συγνώμη, του δικηγόρου κου Ξενοφώντος , βαρέθηκα να με ρωτάνε «μα τι είναι αυτό το Χριστόφιας Ουότς;»

Θυμάστε την κλασική πια ρήση του μακαρίτη Andy Warhol για τα 15 λεπτά διασημότητας που δικαιούται ο πάσα ένας;

Τον δικαιώσαμε λοιπόν.

Πέρα όμως από τις πλακίτσες, θα πω τούτο και το εννοώ:

Το διαδίκτυο ειδικά σε επίπεδο ιστολογίων ήταν είναι και πρέπει να συνεχίσει να είναι απολύτως αυτορρυθμιζόμενο.

Η οποιαδήποτε εισαγγελική παρέμβαση και ακόμα περισσότερο η οποιαδήποτε καταδίκη και φίμωση ιστολογίου, δημιουργεί ένα εξαιρετικά, μα εξαιρετικά επικίνδυνο δεδικασμένο, που η όποια εξουσία, ανά πάσα στιγμή μπορεί να χρησιμοποιήσει για να περιορίσει όσους την ενοχλούν. Αν κατά του συγκεκριμένου ιστολογίου είχαν κάνει μηνύσεις όσοι κατά καιρούς έχουν γίνει εκ μέρους του αντικείμενο σπίλωσης, χλευασμού, ύβρεως κλπ, (μεταξύ των οποίων και ο γράφων) τότε, οι μηνύσεις θα ξεπερνούσαν αριθμητικά κατά πολύ όσους το γράφουν και το διαβάζουν μαζί.

Οι εξουσίες, είναι εκ φύσεως ανάλγητες ακόμα και αν «συμφωνούμε» μαζί τους.

Δεν υπάρχει λόγος να τις εξοπλίζουμε περισσότερο, δεν το έχουν ανάγκη καμία.

Σκυλάδικο: Κάθε μέρα, πάω στο σκυλάδικο. Είναι από τις πιο ωραίες βόλτες στη Λευκωσία, κάπου σε μια αλάνα όχι μέσα σε πάρκο αλλά εκεί που συναντώνται δυο πάρκα. Μαζεύονται λοιπόν εκεί, κάθε μέρα, ωραίοι άνθρωποι με τους τετράποδους συντρόφους τους, που έχουν ανάγκη να τρέξουν, να παίξουν με τους φίλους τους, να κάνουν τις ανάγκες τους.

Στα 10 σκυλάκια, τα 9 έχουν κυριολεκτικά σωθεί την τελευταία στιγμή από τον θάνατο. Έχουν μαζευτεί από κάδους σκουπιδιών καθώς πετάχτηκαν από δίποδα ανθρωποειδή ανάξια και για γιαούρτωμα, έχουν βρεθεί σε δρόμους τυλιγμένα σε πλαστικές σακούλες και δεμένα, έχουν παρθεί από τα λίγα καταφύγια Ζώων που συντηρούν με κόπο και υστέρημα κάποιοι άνθρωποι που τιμούν την υπόστασή τους.

9093607: Σταματήστε για λίγο το διάβασμα της Στήλης και κάντε τώρα μια κλήση σε αυτόν τον αριθμό. Αυτόματα, θα έχετε δωρίσει 1 ευρώ και 71 σεντς στη Φωνή για τα Ζώα της Κύπρου και ειδικά το Καταφύγιο Σκύλων Λεμεσού Sirius που έχει τεράστια και κρίσιμη ανάγκη. Τα χρήματα, με απλά λόγια θα βοηθήσουν δραστικά στη διάσωση πολλών ζωών που κάτω από τις παρούσες συνθήκες δεν μπορούν να συντηρηθούν.

David Cameron & Nick Clegg: Όσοι τους είδαν στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν τις προάλλες στον κήπο της Downing Street θα πρέπει να δάγκωσαν το χειλάκι τους. Ανεξάρτητα από την πολιτική, στην οποία ο κάθε ένας μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί, το επίπεδο του νέου ηγετικού Βρετανικού διδύμου, το αβίαστο χιούμορ, η γλώσσα σώματος, η παιδεία, κάνουν τους δικούς μας να μοιάζουν με ξεχαρβαλωμένες μαριονέτες ενός θεάτρου προ αιώνων ξεπεσμένου. Οποία θλίψις…

Το ανέκδοτο της ημέρας: Μέτρα κατά της διαφθοράς, προτίθεται να λάβει ο Σύλβιο Μπερλουσκόνι.

Εμείς του 60 οι εκδρομείς: «Χρονιές, με αίμα και φωτιές / και Χούντας κι Ιουλιανές/,
και της μεταπολίτευσης φωνές, /αυτού του συρφετού, του δημοκρατικού /του νέου εγωισμού, εμείς. Εμείς το εμφυσήσαμε το νέφος / που εντός του επωάσθηκαν όλοι αυτοί,/ εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυμίες μας / με το κενό και με το αμφισβητώ/
σαν πετρωμένοι μέσα στο καθιστικό / να ζεις τον θάνατό σου, /για τους άλλους, δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ, /δεν έχει πια τραγούδι θεϊκό.»

Οδυνηρός Σαββόπουλος, ωραίος ποιητής, αληθής ο λόγος ακούγεται πια ως προφητικός επικήδειος για μια Ελλάδα ξεθεμελιωμένη.

Αν υπάρχουν υλικά για το αύριο; Θα δείξει…

ΥΓ: Έψαχνα για την καθιερωμένη φωτογραφία που σχολιάζει με τον τρόπο της τα όσα γράφω. Τελικά, κατέφυγα σε αυτήν που είδατε πιο πάνω, καθώς συμβολικά απεικονίζει τον μοναχικό "μουζικάντη" σε ένα γκριζόμαυρο περιβάλλον τη στιγμή που αρχίζει να χύνει το χρυσό χρώμα του από το εσωτερικό της τρομπέτας του. Τον "πέτυχα" στη γέφυρα του Καρόλου στην Πράγα τον περασμένο Δεκέμβριο, έπαιζε με άλλον έναν (κόντρα μπάσο) εξαιρετική road country με θαυμάσια αφομοιωμένα στοιχεία κεντροευρωπαϊκής jazz. Αγόρασα επί τόπου ένα cd τους, το παρουσίασα πριν κάποιον καιρό στο ραδιόφωνο και άρεσε ή μάλλον ενθουσίασε αρκετούς ακροατές. Από όσες πόλεις έχω πάει, η Πράγα είναι αυτή στην οποία θέλω να γυρίσω πολλές φορές, εκτόπισε από την καρδιά μου και τη Φλωρεντία. (λίγο).

Hellas…Hell, as…

Στους δικούς μας λέμε ναι και στους ξύπνιους λέμε ναι , στην άπλα, στην ξάπλα, στις βάρκες στις τσάρκες, στην τρέλα, στη σάμπα, στο τζάμπα, στα μεθύσια, στα ουίσκια, στην άπλα, στην ξάπλα, στις πισίνες…ναι…..

Όχι στους άσχετους, όχι στους κρυόκωλους, όχι στους σοβαρούς…

Δεν ξέρω πότε ακριβώς γράφτηκε το τραγουδάκι του Λουκιανού Κηλαϊδόνη, ούτε το ένιωσα ποτέ να είναι κάτι περισσότερο από «συμπαθητικό».

Για την ακρίβεια, το είχα ξεχάσει τελείως, όταν ξαφνικά ήρθε στα αυτιά μου από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου καθώς οδηγούσα με το κεφάλι γεμάτο τεράστια ανησυχία για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Ο Κηλαϊδόνης, άθελά του, έγραψε με αυτό το τραγούδι ,τον απόλυτο ύμνο της εθνικής μας αποτυχίας. Πίσω από την απέραντη αφέλεια και καλή διάθεση του τραγουδιού, κρύβεται ολάκερο το υπόβαθρο αυτής της φάρας που τίναξε στον αέρα τον τόπο από την ώρα που βρέθηκε στο τιμόνι του και πότισε τους πάντες σχεδόν, με την νοοτροπία της από «θέση άγνοιας» και της ιδεολογικοποίησης του χαβαλέ.

Προσπαθώ τώρα, να συνθέσω από την αρχή στο μυαλό μου τους ήχους και τις εικόνες των πρόσφατων δεκαετιών και δυσκολεύομαι καθώς νιώθω, πως από το περίφημο πάρτι στη Βουλιαγμένη ( Ελληνικό Woodstock το λένε μερικοί που μάλλον δεν γνωρίζουν τι ακριβώς έγινε το 1969) έχουν πια περάσει αιώνες πολλοί.

Το έγκλημα που διαπράχτηκε σε βάρος της Ελλάδας, όλα αυτά τα χρόνια είναι απλά απίστευτο και νομίζω δεν έχει προηγούμενο σε ευρωπαϊκή χώρα.

Δεν θα πω κάτι που δεν ξέρουμε όλοι.

Θα θυμίσω πως από το 1981 έως το 2004 με ελάχιστα διαλλείματα η χώρα κυβερνήθηκε από ένα κόμμα που θέλει να τοποθετεί τον εαυτό του στην σοσιαλδημοκρατία, και πως στη διαδρομή όλων αυτών των χρόνων οι γονείς μας, οι παππούδες μας, συνέχισαν μονότονα και πικρά να στέκονται στην ουρά στις 5 το ξημέρωμα για να πάρουν τα πρώτα νούμερα για μια εξέταση στο ΙΚΑ.

Τα αμύθητα ποσά που εισέρευσαν στον τόπο με τη μορφή των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης έγιναν αντικείμενο άθλιας διαχείρισης, χάθηκαν στο δρόμο, έγιναν έργα με κακοτεχνίες, μεταλλάχτηκαν σε μίζες που κατέληξαν στις τσέπες αισχρών και θολωμένων (από τα ουίσκια στα οποία λέμε ναι) αποτέλεσαν αντικείμενο υπόγειων συναλλαγών σε τερατώδη κλίμακα.

Λένε ορισμένοι: «ό,τι έπαθαν τώρα οι Έλληνες μόνοι τους το έπαθαν».

Δεν νομίζω πως υπάρχει έστω ένας σκεπτόμενος Έλληνας που να μην δέχεται και τη συλλογική ευθύνη. Δεν νομίζω να μην υπάρχει έστω ένας σκεπτόμενος άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο που να μην έχει πια συνειδητοποιήσει πως η γενιά της μεταπολίτευσης, αφόρητα υπερεκτιμημένη, εξαιρετικά αστοιχείωτη και απαίδευτη, εκτινάχτηκε από το μαύρο –γκρίζο της δικτατορίας και βούτηξε ως λυσσασμένο όρνιο στην εξουσία όταν αυτή της δόθηκε στο όνομα της Αλλαγής.

Ο Αγώνας, τότε «δικαιώθηκε».

Τώρα;

Τώρα «δεν υπάρχει σάλιο».

Τώρα –μας λένε- αν δεν έρθει η στήριξη της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στις 19 Μαΐου δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Τώρα, η αποτυχία μίας γενιάς ολόκληρης καταδίκασε τις τουλάχιστον επόμενες δύο στο απόλυτο μαύρο και γυρίζει με αστραπιαία ταχύτητα το ρολόι πίσω.

Η Ελλάδα των (εγκαταλελειμμένων) Ολυμπιακών Έργων, της γέφυρας του Ρίου, της Αττικής και της Εγνατίας οδού, του αεροδρόμιου, του Μετρό, μπαίνει σε μια νύχτα που ίσως ακυρώσει και αυτά που ανέφερα καθώς αναρωτιέμαι αν θα υπάρξουν κονδύλια και στελέχη για να τα συντηρήσουν.

Αλλά είναι αυτό όλο το έργο; Ξέρετε…αν η υπόθεση αφορούσε αποκλειστικά την Ελλάδα, κάποιος τρίτος θα μπορούσε να πει – ας πάει το παλιάμπελο.

Μόνο που η κρίση, δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα, μόνο που η εγκληματική κακοδιαχείριση των εκάστοτε κυβερνώντων δεν θα μπορούσε ποτέ να αρκεί από μόνη της για να φέρει τη χώρα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων όλου του κόσμου.

Μας μιλάνε για τα ελλείμματα.

Ποιανού είναι λοιπόν τα ελλείμματα;

Τι είναι τε ελλείμματα;

Μιλάμε για έναν εσωτερικό μηχανισμό αυτοσυντήρησης του πιο ακραίου Καπιταλισμού, που δεν αφορά σε κανένα σημείο τους «κανονικούς ανθρώπους».

Είναι πρόβλημα-τεράστιο- που αφορά την κυρίαρχη τάξη και που είναι εξοργιστικά ανήθικο να ζητάει κάποιος να το λύσει μέσα από μισθωτούς και συνταξιούχους στο όνομα μίας δήθεν συλλογικής προσπάθειας και ευθύνης, μιας που ακόμα και η συλλογική ευθύνη είναι προϊόν «διαπαιδαγώγησης» εκ μέρους των Κυβερνήσεων.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η κρίση είναι φούσκα, τεχνητή, ψέμα.

Όμως, οι μεγάλες Οικονομικές κρίσεις φαίνεται πως είναι έμφυτες στη φύση του Καπιταλισμού ο οποίος έχει ανάγκη να τις παράγει για να δημιουργήσει προϋποθέσεις επέκτασης και κυριαρχίας.

Και βέβαια, αγνοεί τελείως τον ανθρώπινο παράγοντα που πρώτα τον αλλοτριώνει και μετά τον πολτοποιεί για να τον πετάξει στο τέλος στα άχρηστα.

Κάθε φορά, θα μειώνονται τα εισοδήματα των κανονικών ανθρώπων ώστε να δημιουργούν ευνοϊκό περιβάλλον στις επενδύσεις.

Ήτοι, μειώνονται όλες οι φορολογίες των επιχειρήσεων –με τη δικαιολογία της τόνωσης της επιχειρηματικότητας- και παράλληλα αυξάνονται τα έσοδα του μηχανισμού εξουσίας από περικοπές στο Κοινωνικό Κράτος και στον ναι, υπερβολικά διογκωμένο δημόσιο τομέα, του οποίου όμως την διόγκωση σε βαθμό εξωφρενικού καρκινώματος προκάλεσαν αυτοί που τώρα τον ακρωτηριάζουν ασμένως στο όνομα της εξυγίανσης.

Εξυγίανση, σε μία αρρώστια που δημιούργησαν οι ίδιοι.

Τότε σας αγόρασα, τώρα σας πετάω.

Ο David Camfield (PhD Social and Political Thought, York University 2002 )

θεωρεί ως τελείως παράλογη την επίθεση «τιμωρίας και οδύνης» που έχει εξαπολυθεί στους Έλληνες πολίτες και πιστεύει πως αργά ή γρήγορα η Ευρώπη θα τυλιχτεί σε πρωτόγνωρες αναταραχές από τη μία άκρη ως την άλλη.

Έτσι και αλλιώς, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα είναι διάχυτες σε όλη την ήπειρο.

Η Cristina Elizabet Fernández de Kirchner , Πρόεδρος της Αργεντινής, μιας χώρας που γεύτηκε το πικρό φρούτο του Δ.Ν.Τ. το δήλωσε χτες ξεκάθαρα : «Οι συνταγές που επιβάλλονται στην Ελλάδα είναι ταυτόσημες με αυτές που εφαρμόστηκαν εδώ το 2001, και θα τελειώσουν άσχημα…». Και έχει αξία πως μόλις χτες κάποια πλήθη Αργεντινών, στην άλλη άκρη του κόσμου βγήκαν στους δρόμους να συμπαρασταθούν στους Έλληνες.

Κάτι ξέρουν αυτοί.

Έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τι λέει ένας επιφανέστατος Οικονομολόγος, ο Mark Weisbrot του Center for Economic and Policy Research (CEPR) στην Washington και τακτικός αρθρογράφος της Guardian:

«Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη».

Αν μιλήσω τη γλώσσα την παλιά, την ξύλινη, την ξεπερασμένη, θα πω ότι ζούμε την πιο άγρια επίθεση των Αγορών και των μηχανισμών τους, που διψασμένα αποζητούν περισσότερη κερδοφορία ισοπεδώνοντας τα πάντα και τεμαχίζοντας την ελάχιστη αξιοπρέπεια που απέμεινε στην ανθρώπινη καθημερινότητα.

Διαπιστώνω, όχι χωρίς απογοήτευση, πως αυτή, η γλώσσα η παλιά η ξύλινη η ξεπερασμένη, λέει την αλήθεια.

Μόνο που οι καλοί της γνώστες, το ΚΚΕ, μέχρι τώρα δεν αντιπροτείνουν τίποτα στους πολίτες. Τους καθοδηγούν στην άρνηση χωρίς απτό και ρεαλιστικό πρόγραμμα και όραμα. Ίσως, γιατί και το ΚΚΕ σαν βάναυσος εξουσιαστικός μηχανισμός που είναι, έχει συνηθίσει και αυτό απλά να χαϊδεύει με τον τρόπο του τα αυτιά.

Η δολοφονία των τριών εργαζομένων, αν αναλογιστεί κάποιος το σύνολο των συνθηκών που την προκάλεσαν, δείχνει την άβυσσο στην οποία έχει ήδη μπει η Ελλάδα.

Και αυτή την ώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε στα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της δικτατορίας, είναι αναγκαία η ύπαρξη μιας γενναίας, εμπνευσμένης και γνωστικά εξοπλισμένης ηγεσίας στην Αριστερά. Η μεταπολίτευση τελείωσε και, η νέα μεταπολίτευση, όπως είπε ο κος Τσίπρας μπορεί να γίνει μόνο με καινούργια υλικά.

Μόνο που σε όλα αυτά, θα πρέπει να διαφυλαχθεί η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης.

Με άλλους όρους.

Ο δρόμος της επιστροφής στα κλειστά έθνη κράτη θα αποτελέσει μια αδιανόητη ιστορική τραγωδία καθώς θα δικαιώσει και απελευθερώσει τις πιο σκοτεινές δυνάμεις που εργάζονται διαρκώς για κάτι τέτοιο.

Θα είναι η δικαίωση των εθνικιστών, του ρατσισμού και της απόλυτης επαναφοράς στον μεσαίωνα. Ίσως, εκείνο το παλιό σύνθημα για την Ευρώπη των λαών, των Πολιτών να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη στη Λευκωσία και το TVXS στην Αθήνα.

μαύρο

Τα λερωμένα τ’ άπλυτα τα παραπεταμένα.

Η δημόσια υποκρισία, τα κατ’ εξακολούθηση ψεύδη, η συνειδητή παραποίηση της πραγματικότητας, οι απότομες μεταλλάξεις «αρμοδίων» απόψεων, είναι λίγα από τα σκληρά ναρκωτικά που ανερυθρίαστα εκτοξεύουν στην κοινωνία ορισμένοι, με αποτέλεσμα την όλο και πιο βαριά βύθιση των πολιτών στην αδιαφορία και την αφασία.

Ίσως όμως, μερικές φορές άθελά τους πετυχαίνουν το αντίθετο-ευτυχώς.

Άναυδος έμεινα, όταν διάβαζα πριν από κάποιες μέρες πως ένας βουλευτής, τσουβάλιασε και ταύτισε κτηνοβασία, παιδοφιλία, νεκροφιλία και…ομοφυλόφιλους!!!

Έμεινα άναυδος όχι γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες εξωφρενικές αντιλήψεις εδώ και εκεί, αλλά γιατί αυτός ο μεσαίωνας κυκλοφορεί στη Βουλή ως εκλεγμένος εκπρόσωπος μας. (έρημος κι απρόσωπος που λέει και ο Σαββόπουλος).

Ωστόσο, να που στην μικρή και δύσκολη στο δημόσιο κράξιμο "επωνύμων" Κύπρο, οι διαμαρτυρίες ήρθαν έντονες και ο περί ου ο λόγος προσπάθησε να ανασκευάσει, επιβεβαιώνοντας απλά τους χιλιάδες που διαμαρτυρήθηκαν.

Αλήθεια… ο ΔΗΣΥ που θέλει να διεκδικεί τις δάφνες του Πολιτικού Ορθολογισμού και της Ευρωπαϊκής αντίληψης γιατί άργησε τόσο πολύ να διαχωρίσει τη θέση του;

Περίμενε να διογκωθεί ο αριθμός των διαμαρτυρομένων στο facebook για να κινηθεί εκ του ασφαλούς; Κρίμα!

Δεν θα ασχοληθώ άλλο με την περίπτωσή του κυρίου, δεν αξίζει τον κόπο, υποθέτω πως στις επερχόμενες Βουλευτικές οι ψηφοφόροι θα του δείξουν την έξοδο.

Άλλωστε, ο εκλεκτός Αντιφωνητής, στο ιστολόγιό του καλύπτει το ζήτημα πλήρως.

Κάντε το εδώ: κλικ, και διαβάστε.

Κάτι άλλο είναι που με ανησυχεί ακόμα περισσότερο.

Πριν από μερικές μέρες είδα με μεγάλη ανησυχία την προσπάθεια δημιουργίας ενός ανύπαρκτου ζητήματος.

Κάποιοι, εγείρουν θέμα για την Φανερωμένη, για τα Παιδιά του Μανώλη, έγινε μάλιστα σχετική κουβέντα και στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Εδώ, παίζεται κάτι πάρα πολύ σοβαρό.

Εδώ, κάποιοι, επιχειρούν αλά Ελληνικά με τρόπο εξαιρετικά κίτρινο να περάσουν από τα ΜΜΕ πως η Φανερωμένη πάει να «αποκτήσει κουλτούρα Εξαρχείων».

Τι σημαίνει άραγε «κουλτούρα Εξαρχείων»

Γιατί, τα Εξάρχεια βυθίστηκαν στην παρακμή τους και έχασαν την Κουλτούρα τους λόγω της συστηματικά επιθετικής και τελικά ύποπτης παρουσίας της Αστυνομίας και ειδικά των πάνοπλων ειδικών φρουρών.

Τα ναρκωτικά, η πρέζα, ήρθαν μαζί τους, όταν επί ημερών Δροσογιάννη (Υπουργός Δημόσιας Τάξης του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 80) κηρύχτηκε ο αναίτιος πόλεμος κατά των Εξαρχείων.

Έχουν γραφτεί εκατοντάδες σελίδες για το πώς η εξουσία προσπάθησε να εξαρθρώσει , να στραγγαλίσει, να εξανδραποδίσει μία περιοχή που φιλοξενούσε παραδοσιακά , διάφορες ιδεολογικές τάσεις που ως κοινό τους γνώρισμα είχαν α) πως δεν ήταν ελεγχόμενες από τα κόμματα της Βουλής και β) δεν ήταν «καταναλωτές» και fashion victims. Καμία σχέση δηλαδή με τηλεοπτικά πρότυπα.

Η μέθοδος της εξουσίας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι παραδοσιακή και έχει εφαρμοστεί σε όλον σχεδόν τον κόσμο:

1. ρίξτε ναρκωτικά
2. ρίξτε ανάμεσα στους θαμώνες, εγκάθετους ταραχοποιούς
3. συνεργαστείτε με τα λαϊκίστικα Μέσα Ενημέρωσης για να δημιουργήσουν «κλίμα» ανησυχίας στους «φιλήσυχους» πολίτες ώστε αυτοί να γίνουν δεκτικοί στην έντονη παρουσία της Αστυνομίας.
4. δημιουργήστε αναταραχή για να γίνει απαραίτητη η Αστυνομία
5. Ισοπεδώστε τελικά την περιοχή με πολυκαταστήματα και εγκαταστάσεις που θα προσελκύουν πολύ κόσμο από άλλες περιοχές –κυρίως κάντε τον χώρο ελκυστικό στις συντηρητικές κοινωνικές ομάδες.

Το αποτέλεσμα –στα Εξάρχεια -το έχουμε ζήσει αρκετοί.

Οι ειδικοί φρουροί στη μία γωνία της πλατείας, και στα δέκα μέτρα από τα μάτια τους ο dealer να σπρώχνει την πρέζα στον εξαρτημένο, ενώ, συχνά, την ίδια ώρα λίγο πιο πέρα, κάποιος άλλος εξαρτημένος πέφτει τέζα.

Μόνο που οι ειδικοί φρουροί σε όλα αυτά παραμένουν απολύτως ακίνητοι, ή κάνουν και πλάκα.

Θα σοβαρέψουν απότομα όμως, και θα μουγγρίσουν αν περάσει από δίπλα τους κάποια ύποπτή φάτσα από αυτές που μετέχουν σε διαδηλώσεις.

Άσε που αν κρατάει και καμιά αγκαλιά βιβλία, τα μουγκρητά θα γίνουν γαβγίσματα:

«Έλα εδώ εσύ. Την τσάντα κάτω και ταυτότητα.»

Τα Εξάρχεια, όπως είναι γνωστό, προορίζονται για απόλυτη ακύρωση με τη μετατροπή της Πλατείας σε πάρκινγκ και σταθμό Μετρό.

Ο οποίος σταθμός. όπως έχουν γράψει έντονα πολλοί αρχιτέκτονες, συγκοινωνιολόγοι και πολεοδόμοι, δεν είναι διόλου απαραίτητος στο συγκεκριμένο σημείο.

Αλλά, θα είναι η χαριστική βολή στον ήδη τραυματισμένο χαρακτήρα της Πλατείας.

Αλήθεια…

Αυτό θέλουν να κάνουν ορισμένοι; Εκεί θέλουν να σπρώξουν την Φανερωμένη;

Κάπως έτσι θέλουν να ευνουχίσουν τα παιδιά (μας) που μαζεύονται εκεί γύρω από τον Μανώλη και τραγουδάνε παίζουνε κιθάρες συζητάνε ή απλά χαζεύουν;

Υποθέτω, θα τα προτιμούσαν ως χαζοχαρούμενους πελάτες σε κάποια καλογυαλισμένα στέκια με το ντάπα-ντούπα σε τσιφτετελληνικό ρυθμό να πίνουν βότκες ή και να σνιφάρουν κόκες ως γνήσιοι γόνοι της νεόπλουτης Κυπριακής Λούμπεν Μεγαλοαστικής Τάξης.

Έτσι, είναι 100% ελεγχόμενα τα πράγματα , κινείται και το εμπόριο (κάθε είδους) και οι νέοι άνθρωποι μεταλλάσσονται σε ιθαγενείς φυλές των πολυκαταστημάτων.

Αν αρνούνται αυτή τη μετάλλαξη, τότε θα σπρωχτούν στο περιθώριο και την αυτοπυρπόληση της ψυχής τους.

Η συστηματική ενοχοποίηση της Φανερωμένης σε συνδυασμό με την επίμονη προσπάθεια ανέγερσης Καθεδρικού Ναού στην Παλιά Λευκωσία, κατά παράβαση κάθε αρχιτεκτονικής, αισθητικής, ιστορικής και λειτουργικής λογικής, δείχνει πως υπάρχουν ισχυροί κύκλοι που όχι μόνο δεν διστάζουν σε τίποτα, αλλά, χρησιμοποιούν και μεθόδους άλλων εποχών.

Ο Καθεδρικός, αντιστοιχεί με τον Σταθμό του Μετρό των Εξαρχείων.

Κάποιοι, έχουν σχέδιο ευνουχισμού της Παλιάς Λευκωσίας και της εκτροπής της σε μία περιοχή αποστειρωμένη και άγονη, κοινωνικά αυτιστική. Δεν θα τους περάσει.

Αχρηστεύουν –εκτός των άλλων- με αυτόν τον τρόπο τις πολλές πανέμορφες και ιστορικής αξίας εκκλησίες της περιοχής που συχνά παραμένουν αφρόντιστες και παραμελημένες γιατί τάχα, δεν υπάρχουν λεφτά.

Τα εκατομμύρια όμως της ανέγερσης, βρέθηκαν…

Ίσως , δεν αντιλαμβάνονται πως οι καιροί άλλαξαν.

Πως οι Πολίτες είναι λιγότερο ευάλωτοι από παλιά.

Ήδη, μαθαίνουμε πως με πρωτοβουλία του «Ομίλου Έλευσις» που στεγάζει και ένα πανέμορφο βιβλιοπωλείο στην περιοχή, συγκεντρώθηκαν αρκετοί Φορείς Πολιτών που υπογράφουν ένα μανιφέστο αντίθεσης στην ανέγερση του Καθεδρικού στο οποίο, όχι μόνο εξηγούν το «Όχι» τους αλλά, προχωρούν και σε εποικοδομητικές προτάσεις.

Η πανέμορφη και ατμοσφαιρική Παλιά Πόλη πρέπει να συντηρηθεί, να γίνει μια κούκλα –όπως της αξίζει.

Να γεμίσει με στέκια, βιβλιοπωλεία, μουσικές, εκθέσεις.

Πάνω από όλα, να είναι μια ανοιχτή αγκαλιά στους νέους ανθρώπους που την επιλέγουν για να αράξουν κάτω από τον Μανώλη.

Για να τραγουδάνε, να μιλάνε, να σιωπούν, να επικοινωνούν, να ερωτεύονται, να γελάνε, να μοιράζονται τα μυστικά τους, να μεγαλώνουν χωρίς τον φόβο του βιασμού της ψυχής τους.

«Κανένας δεν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί τους-αλλά πάντως υπάρχουν μεταξύ τους και καλά παιδιά»

Έτσι δήλωσε ο κος Μεγαλόσχημος Τάδε.

Για φαντάσου!

Ο κος Μεγαλόσχημος προσπάθησε να…επικοινωνήσει, υποθέτω νουθετώντας και με την υποκρισία να τρέχει από τα μπατζάκια του ποτάμι.

Δεν ξέρω τι λένε, πριν από λίγο καιρό είχα κάποια από τα «παιδιά του Μανώλη» στην εκπομπή μου για δύο ώρες και περάσαμε φίνα. Ωραίες μουσικές, ωραίες κουβέντες καθαρές και απροσποίητες, μόνο ο Μανώλης μας έλειπε.

Hey! Leave us kids alone…, όπως ακριβώς τραγουδούσαν οι Pink Floyd στο Wall.

Μιας που μιλάμε, για την Εντός των Τειχών Λευκωσία…

ΥΓ: Το "εντοιχισμένο βρέφος" στην κεφαλή του άρθρου, το φωτογράφησα στην Πράγα τον Δεκέμβρη. Βρίσκεται σε ένα υπόγειο μικρό μουσείο στο οποίο εκτίθενται τα βασανιστήρια που εφάρμοζε η εξουσία πριν από κάποιους αιώνες. Το μουσείο, είναι μέσα στην Παλιά Πράγα, την απίστευτης ομορφιάς Παλιά Πράγα, στην οποία δεν έχει κτισθεί απολύτως τίποτα το καινούργιο από τις αρχές του περασμένου αιώνα, με αποτέλεσμα να είναι ένας από τους ισχυρότερους πόλους έλξης για επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Αλλά, τι ξέρουν οι Τσέχοι; Εμείς ξέρουμε καλύτερα...