Ένας πόνος, εκεί στ' Αριστερά.

Ερωτηματικό

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ

που μιλούσαμε

για τους νεκρούς μας;

Τί να απογίναμε άραγε;

(Σπύρος Αραβανής-Από τη συλλογή Ανοσία της Άγνοιας)

Άλσος Νέας Σμύρνης, νύχτα, κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του 70-νομίζω 1979.

Άλλη μια γιορτή του ΚΚΕ Εσωτερικού, ακόμα ένα Φεστιβάλ του Ρήγα.

Τις προηγούμενες μέρες, είχαν εμφανιστεί ο Μάνος Χατζιδάκις (ένας γλυκανάλατος αστός συνθέτης για το ΚΚΕ τότε) και οι Socrates (βαλτοί της CIA για τον Γιάννη Μαρκόπουλο, αλλοτριωμένοι υπηρέτες του εξαμερικανισμού, για την Ορθοδοξία του ΚΚΕ).

Σε έναν αμφιθεατρικό χώρο ανάμεσα στα δέντρα του άλσους είχαν μπει σε ημικυκλική διάταξη μιας σειρά από μεγάλα μεγάφωνα και στο κέντρο, μια καρέκλα με μία μικρή κονσόλα μπροστά της. Φιλοξενούμενος της βραδιάς, ο Γιάννης Ξενάκης.

Αυτός, ο πατέρας της Στοχαστικής Μουσικής, ο άνθρωπος που έφερε στη γη τους κοσμικούς αντίλαλους, ένας δημιουργός από τους λίγους που προκαλούσε βαθύ σεβασμό ακόμα και σε όσους δεν ήθελαν να μπουν στο δικό του ταξίδι. Για χρόνια πολλά εξόριστος στη Γαλλία, αυτός ο ερήμην καταδικασμένος σε θάνατο από την Ελλάδα του Εμφυλίου, πραγματικός θρύλος σε παγκόσμια κλίμακα για τη μουσική του 20^ου αιώνα, είχε δεχτεί μετά χαράς να έρθει στη γιορτή του Ρήγα και να παίξει κάποιες μουσικές του κάνοντας ο ίδιος τον ξεναγό στο μουσικό του σύμπαν.

Για την ιστορία και μόνο, θα αναφέρω πως η βραδιά εξελίχθηκε στην κυριολεξία με τρόπους μαγικούς. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος, άλλοι γιατί ήξεραν άλλοι από περιέργεια και άλλοι που ίσως δεν είχαν ιδέα. Ο Ξενάκης, αποδείχτηκε εκτός όλων των άλλων και μεγάλος δάσκαλος και παιδαγωγός.

Καθήλωσε τους πάντες για 2 ώρες, κοιτούσαμε και ακούγαμε όλοι με ανοιχτό το στόμα και κατάφερε να ξεκλειδώσει σε όλους –και ήταν πολλοί εκεί -τους κώδικες τους κόσμου του.

Σε ένα παλαιότερο σημείωμά μου στην εφημερίδα, είχα και πάλι αναφερθεί σε εκείνες τις εποχές και ειδικά στις γιορτές που έκανε τότε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Γιορτές στις οποίες έβλεπες τους μουσικούς και τους ποιητές να μετέχουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο και να χαίρονται όλοι μαζί το βίωμα του Πολιτισμού.

Δεν είναι η νοσταλγία που με σπρώχνει σε αυτές τις αναψηλαφήσεις, είναι περισσότερο η ένδεια των ημερών που με τρομάζει , η ανυπαρξία οπλισμού απέναντι στην επιθετική αλλοτρίωση που καταφέρνει στο τέλος και στρεβλώνει τα πάντα, ακόμα και τις πιο απλές έννοιες σε μία συζήτηση.

Ναι, η Αριστερά εκείνης της εποχής, ήταν ρηξικέλευθη, τολμηρή, ριζοσπαστική, επαναστατική, ήταν πραγματική Αριστερά.

Πρωτοπορούσε σε μία κοινωνία που ακόμα είχε νωπά τα τραύματα της δικτατορίας, τολμούσε να αγκαλιάζει τον «παρακμιακό αστό Χατζιδάκι» ή τον «ακατανόητο Ξενάκη» τολμούσε επίσημα να βάζει ζητήματα διακρίσεων στην κοινωνία για τους Ομοφυλόφιλους συμπολίτες σε μια εποχή που το ζήτημα ήταν ακόμα ταμπού, μίλησε πρώτη για την Οικολογία και τα περιβαλλοντικά ζητήματα –και ας μην ήταν ούτε κατά διάνοια «λαϊκά αιτήματα», θεράπευε συστηματικά τις Τέχνες, καλλιεργούσε την αγάπη στις Επιστήμες, έβλεπε την Ευρώπη και την ενοποίησή της ως ευκαιρία για διεύρυνση της Δημοκρατίας και της συνεργασίας της Κοινωνίας των Πολιτών.

Ήταν, μια Αριστερά που πήγαινε κόντρα στις ευκολίες κάθε είδους.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού –από τότε- έβλεπε τους κινδύνους μιας ενίσχυσης της εθνικιστικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη και, επένδυσε –ορθά- στην Ευρωπαϊκή Ιδέα βλέποντας πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάσχεση σε μία πιθανολογούμενη αναβίωση των εθνικισμών και του μίσους.

Πάνω από όλα, εκείνη η Αριστερά, η Ανανεωτική, η «Ρεβιζιονιστική» δεν έβαζε στις εκπτώσεις τις Θέσεις που αποφάσιζε πως η Ιστορική Αναγκαιότητα έπρεπε να λάβει.

Με άλλα λόγια δεν χαρίστηκε ποτέ ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό, ούτε στον μυωπικό αριστερισμό.

Δεν χάιδευε ούτε τα μέλη της, ούτε την Κοινωνία αυτή η Αριστερά των «Αναθεωρητών». (λες και η Αναθεώρηση είναι συνώνυμη της ύβρεως…αλλά έτσι δεν σκέφτονται οι απανταχού ορθόδοξοι όταν τους ενοχλείς τα άγια των αγίων;)

Από την Ελλάδα του 79 μέχρι τη σημερινή του 2010, έχουν μεσολαβήσει τόσα που πια μιλάμε για μια σχεδόν διαφορετική χώρα. Σχεδόν κινηματογραφικά καταγράφτηκαν πολλά επεισόδια στο άρθρο «Ελλάδα, τίτλοι τέλους».

Η αλλοτρίωση που προκλήθηκε στα χρόνια που πέρασαν, ο βαθύτατος εκφασισμός της κοινωνίας σε όλα σχεδόν τα επίπεδα, η κυριαρχία του λαϊκισμού, η ανάδειξη σε όλο το φάσμα του κρατικού μηχανισμού στελεχών με μοναδικό προσόν την κομματική ιδιότητα, η σε τεράστιο βαθμό αποδοχή της αναξιοκρατίας από μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, η μεγάλη αναδιανομή πλούτου που (καλώς) έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου που όμως δεν συνοδεύτηκε ποτέ από την διαπαιδαγώγηση σε υποχρεώσεις και παραγωγικότητα, μαζί με την ακάθεκτη επέλαση του life style αλλοίωσαν τον κοινωνικό ιστό, μπέρδεψαν ρόλους, επαναπροσδιόρισαν τους κώδικες συμπεριφοράς και επικοινωνίας.

Η Αριστερά σε όλα αυτά, βρέθηκε περίπου άφωνη, αμήχανη, χωρίς βηματισμό.

Με το ΠΑΣΟΚ να της λεηλατεί από την αρχή της δεκαετίας του 80 την Γραμματική και το Συντακτικό, σε συνδυασμό με την αλλοτρίωση μιας οδυνηρά μεγάλης μερίδας του λαού, κόλλησε στη γωνία.

Αναζήτησε να πάρει το αίμα της πίσω, μάλλον σπασμωδικά, όταν μπλέχτηκε στην προσωπική επίθεση κατά του Ανδρέα με τα ειδικά δικαστήρια. Χρησιμοποιήθηκε ουσιαστικά από την Μητσοτακική δεξιά ως ηθικό άλλοθι για την εξόντωση του αντιπάλου της.

Και περιέπεσε ξανά σε υπαρξιακό τέλμα.

Για να μην μακρηγορήσω υπερβολικά, κάνω ένα άλμα:

ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ.

Ρήξη και αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας, δηλαδή της μοναδικής ιστορικά, πολιτικά και αισθητικά κληρονόμου των κεφαλαίων που έγραψε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Ουσιαστικά, ρήξη με έναν Λόγο που απλώς πλειοδοτεί στο «Αντί» στείρα, μονότονα, και κυρίως, ναι κυρίως, αδιάφορο σε βαθμό κυνισμού, για το μέλλον του τόπου.

Με έναν διάχυτο αντιευρωπαϊσμό που συνειδητά, αγνοεί τα υπαρκτά οφέλη της Ε.Ε. και της Ευρωπαϊκής Ιδέας, γιατί προτιμά να απορρίπτει συλλήβδην αντί να προτείνει δημιουργικά.

Λόγος μόνο καταγγελτικός που δεν μετέχει ποτέ σε κανέναν διάλογο και αν το κάνει είναι για λόγους προσχηματικούς, λόγος που μοιάζει να μην ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για το πώς «συγκινήσει» τα πλήθη.

Τα πλήθη που ωστόσο, δεν συγκινούνται ακόμα και αν αργά μοιάζουν κάπως να απεγκλωβίζονται από το ασφυκτικό δίπολο ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας.

Αυτός ο απεγκλωβισμός δεν έχει, ούτε θα μεταφραστεί σε κέρδη στην Κουμουνδούρου ή στον Περισσό.

Και βέβαια, δεν πιστεύω πως θα μεταφραστεί ξαφνικά σε εκλογικά ποσοστά για την Ανανεωτική Πτέρυγα.

Όμως, η αποχώρηση αυτή, ίσως να δώσει την ευκαιρία στην Αριστερά της Ανανέωσης να μιλήσει ξανά χωρίς εκπτώσεις.

Να τολμήσει ξανά να συγκρουστεί με όλων των ειδών τα κατεστημένα.

Να απεγκλωβιστεί από τους «αριστερούς» βυζαντινισμούς και τα μαγειρεία και να ορθώσει ξανά έναν λόγο που να συνδυάζει τον Πολιτικό Ρεαλισμό με το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.

Να μην ξανακούσουμε ως σχέδιο εξόδου από την ανεργία προτάσεις όπως εκείνη την γραφικότητα που μιλούσε για…άμεση πρόσληψη 100.000 νέων δημοσίων υπαλλήλων.

Όσοι πιστεύουν πως η ρήξη προκλήθηκε γιατί ο Φώτης Κουβέλης για παράδειγμα έχει φαγούρα για την καρέκλα, ας μελετήσουν λίγο την ιστορία της διαδρομής, όχι του Κουβέλη ως προσώπου αλλά των θέσεών του διαχρονικά.

Το διάβημα που έκαναν οι Ανανεωτικοί, περιέχει κινδύνους.

Η Ελλάδα, βρίσκεται στην κρισιμότερη περίοδό της, όχι από τον πόλεμο αλλά από τη σύστασή της, από τότε που μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια παραδόθηκε οριστικά στους Κοτζαμπάσηδες και στην πνευματική καθυστέρηση που επέβαλλε μέσω της επιρροής της στην Παιδεία η εκκλησία.

Με δύο κόμματα εξουσίας βαθύτατα διεφθαρμένα, με τα ακροδεξιά κοράκια να καραδοκούν, με το πολιτικό σύστημα να ταρακουνιέται συθέμελα, με την πτώχευση να είναι προ των πυλών, είναι πολλά που πρέπει να αναθεωρήσουμε.

Οι Ανανεωτικοί με το διάβημά τους αναλαμβάνουν έναν τεράστιο ποιοτικό ρόλο:

Να λειτουργήσουν ως ολική επαναφορά της Αριστεράς στην Πραγματικότητα μέσα από ρήξεις και συνθέσεις ταυτόχρονα, ώστε να προκαλέσουν μια καινούργια χημεία με Λόγο και Αιτήματα που αφορούν στην εποχή μας και στο μέλλον, μακριά από τα πρότυπα του 19^ου αιώνα στα οποία είναι κολλημένο το ΚΚΕ και στα οποία έχει κατρακυλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το 17% που ήρθε κάποτε με την εκλογή Τσίπρα, δεν το έφερε ο Τσίπρας αλλά αυτή κάθε αυτή η πράξη αλλαγής της ηγεσίας σε συνδυασμό με την βαριά απογοήτευση μεγάλης μερίδας της βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Αυτό σημαίνει πως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έχει ζωτική ανάγκη για μια πρόταση Αριστερή, σύγχρονη, που να μην φοβάται να αναλάβει ευθύνες συμμετοχής στις τύχες του τόπου.

Έδαφος υπάρχει, το πρώτο βήμα έγινε, η τόλμη είναι απαραίτητη για τη συνέχεια.

Ναι, υπάρχει ένας πόνος εκεί στ’ Αριστερά.

Αλλά είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν αναλογίζομαι το πώς βρέθηκε η Ελλάδα εδώ που βρίσκεται τώρα.

Γιώργος Πήττας για το tvxs.gr και τον Πολίτη.

Το έγκλημα όλων μας. Ή μάλλον, ένα ελάχιστο μέρος του.

Εάν θέλετε να δείτε το μέγεθος της καταστροφής αναλογικά με το μέγεθος

της χώρας διαμονής σας, κάντε κλικ "ΕΔΩ".

Αυτή είναι η "κυλίδα" τοποθετημένη στο Αιγαίο. Με κέντρο την Κύπρο, η νήσος είναι σκεπασμένη ολόκληρη, κυριολεκτικά πνιγμένη. Αλήθεια...πρέπει να επιμένουμε στα διαβόητα Κυπριακά πετρέλαια; Γιατί πρέπει η Κύπρος να μπει σε αυτή την περιπέτεια όταν θα μπορούσε λόγω ηλίου θάλασσας και ανέμων να πρωτοπορήσει; Ερωτήσεις κάνω...

Εσύ, το Ζώον!

Ο μικρός Μακάκος πίθηκος βρέθηκε χαμένος και μόνος. Μεταφέρθηκε σε καταφύγιο Ζώων όπου περιέπεσε σε κατάθλιψη γιατί είχε χάσει τη μητέρα του. Τελικά, το λευκό περιστέρι που βλέπετε στη φωτογραφία, τον πήρε (στην κυριολεξία) κάτω από τη φτερούγα του, έφτασε σε σημείο να τον ταϊζει με το ράμφος μέχρι αυτός να "πάρει μπροστά". Πλέον, ο μικρός έχει ανανήψει πλήρως. Ο μακάκος και το περιστέρι, είναι αχώριστοι φίλοι.

Η ανθρώπινη "δραστηριότητα" σε ένα πλάσμα που προσφέρει μόνο αγάπη και που εναρμονίζει τη ψυχή του με τη δική σου για να νιώσεις καλύτερα.

Εσύ, το Ζώον!
Ή μήπως αποκαλώντας σε Ζώον σε υπερτιμώ και σου αποδίδω ιδιότητες που δεν αξίζεις;
Σε σένα αναφέρομαι αγαπητέ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές τώρα.

Και για να μην μπερδευόμαστε άδικα, όσα σου λέω τα λέω και στον καθρέφτη μου. Δεν μιλάω (γράφω) με «υπεράνω» διάθεση.

Το επισημαίνω αυτό, γιατί έχουμε στα μέρη μας μία τάση να παίρνουμε όλα, μα όλα προσωπικά.

Χαρακτηριστικότατο σύμπτωμα αυτό, των Κοινωνικά Απαίδευτων που θρέφουν σε βάρος της προσωπικότητας και της αυτάρκειάς της, το ανώμαλα φουσκωμένο (και άδειο σαν μπαλόνι) υπερεγώ. (Εγώ ρε!)

Εντάξει Ζώον;

Πάμε αρκετούς αιώνες πίσω, πριν ο κόσμος μπει στην φαυλότητα της αλλοτρίωσης που έφεραν οι θρησκείες-όπως τουλάχιστον τις ξέρουμε αυτές τα τελευταία 2000 χρόνια και κάτι.

Πάμε να συναντήσουμε εκείνον τον θεσπέσιο Θεόφραστο που γεννήθηκε στη Λέσβο το 372. Ένας σπουδαίος στοχαστής –για τις ημέρες μας πρωτοπόρος, για τότε, απλά ακόμα ένας μεταξύ των πολλών.

Μάνα μας η Γη, πατέρας μας ο Ουρανός έλεγε.

Ο John Lennon αιώνες αργότερα το αναποδογύριζε τραγουδώντας: My mother was of the sky /My father was of the earthBut I am of the universe /And you know what it's worth, αλλά, η Κοσμική του αντίληψη παραμένει σταθερή και αργότερα, όταν συνθέτει το (κυριολεκτικά) μαγικό Across the Universe : Images of broken light which/ dance before me like a million eyes /That call me on and on across the universe…

Ο Lennon, όπως και ο πρόγονος Θεόφραστος, ήταν απολύτως Ζώα.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους από εμάς, που μάλλον νιώθουμε πως μας προσβάλλει η ταύτιση μας με Σκύλους, Γάτες, Λιοντάρια, Ελάφια, Φίδια, Κατσίκες, εκείνοι, με τον τρόπο τους καταλάβαιναν πως ό,τι ζωντανό είναι και συγγενές και μετέχει στην Συμπαντική Αρμονία που δεν αναγνωρίζει μικρό ή μεγάλο ρόλο σε κανέναν, γιατί, όλα, έχουν τον ειδικό τους ρόλο.

Το πράγμα χαλάει, όταν κάποιο είδος αποφασίζει να υπερβεί τον Φυσικό του Ρόλο.

Αυτό δηλαδή που πράττει σχεδόν από την εμφάνισή του στον πλανήτη το δικό μας είδος, αναγνωρισμένο πλέον ως το επιβλαβέστερο και καταστροφικό για την Τάξη.

Αν έχετε αντίρρηση, απλά κοιτάξτε γύρω σας.

Ανέφερα τις νεώτερες θρησκείες πιο πάνω, γιατί απλούστατα αυτές είναι που προκειμένου να κολακέψουν τους ανθρώπους όταν αυτοί ήσαν εξαθλιωμένοι, σκλάβοι, και πένητες ήρθαν και τους είπαν πως όλα όσα βλέπει το μάτι τους, τα «έφτιαξε» ο Θεούλης για την πάρτη τους.

Οι θρησκείες που γεννήθηκαν στην έρημο, (χριστιανισμός και ισλάμ ουσιαστικά) είπαν το «μπάτε σκύλοι (sic) αλέστε».

Ο σημερινός άνθρωπος που πάει εκδρομή σε ένα δάσος και φεύγοντας αφήνει πίσω όλο το σκουπιδαριό του, θεωρεί πως το δάσος του ανήκει και χωρίς να το συνειδητοποιεί, τη στιγμή που το λερώνει, πραγματοποιεί μια πράξη επικυριαρχίας και «κατάκτησης».

Ο σημερινός άνθρωπος ανερυθρίαστα μακελεύει δελφίνια και φάλαινες –πλάσματα ενδεχομένως διαφορετικά εξελιγμένα από τον ίδιο με εξαιρετικά υψηλή νοημοσύνη και ιδιαίτερα περίπλοκο κώδικα επικοινωνίας.

Τόσο αυτός που αφήνει σκουπίδια στο δάσος όσο και ο μακελάρης, είναι το ίδιο.

Δεν υπάρχει διαβάθμιση εδώ, γιατί η προσβολή που επιτελούν, έχει ακριβώς το ίδιο εφαλτήριο.

Ο σημερινός άνθρωπος «εκπολίτισε» από την άλλη πλευρά τους Ινδιάνους της Αμερικής, όταν εκείνοι ήσαν ακόμα, ο έσχατος γνωστός Φυσιολατρευτικός πολιτισμός.

Το αποκορύφωμα της ύβρεως το παρακολουθούμε όλοι στις τηλεοράσεις μας καθώς ο θάνατος απλώνεται με την μορφή του πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού.

Ένας θάνατος δημιουργημένος από το δικό μας είδος, που πλήττει την ίδια τη Ζωή στην οποία ανήκουμε και δεν μας ανήκει-με την έννοια πως θα έπρεπε να αποτελούμε οργανικό μέρος της αντί να επιδιώκουμε να είμαστε κυρίαρχοί της.

Χωρίς να είμαι «θρησκευόμενος», γιατί αντιπαθώ την συμπίεση της έννοιας του Θείου σε Σύστημα, διακρίνω πως η εφεύρεση του χριστιανισμού και του ισλαμισμού πέρα από την πνευματική λοβοτομή που προκάλεσε στους Ανθρώπους αφαιρώντας τους την Ελευθεροπρέπεια, έκοψε σύριζα τη Σεβαστική Σχέση που είχαν οι Άνθρωποι με τη Φύση-άρα τους (μας) εξανδραπόδισε.

Όπως είχε πει σε μία διάλεξή του ο Κύπριος Ανώτατος Δικαστικός κος Γεώργιος Πικής, «με την έλευση των «εξ αποκαλύψεως» θρησκειών, οι άνθρωποι παίρνουν διαζύγιο από την Αναζήτηση».

Δεν θέλει και καμιά ιδιαίτερη φιλοσοφία για να το συλλάβει κανείς αυτό, εφ όσον μεσολαβούν αιώνες επί αιώνων μέχρι να ανθήσουν και πάλι οι Τέχνες, οι Επιστήμες και η Φιλοσοφία και προκειμένου να γίνει αυτό έπρεπε να προηγηθεί η αναβάπτιση στην κληρονομιά της Αρχαιότητας – δεν εννοώ μόνο της Ελληνικής.

Οι άνθρωποι λοιπόν χάσαμε την αίσθηση του Θείου που καθοδηγούσε σε μεγάλο βαθμό τη σχέση μας με τη Φύση.

Την υποκαταστήσαμε με την ταπεινότητα και την υποδούλωση σε έναν Θεό «αόρατο και ποιητή των όλων» με Αρχές και Επιταγές που βέβαια, συνέτασσαν αντ’ αυτού τα Ιερατεία σε αγαστή συνεργασία με τις εξουσίες.

Ο οποίος «ποιητής των όλων» έφτιαξε τα πάντα και μας έβαλε στο κέντρο της δημιουργίας να αλωνίζουμε.

Και αλωνίζουμε, καθώς οι αρκούδες δολοφονούνται διαρκώς από τα αυτοκίνητά μας, αλλά μοιάζει να απασχολεί ελάχιστους το γεγονός, ελάχιστους γραφικούς κατά την κρίση των πολλών.

Και αλωνίζουμε, καθώς όταν η ανθρώπινη αμετροέπεια πυρπολεί τα δάση και κατακαίει χιλιάδες ζωές που ζουν εκεί, εμείς διαρρηγνύουμε τα ιμάτια μας για τις «χαμένες περιουσίες» εννοώντας σπίτια και κτίσματα συνήθως αυθαίρετα.

Και αλωνίζουμε καθώς το έγκλημα των εγκλημάτων, ο πολυπλόκαμος ανθρώπινος «πολιτισμός» δεν είναι ικανός να μας διεγείρει και να μας βάλει σε τροχιά εξέγερσης, μιας εξέγερσης που θα προστάτευε στο τέλος εμάς τους ίδιους.

Οι ανθρώπινες ιδεολογίες και ειδικά όσες είναι προϊόντα της Βιομηχανικής Επανάστασης, φοβάμαι πως είναι από την «φύση» τους βουτηγμένες στην αλλοτρίωση και την παραμόρφωση της σκέψης.

Γεννήθηκαν μέσα στο φούμο της βιομηχανικής καμινάδας και στο τέμπο των εργοστασιακών εμβόλων.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης είναι (δυστυχώς) ταυτισμένη όχι απλά με τη ρύπανση και τη δηλητηρίαση του περιβάλλοντος ως απότοκα της εκβιομηχάνισης αλλά με μία νοσηρή αντίληψη περί υποταγής της Φύσης προς όφελος του «λαού».

Μπορεί το Σοβιετικό καθεστώς να ήταν «άθεο» αλλά η επιθετικότητά του ως προς τη Φύση δεν διέφερε διόλου από αυτή που δίδαξε η θρησκεία στο μυωπικό της ποίμνιο.

Και για να μην έχουμε άλλες ερμηνείες, θεωρώ την Σοβιετική εκδοχή του Σοσιαλισμού ως μία στρέβλωση που απέτυχε παταγωδώς –άρα δεν την ταυτίζω με το όραμα του Ιδεολογικού οικοδομήματος και κυρίως με το πώς αυτό μπορεί να εξελιχθεί στον 21ο αιώνα.

Προς ώρας τείνω σταθερά να βλέπω ως μοναδικό ακτιβισμό ουσίας περιπτώσεις σαν αυτή των Ποιμένων της Θάλασσας ( http://www.seashepherd.org/ ) που δίνουν διαρκώς επιθετικές μάχες με τα φαλαινοθηρικά των Ιαπώνων, που καταζητούνται ως τρομοκράτες από την Ιαπωνία-και όχι μόνο- επειδή όχι με λόγια αλλά με δράσεις γεμάτες αυταπάρνηση και αυτοθυσία υποστηρίζουν τους συγγενείς μας στον πλανήτη.

Τους συγγενείς μας που ήταν εδώ πριν από εμάς και που θυσιάζονται από εμάς καθημερινά είτε για χρήματα (ναι, δεν με ενδιαφέρει αν θα μείνουν άνεργοι οι φονιάδες της φώκιας ή της φάλαινας) ή για την «γαστριμαργική απόλαυση» των τρυφηλών και παρακμασμένων «ανθρώπων» που πληρώνουν 300 δολάρια για ένα σπέσιαλ φιλέτο δελφινιού ή φρέσκα μυαλά πιθήκου, που για την ευχαρίστησή σας, αφαιρούνται από το κρανίο του πιθήκου μπροστά σας ενώ αυτός είναι ζωντανός.

Οργανώσεις όπως η Animal Liberation Front (http://www.animalliberationfront.com/) που έχουν αντιληφθεί τη σημασία των μεγάλων ανακαλύψεων της Φυσικής –γύρω από τις περιοχές της Κβαντικής- έχουν συνειδητοποιήσει για τα καλά τη θέση του Ανθρώπου στο Σύμπαν και βρήκαν το κουράγιο να βγουν έξω από το κλειστό κουτί της πεπερασμένης συλλογιστικής μας.

Στην πραγματικότητα, ρίχνουν το σπόρο με την λεγόμενη Οικοτρομοκρατία για τα κινήματα που θα δεσπόσουν στο όχι μακρινό μέλλον.

Ο επιθετικός ακτιβισμός για την προστασία της Φύσης, είναι ίσως το μόνο μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας που στέκει μακριά από την ανθρώπινη αλλοτρίωση και με τη δράση της την εξαγνίζει.

Άνθρωποι όπως ο καπετάνιος των Ποιμένων της Θάλασσας Paul Watson (http://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Watson ) αμφιλεγόμενοι και ύποπτοι τόσο από τον Καπιταλισμό ως «τρομοκράτες» όσο και από την Αριστερή Ορθοδοξία ως δήθεν «απολιτίκ» σπάζουν τις χαραμάδες στους τοίχους της άγνοιας δείχνοντας τις μάχες του μέλλοντος.

Γιατί, εμείς τα Ζώα, μάλλον δεν έχουμε ακόμα καταλάβει τίποτα…

Εντάξει Ζώον;

ΥΓ: Καθόλου τυχαίο πως στην Ελλάδα καθώς η κρίση μεσουρανεί και η ανασφάλεια σκιάζει τα πάντα πυκνώνουν οι απίστευτοι βασανισμοί πλασμάτων. Καμένες γάτες και κρεμασμένοι σκύλοι έρχονται όλο και πιο συχνά στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων. Και είναι απόλυτο κριτήριο η συμπεριφορά των ισχυρών σε όσους δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Όπως ένα ολάκερο σύστημα (στο οποίο όμως εμείς μετέχουμε με τον ένα ή άλλο τρόπο) έρχεται τώρα και γκρεμίζει τρόπο ζωής, όνειρα ή έστω τη δυνατότητα επιβίωσης, έτσι οι άνθρωποι μετακυλύουν την σκληρότητα σε οτιδήποτε δεν έχει αντιστάσεις. Μόνο που στην περίπτωση των Ζώων το έγκλημα είναι πολλαπλάσιο γιατί αυτά ουδεμία ευθύνη φέρουν για οτιδήποτε. Ας πάρουν καλύτερα από ένα όπλο όλοι αυτοί και ας σκοτωθούν μεταξύ τους. Χάρη θα μας κάνουν.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη στη Λευκωσία και το TVXS.GR στην Αθήνα.

ΥΓ: Απόψε, η πρώτη εκπομπή στον 107.6 , στις 6 το απόγευμα. Η Κινούμενη Άμμος, επιστρέφει από διαφορετική συχνότητα φρεσκαρισμένη σε διάθεση και με τις οικείες μας μουσικές. Διαδικτυακή ακρόαση, κλικ ΕΔΩ.

Κυπριακή Αριστερά: Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ & και ένας εξαιρετικός αντίλογος...

Κάθε πρωί

Κάθε πρωί

Καταργούμε τα όνειρα

Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια

Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί

Χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους

Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμονικές

-Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά

(Ασήμαντες απαριθμήσεις

-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.

Μα που τελειώνει η μοναξιά;)

Μανώλης Αναγνωστάκης

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ, καταφεύγω στους Ποιητές καθώς αυτοί μιλούνε πάντα την Αλήθεια.

Το πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο-το έχουμε ξαναπεί αυτό πολλές φορές- είναι κατά τη δική μου εκτίμηση ανήλικο.

Αν όχι στο σύνολό του, στην πλειοψηφία του.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί, ιδεολογικά ατελείς συγκεντρώνουν στις τάξεις τους συχνά ανθρώπους που ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται σε διαμετρικά αντίθετους ιδεολογικούς χώρους, «συνυπάρχουν» μεταξύ τους σε μια σχέση αμοιβαίων υποχωρήσεων ενίοτε τόσο έντονων που καταντούν στο τέλος σε μια θανατηφόρα αποσύνθεση βασικών ιδεολογικών αρχών.

Οι λόγοι για όλα αυτά, το Κυπριακό και οι ιδιαιτερότητές του που επέβαλλαν αρχικά μία εύλογη ομοψυχία και συναίνεση και στη συνέχεια μια ιδιότυπη Ομερτά ώστε να μην θίγονται ποτέ διάφορα «κεκτημένα». Με λίγα λόγια, κατά την εντύπωσή μου, το πολιτικό παιχνίδι στην Κύπρο είναι σικέ.

Ή τουλάχιστον, αυτή την αίσθηση αποπνέει.

Όχι, δεν υποστηρίζω πως όσοι βρίσκονται μέσα σε ένα κόμμα πρέπει να ομονοούν στα πάντα κάθε στιγμή. Αυτό που λέω όμως, είναι πως δεν μπορούν να διαφέρουν οι απόψεις τους όσο η μέρα με τη νύχτα.

Και καλό θα είναι κάποτε, όλοι αυτοί οι λαλίστατοι σε μικρόφωνα και κάμερες να καταλάβουν πως γίνονται κάθε τόσο ρεζίλη στην κοινωνία, όταν με ασύστολη υποκρισία λένε πράγματα που δεν τα πιστεύουν.

Και γίνονται ρεζίλη γιατί απλά, οι πολίτες, τους έχουν πάρει είδηση, ασχέτως από το αν οι ίδιοι δεν διατηρούν καμία απολύτως επαφή με την κοινωνία.

«Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά / Ασήμαντες απαριθμήσεις – Τίποτα , μόνο λέξεις για τους άλλους» όπως γράφει ο Αναγνωστάκης.

Έμεινα λοιπόν που λέτε άναυδος χτες, όταν μέσα από τις στήλες του tvxs.gr αρχικά και του Πολίτη μετά, διάβασα, πως η Κυπριακή Κυβέρνηση (ελεγχόμενη από την Κυπριακή «Αριστερά») απαγόρευσε τον απόπλου από τα λιμάνια της Κυπριακής Δημοκρατίας του «Στόλου της Ελευθερίας» που έχει σαν προορισμό τη Γάζα. (Κυπριακή Δημοκρατία: Ανεξάρτητο Κράτος, μέλος του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής και Νομισματικής Ένωσης, αναγνωρισμένο από όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς).

Αν μία χώρα από όλες της Ευρώπης θα έπρεπε να είναι μπροστά στις διευκολύνσεις προς τον «Στόλο της Ελευθερίας» και τους Παλαιστίνιους, αυτή, είναι η Κατεχόμενη Κύπρος.

Και μάλιστα θα προσθέσω πως αν η Τουρκοκυπριακή πλευρά νιώθει έστω και λίγο «υπό Κατοχή» όφειλε να σπεύσει με τις διάφορες οργανώσεις της να συνδράμει στην υποδοχή και στη βοήθεια του Στόλου της Ελευθερίας, μαζί με τους συντρόφους της εδώ πλευράς.

Φρούδες ελπίδες. Ονειροπολήματα και μάλλον αναμνήσεις από μία εποχή στην οποία η πολιτική διατηρούσε τον ρεαλισμό της, αλλά είχε ως εφαλτήριο ιδέες και αξίες.

Να υποθέσω άραγε πως έχει να κάνει με την ποιότητα των στελεχών που χωρίς έρμα παιδείας βαφτίζουν την έκπτωση αξιών «ευελιξία»;

Στην Κύπρο δεν ήταν που μόλις πριν από δυο χρόνια η αναχώρηση του τότε πλοίου για τη Γάζα ήταν πρώτη είδηση και διάφοροι βουλευτάδες και παράγοντες διαγκωνιζόντουσαν στις κάμερες για δηλώσεις; Τότε δεν υπήρχαν οι λόγοι «ζωτικής εθνικής σημασίας» που επικαλέστηκε η Κυβέρνηση;

Τότε ήταν άλλες οι συνθήκες; Μα στην Κύπρο οι συνθήκες έτσι και αλλιώς δεν αλλάζουν ποτέ! Ακόμα και το Κυπριακό, το διαπραγματευόμαστε εν έτει 2010 με όρους του 60 και του 70. Ο τόπος μας, παραμένει αιώνιος «έφηβος» και αυτάρεσκα αυτοϊκανοποιούμενος για αυτήν την εφηβεία.

Βέβαια, για να είμαι τελείως ειλικρινής, η απόφαση της Αριστερής (;) Κυπριακής Κυβέρνησης δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία.

Δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από τους περίφημους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, όταν η Κυβέρνηση, στα Μέσα που επηρεάζει εξαφάνισε, κατάπιε, κατέστειλε, οποιαδήποτε αναφορά σε ζητήματα που σχετίζονται με τις κατάφορες παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κίνα και τον αισχρό, εγκληματικό ρόλο αυτής της χώρας στο Νταρφούρ.

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα κύριοι, όταν βιάζονται, στο τέλος συντρίβουν όσους σιωπούν.

Να το θυμάστε, είναι Νομοτέλεια.

Η δήλωση του ΑΚΕΛικού ευρωβουλευτή Κυριάκου Τριανταφυλλίδη, αναφορικά με την απαγόρευση του απόπλου για τη Γάζα από Κυπριακά λιμάνια, είναι αποκαρδιωτική.

Είπε: «Τα οργανωτικά δεν με ενδιαφέρουν ούτε και είχα καμιά ανάμειξη».

Τα οργανωτικά, δεν τον ενδιαφέρουν λοιπόν, αλλά την ίδια στιγμή η Κυβέρνησή Του υποκύπτει ευλαβώς στις πιέσεις του Ισραήλ ενώ ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας υπογραμμίζει πως οι Αρχές θα πράξουν τα δέοντα ώστε οι αποφάσεις να εφαρμοστούν.

Όχι κύριε Τριανταφυλλίδη και λοιποί Σύντροφοι, το να καταγγείλετε την απαγόρευση, το να πείτε ευθαρσώς πως η Κυπριακή Κυβέρνηση απέκοψε τους δεσμούς της από το Ήθος, δεν έχει να κάνει με τα «οργανωτικά» έχει να κάνει με το ίδιο το περιεχόμενο της Αριστερής αντίληψης για τον κόσμο.

Η Αρχή της Αλληλεγγύης, είναι θεμελιακή αξία για την Αριστερά.

Το Αριστερό Ήθος, η πυξίδα του Αριστερού Ήθους, είναι ο οδηγός που δίνει περιεχόμενο στην ταυτότητα ενός Αριστερού Οργανισμού.

Αν δεν υπάρχει, ο Οργανισμός αυτός μπορεί να είναι ό,τι θέλει, αλλά ως Αριστερά έχει αυτοκτονήσει-εκτός αν δεν υπήρξε ποτέ τέτοια.

Τρία χρόνια σχεδόν αριστερόστροφης, υποτίθεται διακυβέρνησης , και μια σειρά από κεντρικούς πυλώνες της κοινωνίας δεν έχουν καν αγγιχτεί από άρωμα αριστερής σκέψης.

Θα αναφέρω πρώτα από όλα την Υγεία. Η Κύπρος παραμένει η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που να εξυπηρετεί όλους τους πολίτες της-δεν αναφέρομαι στην εξοργιστικά προνομιούχα τάξη των Κυβερνητικών Υπαλλήλων.

Θα έλθω μετά, στην ουσιαστικά τελείως ανύπαρκτη Περιβαλλοντική Πολιτική.

Με εξαίρεση την πραγματικά εκπληκτική και πρωτοπόρα Μονάδα Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Οικιακών Απορριμμάτων όχι μόνο δεν έχει κάτι άλλο να παρουσιάσει, αλλά έχει γεμίσει με ίσκιους την περιοχή του Ακάμα όπου μοιάζει παραδομένη στα μικροσυμφέροντα των κατοίκων αγνοώντας προκλητικά το μέλλον του τόπου.

Στον Ακάμα για την ακρίβεια συντελείται ένα απόλυτο έγκλημα καθώς μετατρέπονται οι σημερινές κτηνοτροφικές περιοχές σε γεωργικές, γεγονός που δίνει αυτόματα το δικαίωμα ανέγερσης κατοικιών. Λαμπρό δείγμα «αριστερής» πολιτικής λοιπόν, η ασέλγεια στο έσχατο κομμάτι μιας γης που έμεινε απείραχτη στους αιώνες και κατά τα λοιπά είναι το καμάρι των Κυπρίων.

Μιλάμε, για την δικαίωση της βαρβαρότητας.

Δεν έχει πληροφορήσει τους πολίτες πως από το 2012 η Κύπρος θα πληρώνει τεράστια ποσά για τους ενεργειακούς ρύπους-πρόστιμα που θα επιβαρύνουν τον μέσο φορολογούμενο.

Προχωρά σε διάφορα «αναπτυξιακά» έργα χωρίς να υπάρχει κανένας σχεδιασμός για το κυκλοφοριακό που τείνει να γίνει εκρηκτικό.

Αυτά όλα, δεν είναι απλά μη Αριστερή Πολιτική. Είναι κάτι χειρότερο, είναι Μη Πολιτική.

Αλλά τίποτα δεν θα γίνει, αν δεν απαλλαχθεί ο τόπος από τον καρκίνο του Κυπριακού που συντηρεί στο τιμόνι τους «καπεταναίους» που οδηγούν ένα καράβι χωρίς να έχουν σηκώσει τις άγκυρες.

Ακόμα και η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή και Νομισματική Ένωση-η μόνη ιστορικής σημασίας κατάκτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη γέννησή της, δεν τους αφορά εφ όσον αδυνατούν να διαχειριστούν τα πράγματα με βάση αυτή την σημαίνουσα εξέλιξη.

Η Κύπρος (όπως και η Ελλάδα) έχει οντολογικής φύσεως ανάγκη για μία σύγχρονη Αριστερά με πλήρη συνείδηση πως βρισκόμαστε στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα.

Κατά συνέπεια έχει κρίσιμο κενό, για μια αντίστοιχης Παιδείας ηγεσία.

Για διαφορετικούς λόγους τις ίδιες ανάγκες έχει όλο το πολιτικό φάσμα του τόπου.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να ενηλικιωθεί η χώρα και να αποκτήσει μεταξύ άλλων, την Αριστερά που της αξίζει.

Μια Αριστερά με Περίσκεψη, με Λύπη, με Αιδώ…για να αντιστρέψω τον Καβαφικό στίχο του τίτλου.

Γιώργος Πήττας για το tvxs.gr και τον Πολίτη.

Γύρω στις 3 και 30 βρήκα στο e mail μου μια παρέμβαση-αντίλογο γραμμένη με εξαιρετική ειλικρίνεια γραμμένη από τον κο Γιώργο Διαμαντούλη. Θεωρώ υποχρέωσή μου να την παραθέσω αυτούσια και χωρίς σχολιασμό εκ μέρους μου:

Με περίσκεψιν, με λύπην αλλά χωρίς αιδώ

Του Γιώργου Διαμαντούλη*

Στο φίλο Πήττα μια οφειλόμενη απάντηση έπρεπε ίσως να κινηθεί σε παρόμοιο, προσφιλές του και διόλου ξένου, σε μένα τουλάχιστον, κουλτουρο-οικολογικό ύφος από αυτά που διακρίνουν είτε τα γραφόμενα του είτε τα εκπεμπόμενα όταν αυτός βρισκόταν μπροστά στα μικρόφωνα του πρότερου εργοδότη του ‘Αστρα.

Και μία και έμαθα να εκτιμώ τους συναδέλφους μου - ως πρώην ραδιοφωνικός και νυν στρατευμένος- δε δίστασα τόσο στον ίδιο όσο και στον κοινό περίγυρο μας να δηλώνω ότι πάντα το ύφος και η αυθεντικότητά σου με συνέπαιρνε και θεωρούσα ότι ένας λόγος -ως ο δικός σου- ήταν και είναι χρειαζούμενος στα φτωχά και κατά κανόνα «επιφανειακά» κυπριακά μέσα είτε αυτά είναι ερτζιανά είτε πληκτρολογούμενα είναι με το μελάνι.

Παραφράζοντας τον τίτλο της ομολογουμένως επιτυχημένης εκπομπής «Από τον Όμηρο στον Στήβι Ουόντερ» θα τολμούσα να παραθέσω αναφερόμενος στο σημερινό σου άρθρο στον Πολίτη 290510 με το δανεικό εν μέρει τίτλο: « Κυπριακή Αριστερά: Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» το λαϊκόν, από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.(Συγχώρα με συνονόματε, όμαιμε και σύντροφε μιας παρωχημένης εποχής)

Με τον Πήττα μας συνδέουν κοινές -κατά δήλωσιν του- καταβολές.

Διαπαιδαγωγηθήκαμε σε ίδιους χώρους.

Καταδικάσαμε μαζί το δογματισμό και φωνάξαμε το φτάνει πια στην χειραγώγηση του κινήματος από δυνάμεις που κάθε άλλο παρά επαφή είχαν τόσο με την ιδεολογία που μας ενέπνευσε και ευτυχώς -για μερικούς από μας - μας εμπνέει αταλάντευτα μέχρι τώρα όσο και με τις «μάζες» που τόσο φανφαρόνικα λέγαμε τότε.

Εμπνευστήκαμε από το σύνθημα «Ο σοσιαλισμός είτε θα είναι δημοκρατικός είτε δε θα υπάρχει».

Συγκινηθήκαμε στην επίκληση πασοκόπληκτων πολιτικών που με το παροιμιώδες «Σύντροφοι της άλλης πλευράς» όταν απ’ τα μπαλκόνια της πλατείας Ομονοίας απευθύνονταν στην «άλλη» την αριστερά που την ίδια ώρα συγκεντρωνόταν στο Σύνταγμα.

Απατηθήκαμε σύντροφε Πήττα ….και πήγαμε στα σπίτια μας. Γίναμε και μείς ρόζ μαϊντανοί.

Τώρα εκ του ασφαλούς «εκμεταλλευόμενοι» αυτό το λόγο που ως περιτέχνως αντιπολιτευτικός «πουλάει», κάνουμε κριτική και όχι την αυτοκριτική μας, εκ του ασφαλούς.

Κάνουμε λάθος -σύντροφε αν και δεν ξέρω σε ποιά πλευρά κρύφτηκες τώρα.

Ναι η απόφαση για την αποστολή στη Γάζα μας ξένισε.

Για πολλούς από μας θάναι δύσκολο να το ξεπεράσουμε.

Κι εμείς σκεπτόμαστε! Μη σου φαίνεται περίεργο αυτό!

Ναι μας πέρασε από το νου ο προβληματισμός

«Τι γίνεται τώρα; Ξεπουλάμε τους συντρόφους μας τους Παλαιστίνιους; Αγνοούμε τον απελευθερωτικό τους αγώνα;»

Αυτά με τη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής. Όταν όμως, σε λίγο ευτυχώς, «κατεβήκαμε» από το συναίσθημα που μας πήγαινε εκεί που αυτό ήθελε και συμβουλευτήκαμε αυτό που …θυμάσαι (αν θυμάσαι) λέγαμε «πολιτικό κριτήριο» είδαμε την πραγματικότητα στην «σωστή» της διάσταση.

Είδαμε τους αριστερούς αυτής της κυβέρνησης –αυτή που ειρωνικά λες αριστερή- να πρέπει να ισορροπούν –δακρύζοντας πολλές φορές- μεταξύ του επιθυμητού και του ευκταίου.

Τους είδαμε …για να μιμηθώ τον προσφιλή μας κεφαλλονίτη -να χορεύουν στο φτερό του καρχαρία.

Κυρίως είδαμε την κυβέρνηση να διεξάγει απελευθερωτικό αγώνα.

Μη το ξεχνάς αυτό Γιώργο!

Δεν είναι η μαργαρίτα αυτή που ονομάζει το δάσος με τα πεύκα.

Αυτή η κυβέρνηση, της οποίας ηγείται ένας άνθρωπος του λαού –ξέρεις αυτού του λαού που πολλές φορές δεν τα καταλαβαίνει, τα δικά μας, τα …κουλτουριάρικα (έτσι δε μας λέγανε πάντα) δεν είναι κυβέρνηση της αριστεράς αλλά και της αριστεράς.

Εμείς οι κομμουνιστές, Γιώργο μου και θα επικαλεστώ τώρα το Βλαδίμηρο που μας άφησε για κληρονομιά τη ρήση του «Κομμουνιστής δεν νοείται χωρίς να είναι μέλος του κόμματος της εργατικής τάξης» πρέπει να κοιτάμε πιο μακριά

.

Να μη φτάνει η ματιά μας μόνο μέχρι τον …Ακάμα.

Να μην ξεχνάμε επίσης τι σήμαινε περιβάλλον για τον υπαρκτό!

Ξέρεις το όραμα αυτό που στραβολαίμιασε τους πριν από μας.

Παραμέρισε το συναίσθημα. Το ξέρω! Και για μας είναι δύσκολο!

Είναι καθήκον όμως θα σου πω μεγαλοσχήμως. Και το καθήκον, μας επιβάλλει να μην θέλουμε να φτάσουμε στο κεφαλόσκαλο από το πρώτο κιόλας βήμα.

Απέχει η πόρτα – όχι της ουτοπίας- αλλά (έτσι τη λέμε και οι δυο μας από επιλογή) μίας πατρίδας λεύτερης χωρίς τείχη. Για τα τείχη αυτού που παράφρασες εσύ μιλάω!

Προσθέτω όμως αυτολεξεί (χωρίς παράφραση) και τον καταληκτικό στίχο του αλεξανδρινού στο ποίημα που «χρησιμοποίησες».

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Ανεπαισθήτως μ’ ‘εκλεισαν από τον κόσμον έξω.

*Ο Γιώργος Διαμαντούλης είναι δημοσιογράφος μέλος του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της ΚΕ του ΑΚΕΛ

Μοναδικό σημείο (τελικά) σχολιασμού μου: Δεν έχω "κρυφτεί" πουθενά, εδώ είμαι.