ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ

Πέτρες στο βυθό.

2012-01-28T09:05:00.000+02:00

Η εβδομάδα που φεύγει αφήνει αύρα, μαύρη.

Θα πάρει καιρό ίσαμε να γκριζάρει, κι’ ακόμα περισσότερο μέχρι να ξεδιαλύνει, να σπάσει σε κόκκους, και να αφήσει το λευκό να φανεί.

Να γίνει ξανά, Τοπίο στην ομίχλη.

Το πένθος που διαπερνά τους Έλληνες δεν έχει να κάνει με το αν όλοι παρακολουθούσαν εκστατικοί τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Καθόλου.

Το πένθος αυτό έχει να κάνει με τη θανάσιμη μοναξιά των Ελλήνων στη βαθύτερη κρίση που έχει περάσει η χώρα τους από τη λήξη του εμφυλίου. Διάβαζα τα σχόλια πολλών πολιτών στις ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων.

Ήταν πολλοί, πάρα πολλοί εκείνοι που ένιωσαν την ανάγκη να εκφράσουν δημόσια θλίψη και παράλληλα να εξομολογηθούν με χαμηλότονες εκφράσεις, σα να δήλωναν αμαρτία, πως είτε δεν είχαν δει καμία ταινία του, είτε συχνά δυσκολεύονταν να τον παρακολουθήσουν. Παρόλα αυτά, όλοι, εξέπεμπαν έναν σπαραγμό:

«Που πας και μας αφήνεις;» «Τώρα φεύγεις;» «Δεν έμεινε κανείς πια να μιλήσει για μας» . Πολλοί θυμήθηκαν την τραγική ατάκα του Βέγγου στο Μετέωρο βήμα του πελαργού -προφητική κατά κάποιο τρόπο ή μάλλον κατά κάθε τρόπο καθώς η ταινία γυρίστηκε το 1995 κατά την εποχή που με άχυρα, αέρα και ψέματα χτίζονταν η «ισχυρή Ελλάδα»:

«….Πεθαίνουμε σα λαός…η Ελλάδα πεθαίνει…κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες κι’ αγάλματα. Και πεθαίνουμε. Αλλά, αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.»

Δεν ξέρω κι’ εγώ πόσες φορές βρήκα τη φράση. Πάρα πολλές.

Επαναλαμβανόμενη σαν πάνδημος κομμός, σαν υπερκείμενος θρήνος.

Είναι αυτό, που δεν μπορεί να κατανοήσει ο ελάχιστος κος Πολατίδης, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ ο οποίος με τη φόρα που διακρίνει τους ανόητους , αγενείς και άξεστους ανθρώπους, σηκώθηκε μέσα στη Βουλή των Ελλήνων μόλις προχθές για να πει πως «ο Αγγελόπουλος εκπροσωπούσε με το έργο του ένα ακραίο τμήμα της διεθνιστικής και κοσμοπολίτικης Αριστεράς» . Έφερε δε, ως παράδειγμα την φράση από το Μετέωρο βήμα του πελαργού, για να υποστηρίξει πως ο Αγγελόπουλος αποζητούσε την κατάργηση των συνόρων.

Πώς να καταλάβει ο μηδαμινός;

Τι να κατανοήσει ο έρημος κι’ απρόσωπος;

Εκπρόσωπος κι’ αυτός του συστημικού πολιτικού εμέσματος, του αποχυμωμένου από κάθε Αρχή κι’ Αξία τεμαχίζει την Ελλάδα και την κοινωνία σε μερίδες συμφερόντων προς ίδιον όφελος.

Όμως, ναι, οι Έλληνες, πενθούν αυτή την απώλεια με έναν τρόπο που ανεβάζει την ευθύνη στο ύψιστο επίπεδο για όσους μένουν πίσω και διαθέτουν φωνή, κρίση, έργο.

Οι Έλληνες όπως έγραψα και νωρίτερα, βάρυναν από τον χαμό του Αγγελόπουλου ανεξάρτητα από το αν τους άρεσε ή όχι η δουλειά του.

Και είναι πάρα πολύ σοβαρό αυτό.

Ήξεραν όμως για αυτόν κάτι το κεφαλαιώδες και θεμελιώδες:

Ο Θ.Α. έζησε όλη του τη ζωή υπηρετώντας την Τέχνη του με αταλάντευτη εμμονή.

Υπήρξε, σχεδόν ασφυκτικά συνεπής σε όλα όσα επέλεξε εξ’ αρχής και κυρίως στην αισθητική του αντίληψη και τη φόρμα του, στοχαστική για κάποιους, κουραστική μερικές φορές για άλλους.

Όμως, απέδειξε τη συνέπειά του καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου του.

Μιλούσε λίγο και έκανε πολλά.

Ο φακός του ήταν ένα ισόβιο μονοπλάνο εστιασμένο στην Ελλάδα και την ιστορία της.

Δεν προσπάθησε ποτέ του να είναι αρεστός σε κανέναν και για αυτό έγινε σεβαστός σε πολλούς.

Έζησε δηλαδή και έδρασε με εκείνον τον τρόπο που η συντριπτική πλειοψηφία των προβεβλημένων ανθρώπων στην Ελλάδα, είτε είναι πολιτικοί, είτε καλλιτέχνες, είτε διανοούμενοι, αδυνατούν έστω και να κατανοήσουν.

Έζησε δηλαδή, -ως δημόσιο πρόσωπο- παραδειγματικά.

Έτσι όπως θέλει η κάθε κοινωνία, να είναι όσοι βγαίνουν μπροστά.

Αυτή τη συνέπεια είναι που τίμησαν πρωτίστως οι πάρα πολλοί Έλληνες και δευτερευόντως το έργο του, αυτό κάθε αυτό.

Άλλωστε, οι ταινίες του, όλο και λιγότερο γέμιζαν τις αίθουσες στην πατρίδα του.

Και όλοι αυτοί, οι πολλοί, εκείνοι που δεν γέμιζαν τις αίθουσες, είναι που έσπευσαν να εκφράσουν αληθινή θλίψη-υπογραμμίζοντας με ειλικρίνεια πως δεν τον παρακολουθούσαν.

Η Ελλάδα είναι γυμνή.

Εκτεθειμένη στην παγωνιά της κρίσης, χωρίς πολιτική ηγεσία, με αμήχανη και άβουλη πνευματική ηγεσία

Με εξαιρέσεις ελάχιστες όπως εκείνη του Χρόνη του Μίσσιου που με τα κατά καιρούς γραπτά του θερμαίνει λίγο την ψυχή και το νου θυμίζοντας τ’ αυτονόητα που λησμονήθηκαν εδώ και χρόνια.

Κατακερματισμένη, λοβοτομημένη, παραδομένη σε τρισάθλιες συμμορίες που δρουν είτε στο επίκεντρο της οικονομικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής με το προσωπείο των πλείστων πολιτικών και «παραγόντων», είτε στο κέντρο της Αθήνας με την κουκούλα των μισάνθρωπων χρυσαυγιτών, εμβρόντητη από τα ανθρώπινα ράκη των ανέστιων που φυτρώνουν σαν πρωτόγνωρα άνθη στο άγονο από την πλημμυρίδα του τσιμέντου εδάφους της.

Η Ελλάδα, είναι ορφανή.

Αυτό ήρθε τόσο ηχηρά και τόσο σιωπηρά, να υπογραμμίσει η αιφνίδια απώλεια.

Η Ελλάδα:

Με άδειες τσέπες, με κουτσουρεμένους μισθούς, άνεργη, μα κυρίως με την εδώ και πάρα πολλά χρόνια αβυσσαλέα πνευματική πενία μιας χώρας που βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση και εν ολίγοις αλλοτριώθηκε , παραμορφώθηκε, θόλωσε και τυφλώθηκε όχι από τη σκόνη του χρόνου, αλλά από τα λερά στρας του life style, της κομπίνας και του ψεύδους.

Έτοιμη να εκραγεί στη ανεξέλεγκτη βία που η αθλιότητα γεννά.

Με τα όργανα της τάξης να δικαιολογούν τους μισθούς τους κάνοντας σκούπες και μαζεύοντας με την απόχη εξαθλιωμένους που κατά κανόνα έχουν εγκλωβιστεί στη χώρα.

Με το επόμενο βήμα της χώρας να είναι πιο μετέωρο από ποτέ.

Μία ακίνητη θάλασσα, πηχτή, μια θάλασσα καφετιά από την λάσπη που αναδεύεται διαρκώς, καθώς πέφτουν μέσα της σαν πέτρες τα όνειρα και οι ελπίδες.

Πέτρες στο βυθό.

Πέτρες στο βυθό, που πρέπει να λιθοβολήσουν τη λάσπη τόσο, όσο να χρειαστεί να ανέβει ο βυθός να καλύψει την επιφάνεια και να γίνει ο δρόμος για την άλλη θάλασσα: Την καθαρή, την γεμάτη ζωή μέσα της, με την πλάτη της να αντανακλά μόνο φως.

Όπως το είπε και εκείνος: «Επίθεση Πολιτισμού».

Και Πολιτισμός, δεν είναι μόνο οι ταινίες, η μουσική, η ποίηση, η ζωγραφική το θέατρο. Πολιτισμός είναι και τα όρια, ο πήχης, η αξιοπρέπεια, του τι ανεχόμαστε και τι όχι, Πολιτισμός είναι η κάθε μας κίνηση κάθε στιγμή.

Επίθεση Πολιτισμού.

Μπορούμε; Γιατί αν δεν μπορούμε –και είναι εδώ, άλλη μία ατομική ευθύνη που συνθέτει και εκείνη την συλλογική- τότε, ας γυρίσουμε το βλέμμα μερικές αράδες πιο πάνω και ας ξαναδιαβάσουμε συλλαβιστά αυτή τη φορά και δυνατά την φράση του Βέγγου από το Μετέωρο βήμα του πελαργού.

Άλλη ελπίδα, δεν υπάρχει.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη και το tvxs.gr

twitter@pittasgeorge

ΥΓ1: Ο πίνακας που κοσμεί το άρθρο, είναι του Σπύρου Βερύκιου. Στο link που ακολουθεί, μπορεί κανείς να δει και άλλα έργα του πολύ καλού ζωγράφου: Σπύρος Βερύκιος, ζωγραφική.

ΥΓ2: Στις 25 του μήνα όταν έμαθα το πρωί πως τελικά ο Θ. Αγγελόπουλος κατέληξε λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αυθόρμητα κατέγραψα αυτό το μικρό αλλά νομίζω χαρακτηριστικό χρονικό, ένα δικό μου βιωματικό στιγμιότυπο με τον Θ.Α. πριν από 2-3 χρόνια. Δημοσιεύθηκε στο tvxs.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: CUT

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.Ρε.

2012-01-21T09:59:00.003+02:00

Πληκτρολόγησα στον υπολογιστή «κύκλωμα παιδεραστίας» στην ελληνική γλώσσα και, έχασα τον λογαριασμό από τις αναφορές που ξεπετάχτηκαν.

Πληκτρολόγησα ξεχωριστά και άλλες λέξεις: Διαφθορά, διασπάθιση, εκβιαστές, τοκογλύφοι, μετανάστες –εκμετάλλευση, παιδική πορνεία, πολιτική αλητεία, κ.α.

Σε κάθε περίπτωση, η οθόνη μου κυριολεκτικά μπουμπούκιαζε με την παραγωγικότητα της νεοελληνικής κοινωνίας και των συχνά υψηλά ισταμένων εκπροσώπων της.

Πολιτευτές, στελέχη, δικαστές, παπάδες, στρατιωτικοί, γραφειοκράτες, ελεγκτές, αστυνομικοί και δίπλα σε αυτούς οδηγοί σχολικών λεωφορείων, δάσκαλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, νεαροί φοιτητές, αυτό που λέμε «απλοί πολίτες» και όχι θεσμικοί παράγοντες όπως η πρώτη ομάδα που ανέφερα πιο πάνω.

Πριν από λίγες μέρες, γνωστοποιήθηκε η καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για βιασμό μετανάστη με γκλομπ, από όργανο του Λιμενικού Σώματος. Το ηρωικό ανδραγάθημα του περήφανου απόγονου του Λεωνίδα και πιστού υπερασπιστή της «ελληνοχριστιανικής» παράδοσης έγινε τον Ιούνιο του 2001, στην εποχή που ακόμα, καμιά φοβέρα και καμιά σκλαβιά δεν πλάκωναν τον τόπο.

Αντίθετα, ετοιμαζόμασταν να διοργανώσουμε τους «καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες» ενώ μόλις είχαμε μπει με το σπαθί της Goldman Sachs όπως αποδείχτηκε στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα για να αρχίσουμε να δανειζόμαστε περίπου τα πάντα ένεκα χαμηλών επιτοκίων.

Δεν είχα σκοπό να αφιερώσω άρθρο για το γεγονός, έκανα όμως ένα μικρό σχόλιο στον «τοίχο» μου στο facebook.

Για άλλη μια φορά, διαπίστωσα από αντιδράσεις ανθρώπων που κατά τα λοιπά είναι «μια χαρά», την αφόρητα στρεβλή αντίληψη πως η δημοσιοποίηση τέτοιων γεγονότων είναι κάτι σαν «νερό στον μύλο των εχθρών». Δεν ειπώθηκε έτσι, αλλά το νόημα, αυτό ήταν.

Ούτε με ενδιαφέρει αν αυτά συμβαίνουν και αλλού, αυτός ο θλιβερός ετεροπροσδιορισμός το μόνο που πετυχαίνει, είναι η μόνιμη ακύρωση κάθε σκέψης για το πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού τέτοιον συσσωρευμένο ναρκισσισμό για το πόσο «ωραίοι» είμαστε και τι «μοναδικό dna έχουμε, γεμάτο…φως, θάλασσα, κρασί, γλέντια, έξω καρδιές, λεβεντιές, ζεϊμπέκικα, όπα», και άλλες περηφάνιες.

Ας με συγχωρέσουν οι αναγνώστες, αλλά, με την ανοχή των πολλών, την συμμετοχή αρκετών και την αντίδραση ολίγων, πλάσθηκε μια κοινωνία παροιμιωδώς χαλασμένη, που μόλις τώρα, ελέω κρίσης πασχίζει να ψηλαφίσει ξανά κάποιες βασικές αρχές που πρέπει να διέπουν την συνύπαρξη των ανθρώπων.

Με πρώτη αρχή αυτή της αλληλεγγύης η οποία τα τελευταία τουλάχιστον 25 χρόνια είχε κατακρεουργηθεί.

Πριν όμως προλάβουν να καταλαγιάσουν οι εντυπώσεις από το προηγούμενο, μόλις χτες, ήρθε στην επιφάνεια καινούργια, φρέσκια είδηση που αναδεικνύει για άλλη μια φορά την «υγεία» της ελληνικής κοινωνίας:

Κύκλωμα αστυνομικών και πολιτών, κατοίκων της περιοχής Αχαρνών εκβιάζει με καθαρόαιμο μαφιόζικο τρόπο μετανάστες. «Δώσε τόσα για να μην σε μπαγλαρώσω».

Υπάρχει σχετικό δημοσίευμα, εδώ στο tvxs, όσοι δεν το διαβάσατε κάντε το προσεκτικά.

Διόλου συμπτωματικό πως είναι η περιοχή που λυμαίνεται η συμμορία της Χρυσής Αυγής.

Αν καταγράψω εδώ όλα τα κυκλώματα διαφθοράς κάθε είδους που έχουν αναδυθεί τα τελευταία χρόνια, δεν θα υπάρξει χώρος ούτε για μία λέξη σχολιασμού.

Φοβάμαι είναι τόσα πολλά που θα χρειαστεί μία «ειδική έκδοση» και ίσως θα πρέπει κάποιος να το κάνει και να το εκδώσει με τίτλο «Ο βόθρος».

Άλλωστε, τα ξέρουμε , τα διαβάζουμε, είναι γνωστά.

Εκτός αν υστερικά κλείνουμε μάτια και αυτιά και επιμένουμε να αθωώνουμε διαρκώς την κοινωνία της οποίας είμαστε μέλη, άρα τον εαυτό μας τόσο στη συλλογική όσο και στην ατομική εκδοχή.

Αλήθεια.

Θυμόμαστε τη Φουκουσίμα;
Θυμόμαστε την ανείπωτη τραγωδία που έπληξε την Ιαπωνία πριν από ένα χρόνο;

Θυμόμαστε άραγε πως εκεί, σε μία τεράστια περιοχή που εγκαταλείφτηκε από τους κατοίκους της δεν σημειώθηκε ούτε ένα επεισόδιο πλιάτσικου και βίας;

Θυμόμαστε την αξιοθαύμαστη και απόλυτα συλλογική αλληλεγγύη που αναπτύχθηκε μεταξύ των πολιτών;

Άλλη κουλτούρα θα μου πείτε.

Ναι, άλλη κουλτούρα.

Εκεί, δεν φυτρώνουν πολιτικάντηδες ως παράσιτα που περνούν 4-5 κόκκινα φανάρια με τη μερσεντές, χωρίς δίπλωμα και μετά ζητούν τα ρέστα περνώντας με το αμάξι πάνω από τον αστυνομικό που τους σταμάτησε.

Αλλά, ο κος «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε» τον αέρα που έχει στα λίγα του μυαλά, πως τον απέκτησε;

Εντάξει, πρώτα από τον ηγεμόνα που ήθελε να έχει γύρω του ανθρωπάκια πειθήνια για να βασιλεύει. Γνωστό το ανέκδοτο της δεκαετίας του 80, κατά το οποίο ο ηγεμών ρωτά έναν περίφημο αυλοκόλακα του: «Τι ώρα είναι Άκη;» «Ό,τι ώρα θέλεις εσύ Πρόεδρε».

Και χαμογελούσε αυτάρεσκα και ικανοποιημένα ο ηγεμών.

Αλλά στη συνέχεια ποιος επιβράβευσε όλα αυτά τα ανερμάτιστα ανθρωπάκια;

Ποιος δικαίωσε τις πρακτικές τους, τα κολλητηλίκια, το γλείψιμο, την παρεοκρατία, την βίαιη αναξιοκρατία που επέβαλλαν στην παντοδυναμία τους όλες αυτές οι απίθανες καρικατούρες;

Μήπως οι γερμανοί; Μήπως οι βρετανοί; Μην ήταν οι γάλλοι, οι ισπανοί, οι πορτογάλοι και οι αμερικανοί; Τίποτα εξωγήινοι τάχα;

Όχι «ρε» παιδιά. Όχι.

ΕΜΕΙΣ. Οι αιωνίως «άσπιλοι, αμόλυντοι, πεπλανημένοι, αθώοι και ωραίοι ως Έλληνες» ψηφοφόροι που τους στείλαμε και τους ξαναστείλαμε και τους ματαξαναστείλαμε ως εκπροσώπους στη Βουλή.

Γιατί…γιατί…η αυθαίρετη παράγκα στα Καλύβια, γιατί «πρέπει κάπου να βολευτεί το παιδί» , για το μαγαζί που δεν έχει άδεια λειτουργίας, γιατί η επιδότηση που έγινε «μπεμβέ» και κάποιος πρέπει να συνεχίσει να κάνει τα στραβά μάτια, γιατί η φιλιππινέζα που μαζεύει τα σκατά μας είναι ανασφάλιστη επτά μέρες την εβδομάδα 365 μέρες τον χρόνο, γιατί, γιατί, γιατί…

Πάρα πολλά «γιατί» παρανομίας, σπέκουλας, βολέματος, σε εκατοντάδες μικρά ή λίγο μεγαλύτερα ζητήματα, που για να ικανοποιηθούν, προϋποθέτουν έναν μηχανισμό από αρκετές χιλιάδες μεσαία και μικρά στελέχη της Κρατικής μηχανής που δεν έχουν απολύτως καμία μα καμία συνείδηση. Όλοι αυτοί, όλο αυτό το τέρας, ΕΜΕΙΣ είμαστε. Όχι ο γείτονας, εμείς. Οι αενάως και αιωνίως ανεύθυνοι για οτιδήποτε.

Που ανεχτήκαμε και χειροκροτήσαμε έστω εκβιαστικά μια κοινωνία βίαιη με στρεβλή αντίληψη περί ανταγωνισμού-όπου ο αθέμιτος ανταγωνισμός των «πάνω» έφτανε στα «κάτω» για να μεταποιηθεί στην καθημερινή αγένεια στο λεωφορείο και στο πως θα αρπάξουμε τη σειρά του άλλου που περίμενε πριν από μας. Στα μικρά καθημερινά που ύφαναν επί μακρόν μία κολασμένη καθημερινότητα που όλοι βιώσαμε στα αστικά κέντρα και κυρίως στην Αθήνα που έτσι και αλλιώς με τα εκατομμύρια κατοίκων που φιλοξενεί συνθέτει απόλυτη παράνοια και ανωμαλία.

Και, από τα «μεσαία και μικρά» στελέχη, φτάνουμε στα κορυφαία:

Υψηλά ιστάμενοι του Κράτους και της οικονομικής ζωής.

Θα πουν κάποιοι-και είναι πολλοί οι αυτόκλητοι συνήγοροι του μπορδέλου, ίσως επειδή αντιδρούν συναισθηματικά:

«Μα καλά-θέλεις πάλι να επιρρίψεις την ευθύνη στους έλληνες που τώρα πεινάνε, αυτοκτονούν, χάνουν τις δουλειές τους;»

Απαντώ:

Η οικονομική κρίση, η διεθνής κρίση του Καπιταλισμού, η Goldman Sachs και οι παραφυάδες της, ο πόλεμος που έχει εξαπολυθεί κατά της μεσαίας τάξης που εξωθείται στον αφανισμό, είναι ένα ζήτημα.

Οι ελληνικές παθογένειες και ιδιαιτερότητες, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα άλλο.

Η ελληνική τραγωδία, έγκειται πως η μία διάσταση «απελευθέρωσε» τον καρκίνο της άλλης. Τα ξεράσματα όμως που αναδείξαμε ως διαχειριστές αυτού του τόπου, είναι δική μας ευθύνη.

Η αναγκαιότητα της κριτικής και κυρίως της αυτοκριτικής, η παραδοχή του αυτονόητου, δηλαδή της ύπαρξης εκείνου του στοιχείου που λέγεται «συλλογική ευθύνη» είναι οντολογικής σημασίας για την Ελλάδα και την κοινωνία μας, αν θέλουμε να υπάρξει κάποιο μέλλον θεμελιωμένο σε πραγματικότητες και όχι επικολυρικά βελάσματα.

Και, επειδή ως λαός νάρκισσος, αυτάρεσκα θέλουμε να λέμε πως «γεννάμε ποίηση» θα πρότεινα να αφήσουμε τα λευκά και τα γαλάζια, το αιγαίο και τις τρικυμίες στα χείλη και, να κοιτάξουμε λίγο πιο σοβαρά τον κόσμο του Σεφέρη:

«Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός. Τὸν κλείνουν οἱ δυὸ μαῦρες Συμπληγάδες. Στὰ λιμάνια τὴν Κυριακὴ σὰν κατεβοῦμε ν᾿ ἀνασάνουμε βλέπουμε νὰ φωτίζουνται στὸ ἡλιόγερμα σπασμένα ξύλα ἀπὸ ταξίδια ποὺ δὲν τέλειωσαν σώματα ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς ν᾿ ἀγαπήσουν».

Γιώργος Πήττας για το tvxs και τον Πολίτη.

twitter@pittasgeorge

ΥΓ: Στο μεταξύ, προηγήθηκε ένα άρθρο στις 24 Δεκεμβρίου με τίτλο "Ελλάδα ρε πούστη μου..." το οποίο αμέλησα να ανεβάσω εδώ. Για όσους δεν το διάβασαν στην εφημερίδα ή στο tvxs, ιδού το "link" που παραπέμπει ευθέως:

Ελλάδα ρε πούστη μου...

Η αριθμητική της απόγνωσης

2011-12-17T12:15:00.000+02:00

Λοιπόν, «μολύβι και χαρτί η απόγνωση άνοιξε λαγούμι» που λέει και το άσμα. Και μιας που φτάσαμε ως εδώ, πρέπει να καθόμαστε να λέμε την Αλφαβήτα από την αρχή, να μηρυκάζουμε τα βασικά, μήπως αρχίσουμε όχι μόνο να καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει, αλλά κυρίως μήπως βρούμε κανένα παράθυρο που μέχρι τώρα δεν είχαμε πάρει χαμπάρι, να τ’ ανοίξουμε για να μπει λίγο φως στα σκοτεινά δώματα της εποχής μας, ενώ όλα ταυτόχρονα μας δείχνουν το υπόγειο.

Και έχουμε τους πολίτες που χρωστάνε στις τράπεζες και το δημόσιο, και έχουμε τις χώρες που μαζί με τους πολίτες τους χρωστάνε στις ισχυρότερες χώρες, και έχουμε ακόμα πιο ισχυρότερες χώρες να χρωστάνε ακόμα πιο πολλά στον εαυτό τους και σε όλον τον κόσμο, αλλά ο κύκλος επιστρέφει όπως πάντα στους μικρούς κάθε είδους που πληρώνουν τον λογαριασμό.

Είπαμε. Άλφα, Βήτα, Γάμμα. Στο Γάμμα βέβαια, αν αφαιρέσεις ένα μ, εκτρέπεται η λέξη στο β ενικό προστακτικής ενεστώτα του ρήματος γαμώ. Το ζήτημα είναι Ποιος, ποιόν. Τίποτα άλλο.

Σε αυτό η γραμματική δεν βοηθά. Τα μαθηματικά, στα οποία ήμουν ανέκαθεν άθλιος όμως κάτι δείχνουν.

Μολύβι και χαρτί λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Το ετήσιο κόστος του παγκοσμίου εμπορίου όπλων.
Δύο τρισεκατομμύρια εκατόν πενήντα επτά δισεκατομμύρια και εκατόν εβδομήντα εκατομμύρια δολάρια.
Μετά:
Το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος σε ετήσια παγκόσμια κλίμακα.
Δύο τρισεκατομμύρια επτακόσια δισεκατομμύρια δολάρια και κάτι εκατομμύρια ψιλά.
Στη συνέχεια:
Παγκόσμια ετήσια φοροδιαφυγή προσδιορισμένη στο μεγάλο κεφάλαιο.
Τρία τρισεκατομμύρια και πλέον δολάρια σε ετήσια βάση.
Να διευκρινίσω εδώ, για να καταλάβουμε και εσείς και εγώ περί τίνος πρόκειται, πως ένα τρισεκατομμύριο είναι χίλια δισεκατομμύρια καθώς ένα δισεκατομμύρια είναι εκατό εκατομμύρια (ζαλίζομαι).
Παρακάτω:
Κρυφοί λογαριασμοί στις Ελβετικές τράπεζες.
Φέρονται να ξεπερνούν τα Δύο τρισεκατομμύρια διακόσια δισεκατομμύρια δολάρια.
Μόνο από την Ινδία, η κάθετα ανερχόμενη νέα οικονομική τάξη έχει καταθέσεις στην Ελβετία που είναι πάνω από ένα τρισεκατομμύριο τετρακόσια δισεκατομμύρια δολάρια.
Το εμπόριο ναρκωτικών, όσο μπορεί να υπολογισθεί χονδροειδώς με τις αποκλίσεις να «αδικούν» τα πραγματικά νούμερα:
Τετρακόσια δισεκατομμύρια δολάρια τουλάχιστον.
Το εμπόριο ανθρώπων, το γνωστό trafficking:
Πάνω από Σαράντα δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Αφήνω εδώ το μολύβι και το χαρτί, είχα σκεφτεί να κάνω μία άθροιση αλλά ομολογώ πως δεν μπορώ ήδη έχω αλληθωρίσει με αυτούς τους αριθμούς.

Αριθμοί που κάνουν εγκληματική προσβολή την ύπαρξη έστω και ενός (1) πενόμενου στον πλανήτη ολόκληρο. Αριθμοί που κάνουν εξωφρενική την περίπτωση να υπάρχει ένας (1) άνθρωπος χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, σε σχολείο, σε στέγαση, σε μεταφορές και πάει λέγοντας.

Για έναν μιλάω. Όχι για τις στρατιές των ανέστιων στη δύση, όχι για τις στρατιές των εξαθλιωμένων του τρίτου κόσμου, όχι για τους καθημερινούς αυτόχειρες της απελπισίας της ανεργίας και του εξευτελισμού.

Ο κος Παναγιώτης Σταυρινίδης, από το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, συζητώντας αυτούς τους αριθμούς αναρωτήθηκε προχτές σε μια κουβέντα που είχαμε: «Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και πώς να την αντιμετωπίσετε: Μείωση του μισθού των εργαζομένων και μείωση των συντάξεων. Γιατί μου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά;»

Σκεφτόμουν το ερώτημα του και τελικά ήρθε η σειρά μου να αναρωτηθώ.

Μήπως τελικά δεν υπάρχει διόλου κρίση;

Γιατί από ότι βλέπω, ο Γεώργιος ο Παπανδρέου ο λεγόμενος και Μικρός είχε δίκιο:

«Λεφτά, υπάρχουν» Και μάλιστα πάρα, μα πάρα πολλά. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς διπλά, θα συνειδητοποιήσει πως όχι μόνο υπάρχουν λεφτά, αλλά ακριβώς αυτά τα λεφτά, κυβερνάνε-αφού δεν τα πειράζει κανένας.

Αυτά τα λεφτά: Το εμπόριο όπλων, το εμπόριο ναρκωτικών, οι τεράστιοι παγκόσμιοι φοροφυγάδες, τα παγκόσμια πλυντήρια, το human trafficking, οι κρυφοί λογαριασμοί.

Αυτά τα λεφτά είναι στην ουσία και οι περίφημες Αγορές. Τα Markets. Χωρίς αυτά, δεν μπορούν να υπάρξουν, από εκεί προέρχονται τα κεφάλαια διακίνησης των Αγορών.

Όλοι μαζί, το εκπληκτικό 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, απέναντι στο 99%.

Όχι, δεν είναι πως πάει κάτι «λάθος». Είναι πως όλα, βρίσκονται ακριβώς ανάποδα από όπως θα έπρεπε να είναι –που έλεγε και ο αείμνηστος πατέρας μου, που τον έβρισκα τότε μουρμούρη.

Γιατί όταν ο Σεργκέι Παρατζάνοφ μπαινόβγαινε στις φυλακές της Σοβιετικής Ένωσης, ο κόσμος είναι «ανάποδα». Για τον κάθε Παρατζάνοφ μιλάω. Και στα ερείπια αυτής της Σοβιετικής αυταρχίας είναι που τώρα κάνει το παιχνίδι της η Ρωσική Δημοκρατία με τα ίδια «ηθικά» υλικά.

Γιατί όταν η Ευρώπη έχει ήδη μετατραπεί σε ένα πραγματικό δημοσιονομικό Νταχάου τινάζοντας στον αέρα την μόνη ειρηνική απάντηση που είχε υπάρξει προς τον εθνικισμό και την φοβικότητα –και εννοώ την Ευρωπαϊκή Ένωση στο αυθεντικό της όραμα, όλα είναι και πάλι ανάποδα. ( το «δημοσιονομικό Νταχάου» κάπου το είδα μου άρεσε και το κράτησα-δεν θυμάμαι δυστυχώς που, απολογούμαι)

Όταν το Newsweek τη μία μέρα έχει εξώφυλλο την κυρία Μέρκελ περίπου ως δράκουλα με τον τίτλο «Achtung! It’s Angela» και την επόμενη κυκλοφορεί το Time με πρόσωπο της χρονιάς τον Ανώνυμο Εξεγερμένο με την κουκούλα, σίγουρα, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Και αυτό που συμβαίνει, είναι πως το ίδιο το σύστημα αντιλαμβάνεται το «λάθος». Το «σύστημα» όμως δεν είναι ένα ενιαίο και αρραγές.

Από τους «συστημικούς» δημοσιογράφους ενός Time μέχρι τους έξαλλους ακροδεξιούς του Tea Party που θα έστελναν ευχαρίστως τους καταληψίες της Wall Street στο θάλαμο αερίων, η απόσταση είναι τεράστια.

Μολύβι και χαρτί. Θυμηθείτε τους αριθμούς στην αρχή του άρθρου. Μόνο που δεν είναι καινούργιοι. Σε όλες τις εποχές, οι αναλογίες αυτές ήταν πάνω κάτω. Και αυτό εδώ το αντιφατικό πιθήκι, που γέννησε έναν Beethoven τέτοιες μέρες το 1770 κι’ άλλους πολλούς Ανθρώπους με Α, την ίδια στιγμή, ανακυκλώνει μονότονα την καταστροφική του διαδρομή. Ιστορία. Με τη συλλογικότητα ως έννοια ευθύνης κατακερματισμένη και στιγματισμένη και το 1% να κάνει το παιχνίδι στους αιώνες των αιώνων. Τι μένει; Μένει η ανάκτηση της συλλογικότητας ως αλληλεγγύη, μένει όμως και η τεράστια ευθύνη του κάθε ενός ως προς τον εαυτό του για εξέλιξη. Έτσι ήταν πάντα, γιατί –νομίζω- δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Εκτός αν, το 99% συνειδητοποιήσει τους αριθμούς και τι σημαίνουν. Αλλά, αυτό δεν έγινε ποτέ.

Ούτε μπορεί να γίνει. Και εδώ, ξεκινά άλλη συζήτηση.

ΥΓ: Διάβασα πρόσφατα μία έρευνα της Κάπα Research σύμφωνα με την οποία οι νέοι άνθρωποι απαξιώνουν πλέον πλήρως όλα τα παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης και εμπιστεύονται το διαδίκτυο καθώς μέσα από αυτό ανταλλάσουν πληροφορίες στο πλαίσιο των «κοινοτήτων» τους στα διάφορα δίκτυα. Η έρευνα προκάλεσε ανησυχία σε κύκλους της «Αγοράς». Και αναρωτήθηκαν κάποιοι αν τα παραδοσιακά Μέσα θα ανακτήσουν το χαμένο κύρος τους. Θέτουν το ερώτημα στο Ελληνικό πλαίσιο, και εκεί κάνουν (και αυτοί ) το λάθος. Δεν υπάρχει κανένα Ελληνικό πλαίσιο. Υπάρχουν ιδιαιτερότητες, ναι, αλλά το «πλαίσιο» σε όλα όσα συμβαίνουν, είναι παγκόσμιο. Δεν υπάρχουν απόλυτα ειδικά τοπικά φαινόμενα. Η παγκοσμιοποίηση είναι μη αντιστρέψιμη κατάσταση και τα σύνορα, όλο και πιο δυσδιάκριτα θα γίνονται μέχρι να εξαφανιστούν τελείως. Η πάλη-νομίζω- δεν μπορεί να είναι κατά της παγκοσμιοποίησης γενικά, αλλά αυτής της παγκοσμιοποίησης που εξελίσσεται με τους όρους των ελάχιστων. Το 99% είναι ένα τσουνάμι σε ύπνωση. Που έχει αρχίσει να ξυπνά. Αλλά, θα πάρει πάρα πολύ καιρό για να αντιστρέψει την πορεία του κόσμου.

Είναι σαν το υπερωκεάνιο. Για να έχει στρίψει στη νέα του πορεία πλήρως αρχίζει να στρίβει τιμόνι πολύ ώρα νωρίτερα. Και στην περίπτωση μας, το υπερωκεάνιο, είναι τα χιλιάδες χρόνια γνωστής ιστορίας που κουβαλάει στην πλάτη του και στη μνήμη του το…πιθήκι.

Μια ιστορία γεμάτη από αριθμητική της απόγνωσης.

Γιώργος Πήττας για το tvxs και τον Πολίτη

Εν Οίκω, εν Δήμω, εν Λευκωσία. Εν Λευκώ;

2011-12-11T12:23:00.002+02:00

Όσο περισσότερο ξεφυλλίζω τα διάφορα προεκλογικά φυλλάδια υποψήφιων Δημάρχων και δημοτικών συμβούλων, τόσο περισσότερο με κυριεύει χασμουρητό βαθύ.

Αναμασήματα που φέρνουν τον μονότονο αντίλαλο βουλευτικών εκλογών, ύφος και τόνος που πολλαπλασιάζει την έτσι και αλλιώς υπαρκτή και διογκούμενη απαξία προς την πολιτική.

Σε πιάνουν δε τα γέλια όταν συχνά, κάποιοι υποψήφιοι, είτε σε φυλλάδια είτε και σε συνεντεύξεις μιλούν για τον εαυτό τους και του αποδίδουν θετικούς χαρακτηρισμούς που μόνοι τους, θεωρούν αυτονόητους:

«είναι γνωστό, πως εγώ λέω τα πράγματα με τ’ όνομα τους»
«η εντιμότητα που χαρακτήριζε πάντα τη στάση μου…»
«το ξέρω πως η τελειομανία είναι στις μέρες μας ελάττωμα, αλλά τι να κάνω, δεν μπορώ να είμαι αλλιώς»

και άλλα πολλά κι’ ανάλογα ευτράπελα που πραγματικά σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αυτοί οι άνθρωποι που μιλούν έτσι για τον εαυτό τους, έχουν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα ή αν θεωρούν πως όλοι όσοι τους ακούν είναι κλινικά βλάκες.

Είναι τραγικό και απελπιστικό, εν έτει 2011 του 21^ου αιώνα, να υπάρχει γύρω μας τόσος ξέχειλος αρχοντοχωριατισμός, που να επιμένει τόσο έντονα να καθορίζει τη ζωή μας.

Όπως είναι επίσης τραγικό, οι Δημοτικές εκλογές να καταντούν ένα θλιβερό μαλλιοτράβηγμα μεταξύ των πολιτικών κομμάτων προκειμένου αυτά να αποκτήσουν καθαρά πολιτικά οφέλη για τις επερχόμενες Προεδρικές εκλογές.

Το μόνο που καταφέρνουν έτσι τα κόμματα, είναι να αποδεικνύουν για άλλη μια φορά στους πολίτες πως τους έχουν γραμμένους στο παλιά τους τα παπούτσια και το μόνο πραγματικό τους και θερμό ενδιαφέρον είναι η νομή της εξουσίας και ο βιασμός των τοπικών κοινωνιών με την μετατροπή τους σε κομματική αρένα.

Δεν αντιλαμβάνονται αυτά τα κόμματα και οι ηγεσίες τους πως έτσι, απομακρύνουν από τους κόλπους τους, το καλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων τους: το σκεπτόμενο.

Δεν αντιλαμβάνονται επίσης (και αυτό είναι ακόμα χειρότερο), πως αυτό, το σκεπτόμενο κομμάτι, δεν είναι πια μία γραφική και περιθωριακή μειοψηφία, αλλά μία σημαντικότατη μερίδα πολιτών με ελεύθερη βούληση, που έχει έντονη πολλαπλασιαστική δυναμική.

Θα έρθω όμως στη Λευκωσία, όπου το «παιχνίδι» θα παιχτεί μεταξύ της κας Μαύρου και του κου Γιωρκάτζη.

Και πριν προχωρήσω, να διευκρινίσω πως θεωρώ στην κυριολεξία άτιμη τακτική, εκείνη που θέλει να βάλλει κατά υποψηφίων που προέρχονται από το ΑΚΕΛ επειδή αυτό διαχειρίστηκε με τον αθλιότερο δυνατό τρόπο –σε επικοινωνιακό επίπεδο και όχι μόνο-την Ιουλιανή τραγωδία.

Να διευκρινίσω επίσης, πως τον κο Γιωρκάτζη, δεν τον γνωρίζω προσωπικά, μου μοιάζει ιδιαίτερα αξιοπρεπής άνθρωπος, με εξαιρετικά καλούς τρόπους και χωρίς εκείνο το ύφος του «ξερόλα» που χαρακτηρίζει ασφυκτικά πολλούς υποψήφιους.

Θεωρώ δε, εξίσου άτιμη τακτική τις βολές που έχει δεχτεί και που συνδέονται με το όνομα του και την οικογένεια του. Αυτά είναι χτυπήματα κάτω από τη μέση, χωρίς καμία λογική και το μόνο που καταφέρνουν είναι να φωτίζουν τον πάτο στον οποίο βρίσκονται αυτοί που τα εκτοξεύουν.

Ωστόσο.

Προσωπικά, ποτέ μου δεν είδα με καλό μάτι την κάθοδο των επιχειρηματιών στον πολιτικό στίβο.

Ούτε στον «Δημοτικό».

Θα μπορούσα να το δεχτώ, αν κάποιος, για μία μεγάλη χρονική περίοδο, για μία δεκαετία τουλάχιστον, είχε επιδείξει έμπρακτο και έντονο ενδιαφέρον για την πόλη του, συμμετείχε ενεργά με προτάσεις, λειτουργούσε ως χορηγός και δωρητής σε έργα για την ποιότητα ζωής των δημοτών, είχε εν πάση περιπτώσει ενεργή συμμετοχή και έγνοια.

Όταν όμως, στα καλά καθούμενα ένας επιχειρηματίας μπαίνει στην διεκδίκηση του πρώτου Δήμου της χώρας, όταν προσπαθεί να πείσει πως είναι ανεξάρτητη υποψηφιότητα ενώ και οι γάτες γνωρίζουν πως φέρει απόλυτα συγκεκριμένη σφραγίδα εξ’ αρχής, όταν η Λευκωσία διεκδικεί για τα 2017 την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, και αυτό σημαίνει έδαφος γονιμότατο για τρελούς χορούς διαπλοκής, τότε τα πράγματα μπερδεύονται.

Από την άλλη πλευρά, η κα Μαύρου.

Ταυτισμένη για τους πολλούς με το ΑΚΕΛ μοιάζει εύκολη λεία για την μετά Μαρί Κύπρο.

Μόνο που, εξ’ όσων έχω αντιληφθεί ως Δημότης, η κα Μαύρου, ως Δήμαρχος έβαλε την κομματική ταυτότητα σε ένα βαθύ συρτάρι από την ώρα που εκλέχτηκε και έκτοτε έχει σηκώσει τα μανίκια τρέχοντας και πασχίζοντας να νοικοκυρέψει έναν Δήμο με πάρα πολλά και ιδιαίτερα προβλήματα.

Κατηγορήθηκε, πως δεν κάνει τίποτα άλλο από τα αυτονόητα.

Και κανείς, δεν σκέφτηκε να μετατρέψει αυτή την «κατηγορία» σε προεκλογικό μοτίβο για την κα Μαύρου.

Μα, αν κάτι είναι πραγματικά υπέρ της νυν Δημάρχου, είναι ακριβώς, πως δίνει καθημερινή μάχη για αυτά τα έρμα τα αυτονόητα.

Τα αυτονόητα είναι που αργά, αλλά σταθερά αναβαθμίζουν την καθημερινή ζωή των πολιτών. Από τα πεζοδρόμια και το οδικό δίκτυο μέχρι τα ειδικά προγράμματα για τους ηλικιωμένους και τα παιδιά, η Δημαρχία της τελευταίας πενταετίας, ίσως δεν έκανε όλα όσα έπρεπε ή μπορούσε, αλλά, έδωσε ένα διαυγές στίγμα: Αφορά πραγματικούς ανθρώπους, με πραγματικές ανάγκες, στην πραγματική ζωή.

Όσο και αν μοιάζει άσχετο ζήτημα, οι υποψήφιοι Δήμαρχοι, θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους σοβαρά το τι συμβαίνει στον κόσμο εκεί έξω.

Η εποχή των παγωνιών έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Καλό βόλι.

ΥΓ: Καθυστέρησα να ανεβἀσω το χθεσινό άρθρο στο διαδίκτυο. Καθυστέρησα και να το γράψω, και να το στείλω στην εφημερίδα, όλα έγιναν με την "ψυχή στο στόμα" καθώς η εντατικοποίηση δεν έχει προηγούμενο.

Fuck Off.

2011-11-26T13:23:00.002+02:00

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας αμερικανός guru της Επικοινωνίας που κινείται σε πολυεθνικό επίπεδο, στο περιθώριο ενός συνεδρίου «κούφανε» την ομήγυρη όταν είπε:
«Look guys, we need to go back to the basics. Market is one thing, real people is another. When we say “our target group is this” we must always keep in our mind that “this” is made from flesh and blood. We don’t sell to “markets”, actually we don’t sell anything we are only proposing goods or services to our brothers and sisters, to our kids, to friends we haven’t meet yet. There is a Society out there you know…»

Ο μεγαλόσχημος έλληνας διαφημιστής που παρακολουθούσε τη συζήτηση, πετάχτηκε ανήσυχος και με δυνατή φωνή του είπε «you sound like a socialistRichard!»

Ο άλλος, γέλασε. Με μάλλον συμπονετικό ύφος και ελαφρύ μειδίαμα του θύμισε πως η λέξη Socialism προέρχεται από την Κοινωνία (society) και συμπλήρωσε πως όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε πως τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει αν λειτουργεί με όρους που δεν λαμβάνουν υπόψη τη κοινωνία, τόσο πιο εύκολα θα αποφύγουμε σαν Δύση την πλήρη καταστροφή και την επιστροφή στον μεσαίωνα.

Για την ιστορία, να αναφέρω πως κάτι ανταπάντησε ο Έλληνας συνομιλητής (κάτι περί αγορών πάλι) για να εισπράξει ένα χαμογελαστό fuck off. Και, του συνέστησε να αναζητήσει το πρώτο τεύχος της Αμερικανικής Πολιτικής Επιθεώρησης Monthly Review που είχε κυκλοφορήσει το 1949 και να το διαβάσει όλο δίνοντας βάση στο άρθρο του Albert Einstein.

Ένα άρθρο, που είχε σαν τίτλο «Why Socialism». Γιατί Σοσιαλισμός.

Στο οποίο, αυτός, ο σημαντικότερος άνθρωπος του 20ου αιώνα κατά το περιοδικό Time, εξηγεί με το νι και με το σίγμα γιατί δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο φυσιολογικό σύστημα διαχείρισης των κοινωνιών.

Ο Einstein με εξαιρετική οξυδέρκεια, αφού πρώτα καταγράφει τον Καπιταλισμό σαν μηχανισμό παραγωγής και αναπαραγωγής αδιεξόδων που νομοτελειακά ξεσπούν στους απλούς πολίτες, επισημαίνει και τα προβλήματα γραφειοκρατίας που καλείται ο Σοσιαλισμός να επιλύσει, ώστε να μην αποστερεί από τους ανθρώπους την πεμπτουσία της ύπαρξης: Την ελευθερία. Και θυμίζω, πως ο Einstein θεωρούσε την Φαντασία ως σημαντικότερη της Γνώσης. Μπορεί λοιπόν κάποιος, εύκολα, να εννοήσει τις διαστάσεις που βάζει στην Ελευθερία.

Μπορεί όμως να υπάρξει εκείνη η κοινωνία που λειτουργεί για να υπηρετεί τους ανθρώπους αποδίδοντας τα βασικά που συνθέτουν την Αξιοπρέπεια –και ως τέτοια εννοώ την Παιδεία, την Υγεία, την Στέγη και τις Μεταφορές;

Μπορεί άραγε να υπάρξει σε πλαίσιο κλειστών εθνικών κρατών που εκ των πραγμάτων θα λειτουργούν μεταξύ τους ανταγωνιστικά;

Νομίζω, πως μία επιστροφή στο προ Ε.Ε. και ευρώ μοντέλο –πέρα από τη δικαίωση που θα προσφέρει στους εθνικιστές- θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε μία νέα περίοδο ενδοευρωπαϊκών συγκρούσεων.

Δεν μου είναι δύσκολο να φανταστώ τη Γαλλία και τη Γερμανία στο πλαίσιο μίας κατακερματισμένης Ευρώπης να φτάνουν ξανά στη σύγκρουση και τις υπόλοιπες χώρες να σύρονται πίσω από τη μία ή την άλλη.

Η διάλυση της Ευρώπης, θα γεννήσει πολέμους στο εσωτερικό της. Δεν είναι μία κακή προφητεία, είναι μάλλον μαθηματικά βέβαιο.

Στην άλλη όχθη του ατλαντικού, στις ΗΠΑ , ο Ομπάμα, ανεξάρτητα από το πόσο μπορεί να απογοήτευσε σε διάφορα επίπεδα τους θερμούς υποστηρικτές του στον κόσμο, επειδή νόμισαν πως διέθετε το ραβδάκι του Harry Potter, βάλλεται και βάλλεται αγριότατα από τον σκληρό πυρήνα που έχει προκαλέσει την κρίση.

Από την Wall Street, τους χρηματιστές, τους συντηρητικότερους των συντηρητικών Ρεπουμπλικανών, τους ισχυρούς νεοφιλελεύθερους κύκλους.

Και δεν είναι τυχαίο, πως ο Ομπάμα είναι αυτός που πιέζει πιο έντονα από οποιονδήποτε άλλον την κα Μέρκελ για να δώσει το ok στην ΕΚΤ και την αλλαγή πλεύσης στην ηγεμονική πολιτική που ασκεί.

Η έξοδος μόνο της Ελλάδας από το ευρώ, είναι μία ιστορία που ίσως δεν θα προκαλέσει καταστροφικούς σεισμούς.

Η κατάρρευση ολόκληρης της ευρωζώνης όμως, για την οποία τα τελευταία εικοσιτετράωρα πολλά γράφτηκαν στον διεθνή τύπο, είναι μία τελείως διαφορετική υπόθεση.

Είναι κάτι, που αν ο μη γένοιτο συμβεί, θα εκτοξεύσει στην αθλιότητα δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη των 17 χωρών της νομισματικής ένωσης.

Με τα τραπεζιτικά διευθυντήρια που έχουν διοριστεί ήδη σε Ελλάδα και Ιταλία, με τον δηλωμένο fan της κας Μέρκελ στην Ισπανία με τους Οίκους Αξιολόγησης να παίζουν επίμονα το χυδαίο παιχνίδι τους, τα πράγματα όχι απλά δυσκολεύουν αλλά είναι ζοφερά.

Χρειαζόμαστε επειγόντως, έναν νέο, φρέσκο Διεθνισμό απαλλαγμένο από αγκυλώσεις που να μετατοπίσει τον έλεγχο της κατάστασης προς τις κοινωνίες, προς τους πολίτες.

Από τους Occupy Wall Street και το νέο κίνημα κατά των μεγάλων τραπεζών (Bank Transfer Day) μέχρι όλη την βαλλόμενη Ευρώπη πρέπει να υπάρξει συνοχή και επιμονή.

Για να γυρίσει αργά ή γρήγορα η σελίδα, χωρίς να δικαιωθούν οι απανταχού Καρατζαφέρηδες και όσα εκπροσωπούν.

Θα πρέπει επιτέλους, Οίκοι Αξιολόγησης, μεγαλοτραπεζίτες, λαμόγια όλου του κόσμου, διευθυντήρια πάσης φύσεως, νεοφιλελεύθεροι κι αχόρταγοι, να ακούσουν και να βιώσουν ένα τεράστιο:

Δεν πάει άλλο, Fuck Off.

Γιώργος Πήττας, Λευκωσία, για το TVXS και τον Πολίτη.

twitter@pittasgeorge

The answer is blowing in the wind… (Μία σημείωση με εξομολογητική διάθεση)

2011-11-19T13:36:00.000+02:00

Ξέρετε λοιπόν ποιο είναι το χοντρό πρόβλημα με τους περισσότερους ανθρώπους της «γενιάς» μου; (αντιπαθώ αυτό το κλισέ με τις γενιές, αλλά τέλος πάντων). Είναι θαρρώ, το γεγονός πως ο κόσμος στον οποίο εμείς μεγαλώσαμε ήταν σε πολλά καλύτερος από αυτόν που έζησαν οι γονείς μας. Εμείς από την άλλη, ανεξάρτητα από το τι έκανε ο κάθε ένας μας χωριστά, αφήνουμε πίσω μας –στην κυριολεξία- συντρίμμια.

Μεγαλύτερη συνολική ευθύνη –αν το δει κανείς ιστορικά- από το να έχεις ρημάξει τα πάντα και να αφήνεις στα παιδιά σου έναν κόσμο απολύτως απορυθμισμένο, δεν ξέρω αν υπάρχει.

Εκείνοι, (οι γονείς μας) γεννήθηκαν στα τέλη ενός παγκοσμίου πολέμου, μεγάλωσαν στη φωτιά του επόμενου, έστησαν το σπίτι τους στον ψυχρό πόλεμο και άρχισαν κάπως να αγαλλιάζουν όταν για λίγο φάνηκε πως η ανθρωπότητα κουράστηκε να πολεμά, με το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ.

Μπορεί ο ψυχρός πόλεμος καλά να κρατούσε, αλλά παράλληλα γιγάντια κινήματα ειρήνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κέρδιζαν έδαφος.

Εκείνη την εποχή, η φτώχεια, συνδυασμένη με την ανάγκη για πνευματικότητα και αγώνα έδωσαν στον πολιτισμό θαύματα.

Από τη Βρετανία μέχρι τις ΗΠΑ και από εκεί μέχρι και την πατρίδα μας, η Αισθητική όχι μόνο γνώριζε επαναστατική εξέλιξη μέσα από την Τέχνη, αλλά, το κυριότερο, συνομιλούσε με τις μεγάλες μάζες, ενέπνεε, εμψύχωνε, τροφοδοτούσε με ενέργεια τα όνειρα. Και το «κακό» από τη μεριά του, ήταν ακόμα πρωτόγονο. Ήταν πυκνό μαύρο και μπορούσες να το δεις αμέσως. Από την Ελλάδα της δικτατορίας , ίσαμε τη Χιλή του Πινοσέτ. Μαύρο-Άσπρο.

Οι γκρίζοι τόνοι, δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί για να μπερδέψουν.

Εμείς, οι 50 και πάνω, βρεθήκαμε με όλη αυτήν αρματωσιά, που ξεκινούσε από τους δικούς μας, τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι και έφτανε στους Beatles τον Dylan, τους Stones και άλλους πολλούς.

Αναπνεύσαμε τους μεγάλους ποιητές μας, καταλάβαμε ή νομίσαμε πως καταλάβαμε και τον υπόλοιπο κόσμο. Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα θαύμα:

Η Ευρώπη να μπαίνει σε μια διαδικασία ενοποίησης.

Γιατί ήταν σημαντικό;
Γιατί κανείς δεν πρέπει να ξεχνά πως η Ευρώπη υπήρξε για περίπου 5 αιώνες το αιματηρότερο πολεμικό θέατρο του πλανήτη.

Ο Ψυχρός Πόλεμος να τελειώνει και να πέφτει το τοίχος του Βερολίνου.

Γιατί ήταν αυτό σπουδαίο;
Γιατί, για πολλούς από εμάς κάθε, μα κάθε έννοια αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού ήταν αποτρόπαια. Γιατί αγαπήσαμε μεγάλους δημιουργούς, από τον Ταρκόφσκι μέχρι τον Παρατζάνοφ και ήταν αδύνατο να κατανοήσουμε γιατί ήσαν στη μαύρη λίστα του Σοβιετικού καθεστώτος. Γιατί ο Τσαουσέσκου ήταν ένας εγκληματίας. Γιατί ανά πάσα στιγμή ένας τρελός, είτε γιάνκης είτε Σοβιετικός μπορούσε να πατήσει το «κουμπί».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρούσε, τα σύνορα άνοιγαν και ναι, ήταν απίθανα ωραίο να κυκλοφορείς σε όλη την ήπειρο με μια ταυτότητα, χωρίς διατυπώσεις, να μπορείς να πας να δουλέψεις σε μια περιοχή της Γερμανίας ή της Γαλλίας με την ίδια περίπου ευκολία που θα έπιανες δουλειά κάπου στο κέντρο της Αθήνας.

Ο κόσμος μας, μεγάλωνε μικραίνοντας.

Και αυτό, ήταν καταπληκτικό.
Ναι, πιστέψαμε πως ο κόσμος μας ήταν καλύτερος από αυτόν των γονιών μας.

Τι πιο φυσιολογικό άλλωστε;

Κάθε γενιά πρέπει να παραδίδει μια πιο εμπλουτισμένη κληρονομιά στους επόμενους.

Για αυτό ίσως, πολλοί από εμάς (σίγουρα πάντως εγώ), αργούμε και δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε όχι το τι ακριβώς συμβαίνει τώρα, αλλά κυρίως που πάει.

Στο μεταξύ, καθώς συνέβαιναν όλα αυτά τα ωραία, στη Βρετανία η κυρία Thatcher ξεθεμελίωνε μεν τα εργατικά συνδικάτα, αλλά, στα μάτια πολλών, παράλληλα, εφάρμοζε μία πολιτική που έδινε στον κάθε ένα την ευκαιρία να «πετύχει».

Να βγάλει λεφτά, να προκόψει. Λαϊκός Καπιταλισμός ονομάστηκε η πολιτική αυτή, που παράλληλα ακύρωνε κάθε έννοια Κοινωνίας, θεοποιώντας τον Ένα. Την ανθρώπινη μονάδα. Το άτομο.

Και δεν είναι τυχαίο, πως τώρα, η λέξη που κυριαρχεί στο παγκόσμιο αναδυόμενο κίνημα από την Wall Street μέχρι τα μέρη μας, είναι μία:

Solidarity -αλληλεγγύη. Ο αντίποδας στον υπερθετικό της Ατομικότητας.

Το τι έγινε μέσα από αυτή την πολιτική το προσδιορίζει έξοχα ένας σχολιαστής της Guardian , ο κος John Chasemore :

« Αυτή (η Thatcher) καλλιέργησε συστηματικά την κουλτούρα της απληστίας, απογύμνωσε τις υποδομές της χώρας και έπεισε τον κάθε ηλίθιο πως μπορεί εύκολα και γρήγορα να βγάλει πολλά χρήματα» γράφει μεταξύ άλλων.

Δεν είναι διόλου λίγοι πια, εκείνοι, που εντοπίζουν την αρχή του κακού, στην περίοδο Thatcher & Regan.

Το απόλυτο ξεσάλωμα, η απαρχή της εποχής στην οποία η λέξη Κοινωνίαεκτοπίζεται από τη λέξη Αγορά και οι άνθρωποι αρχίζουν να κατατάσσονται σε «μερίδες κοινού» προκειμένου να διευκολυνθούν τα στόχαστρα των Μαζικών Μέσων και της βιομηχανίας παραγωγής αγαθών.

Ακόμα και τότε, πολλοί από εμάς δεν «είδαμε» το τι έρχονταν.

Ίσως, γιατί ακόμα υπήρχε χώρος για όλα. Ίσως γιατί νομίσαμε πως ήταν μία καμπή και τίποτα άλλο.

Η αλήθεια είναι, πως προσωπικά, συχνά νιώθω καμωμένος από ξεπερασμένα υλικά που μπορούν μεν να ερμηνεύσουν όσα συμβαίνουν, ως κάποιο βαθμό, αλλά που δεν μου επιτρέπουν να δω την διέξοδο.

Και δεν μπορώ να τη δω γιατί η διέξοδος –νομίζω- δεν μπορεί να έρθει ούτε από το τρέχων πολιτικό σύστημα, αλλά ούτε και από τις συνταγές του 19ου αιώνα και της βιομηχανικής επανάστασης.

Και πραγματικά, πιστεύω πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει η «συνταγή».

Βλέπω, πως η «Κρίση», ο πόλεμος, θα βαστήξει πολλά χρόνια.

Θα έχει «πάνω» και «κάτω».

Κάθε φορά που θα επιστρέφει, θα είναι χειρότερη, πιο βίαιη, πιο δυνατή.

Μέσα σε αυτή τη διεργασία, οι απαντήσεις που σήμερα «πλανώνται στον αέρα» και βρίσκονται στην ασφυξία και το μαύρο που πνίγει κάθε νέο άνθρωπο, θα πάρουν σχήμα, θα αποκτήσουν αλφαβήτα και συντακτικό και θα συγκροτήσουν πειστικά την αντεπίθεση του Ανθρώπου.

Γιατί αν η «γενιά» μου αναρωτήθηκε για τον «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ή για το δίπολο «σοσιαλισμός η βαρβαρότητα» , το ερώτημα που προβάλλει πια στην παγκοσμιότητα και θα κυριαρχήσει απαιτητικά στα επόμενα πολλά χρόνια είναι απείρως πιο απλό στη διατύπωση και απείρως πιο σύνθετο και δαιδαλώδες στο βάθος του: «Καπιταλισμός ή Δημοκρατία».

Twitter@pittasgeorge

Κάποιος για τη βρωμοδουλειά. ( Έχουμε πόλεμο)

2011-11-12T09:18:00.003+02:00

«Ο χρόνος της Ιταλίας τελειώνει, πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους, οι αγορές δεν μπορούν να περιμένουν άλλο». (φράση από τα δελτία ειδήσεων της Παρασκευής)

«Η χειρότερη δουλειά στην Ευρώπη» (για την αποστολή που ανέλαβε ο κος Παπαδήμος).

Σέβομαι τις απόψεις που βλέπουν τον κύριο Παπαδήμο περίπου ως μεσσία. Αντιλαμβάνομαι τις ανακουφισμένες αντιδράσεις καθώς το πολιτικό κατεστημένο του τόπου φρόντισε καλά, με τις για τέσσερις μέρες συνεχείς παλινδρομήσεις να δημιουργήσει μία κινηματογραφική αγωνία ώστε το τέλος του έργου να επιδράσει ως κάθαρση στο δράμα.

Νιώθω αηδιασμένος που καταντήσαμε να βλέπουμε τους κους Βορίδη, Γεωργιάδη και Ροντούλη να ορκίζονται υπουργοί σε μια Ελληνική Κυβέρνηση και αδυνατώ να στρογγυλέψω την άποψή μου επ’ αυτού.

Δεν έχω καμία απολύτως ψευδαίσθηση ούτε για τον ρόλο της Κυβέρνησης ούτε για την αποτυχία της καθώς γρήγορα θα χαθεί στους καυγάδες των κοτζαμπάσηδων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Το προχθεσινό άρθρο του Γιώργου Βασάλλου στο Αριστερό Βήμα (Ο ευπατρίδης των τραπεζών) που αναδημοσιεύτηκε και στο TVXS, ήταν και σαφές και εμπεριστατωμένο.

Αν αναλογιστεί κάποιος την πρόσφατη ιστορία, τα τελευταία 40 περίπου χρόνια, δεν θα χρειαστεί να βασανίσει και πολύ το μυαλό του για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Πολιτική έχει κυριολεκτικά υποταχθεί στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα που δικτυωμένο σε όλον τον πλανήτη, κυβερνά τις τύχες των ανθρώπων, με τους πολιτικούς της κεντρικής σκηνής να είναι περίπου οι κλητήρες του.

Συμβολικά, μπορώ να αναφέρω την 11η Σεπτεμβρίου 1973 σαν την πρώτη βιαιότατη εφαρμογή του δόγματος Friedman με την επιβολή της δικτατορίας στη Χιλή.

Ενός δόγματος που θεωρεί ως απαράδεκτη και εξωφρενική και την παραμικρή ρυθμιστική τάση εκ μέρους του κράτους, στην Αγορά.

Το δόγμα, βίωσε την αποθέωσή του επί των ημερών Regan στις ΗΠΑ και Thatcher στη Βρετανία. Χαρακτηριστικός σύγχρονος εκπρόσωπος, ο ρεπουμπλικανός Richard Baker που μετά την καταστροφή στη Νέα Ορλεάνη (Κατρίνα) δήλωνε ανερυθρίαστα πως «ο Θεός έκανε τη δουλειά για μας». Και, εννοούσε την ολοσχερή καταστροφή των σπιτιών που παρείχε η Πολιτεία σε φτωχές οικογένειες αφροαμερικανών. Ο…θεός της αγάπης, καθάρισε το τοπίο και τώρα έχουμε ανοιχτό πεδίο για ανάπτυξη-συμπλήρωνε ένας μεγαλοεργολάβος της περιοχής βλέποντας τις δουλειές να έρχονται.

Αυτά, είναι επεισόδια «μικρής κλίμακας» που φωτίζουν όμως και σε μεγάλο βαθμό ερμηνεύουν το πολεμικό σκηνικό που έχει στηθεί στον πλανήτη.

Όποιος θέλει, ας κάτσει να διαβάσει τι έχει παιχτεί όλα αυτά τα χρόνια, ξεκινώντας από τη Λατινική Αμερική. Ο κορπορατισμός θεοποιημένος, συγκέντρωσε ουσιαστικά όλον τον πλούτο του πλανήτη και μετέτρεψε τις πολιτικές κυβερνήσεις σε υποχείρια και απέβαλλε την έννοια της Συνείδησης από τις Κοινωνίες. Η Trilateral Commission –της οποίας ο κος Παπαδήμος είναι μέλος- από νωρίς, από την δεκαετία του 70, θεώρησε πως η Δημοκρατία δεν μπορεί να εξελίσσεται ανεξέλεγκτα γιατί δημιουργεί εμπόδια στις δράσεις των εταιριών.

«Ο χρόνος της Ιταλίας τελειώνει, πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους, οι αγορές δεν μπορούν να περιμένουν άλλο» γράφω στην αρχή του άρθρου.

Είναι μία φράση, που άκουγα από τα δελτία ειδήσεων του BBC την Παρασκευή. «Markets can’t wait more for Italy». Οι Αγορές, αδημονούν.
Επιθυμούν να δουν τον κο Mario Monti να γίνεται πρωθυπουργός.

Αυτός, ο «ιδανικός για να κάνει τη δουλειά» άνθρωπος, είναι επίσης μέλος της Trilateral και σύμβουλος της Goldman Sachs.

Και ασφαλώς, όπως και ο κος Παπαδήμος έρχεται να κάνει όχι απλά τη δουλειά, αλλά τη βρωμοδουλειά. We need someone for the dirty job. Με το πολιτικό σύστημα να πηγαίνει στο περιθώριο για λίγο, ώστε να επιστρέψει στην κατάλληλη στιγμή σχεδόν αθώο.

Για το κύριο Monti δεν ξέρω τίποτα. Ούτε για τον κο Παπαδήμο, πέρα από το βιογραφικό του. Ο Σ. Κούλογλου έγραφε προχθές σε ένα εξαίρετο άρθρο για τους ανεπάγγελτους πολιτικούς.

Οι «Παπαδήμοι» από την άλλη, σίγουρα δεν είναι ανεπάγγελτοι, αλλά έχουν το εξής απλό πρόβλημα: Δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματική ζωή.

Δεν έχουν απολύτως καμία επαφή με τα αποτελέσματα που προκαλούν οι πράξεις τους, οι λογαριασμοί τους, οι μαθηματικές ασκήσεις τους και οι αποφάσεις τους. 1.000.000 άνεργοι, είναι για αυτούς ένας αριθμός. Ανήκουν, σε άλλο κόσμο.

Στον κόσμο που ένας Baker βλέπει στον τυφώνα Κατρίνα την λύση για το «πρόβλημα» των φτωχών αφροαμερικανών.

Η πραγματικότητα μας, δεν απέχει πια από το παλιό ανέκδοτο που έλεγε πως το πρόβλημα της φτώχειας είναι απλό. «Θα σκοτώσουμε όλους τους φτωχούς και θα μείνουμε μόνο οι πλούσιοι».

Το ανέκδοτο βέβαια, αγνοούσε επίτηδες πως σύντομα, οι πλουσιότεροι θα δημιουργούσαν φτωχούς από τους λιγότερο πλούσιους, για να πλουτίσουν οι ίδιοι κι’ άλλο από την υπεραξία τους.

Τι θέλω να πω; Το απλό και ήδη ειπωμένο από χιλιάδες νέους ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη. Εδώ που φτάσαμε, πρέπει κανείς να διαλέξει με ποιους είναι.

Ή με άλλα λόγια, «Έχουμε πόλεμο». Και θα κρατήσει πάρα πολύ.

tweetter@pittasgeorge

Την περασμένη εβδομάδα αμέσως μετά τα περί δημοψηφίσματος και με την έναρξη των "διεργασιών" για την "μεταβατική κυβέρνηση" έγραψα το παρακάτω άρθρο ειδικά για το tvxs.

Μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας ένα κλικ στον τίτλο του:

Πέφτει ο Παπανδρέου; Χα! Ε, και; του Γιώργου Πήττα

Το κούρεμα, γουλί. (Απολύστε τους!)

2011-10-29T10:18:00.002+03:00

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό
στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
απ ό,τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό.
Δεν υπάρχει ελπίς
στην Ελλάδα ζεις.
Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις
ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί
και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης
στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί (από τους Κωλοέλληνες)

1989. Κυκλοφορεί ένας από τους λιγότερο δημοφιλείς δίσκους του Σαββόπουλου –κατά την ταπεινή μου άποψη ένας από τους σημαντικότερους.
Σε δύο τραγούδια μέσα, με όλη την οδύνη και την τρυφερότητα που τον χαρακτηρίζει στέκει στον καθρέφτη και πυκνώνει την ιστορία των τελευταίων πέντε σχεδόν δεκαετιών και την κεντάει βιωματικά. Οι «Κωλοέλληνες» από τη μια και το «Εμείς του 60» από την άλλη. Αυτά τα δύο τραγούδια, είναι ένα.
Και τα δύο γραμμένα με πικρό σαρκασμό, με αληθινή αγάπη.
2011. Μας …κουρέψανε κατά 50% .

Ήτοι, εάν έχω καταλάβει καλά, χρεοκοπήσαμε κατά το μισό επισήμως, για να βρεθούμε περί το 2020 εκεί που ήμασταν το 2009- σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία.
Και μπαίνει ξαφνικά, ένα ζήτημα "Εθνικής Κυριαρχίας" για το οποίο οι μεν αλαλάζουν περί "προδοτών" και οι δε υποβαθμίζουν στο ελάχιστο την ουσία του.
Κατά τη γνώμη μου, και οι δύο πλευρές είναι "αλλού γι' αλλού".
Πρώτα απ’ όλα, όπως το αντιλαμβάνομαι, μιλάμε για «άλωση της Κρατικής Κυριαρχίας» " γιατί η διαβόητη ¨Εποπτεία αφορά στον Μηχανισμό που εκτελεί ή δεν εκτελεί τις αποφάσεις της εκάστοτε εκλεγμένης εξουσίας.

Οι "επόπτες" δεν θα έρθουν για να σηκώσουν τη Γερμανική σημαία στην Ακρόπολη, δεν θα έρθουν για να επιβάλλουν τα γερμανικά ως πρώτη γλώσσα της χώρας, δεν θα υποκαταστήσουν τον Διονύσιο Σολωμό με τον Schiller ή τον Goethe ούτε θα μας υποχρεώσουν να ακούμε τους Kraftwerk αντί για τον Καζαντζίδη (δυστυχώς-λεω εγώ για το τελευταίο).
Οι « επόπτες» δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο στο ἔθος και το ἦθος, δηλαδή σε όσα συνιστούν τον εθνισμό των Ελλήνων, εκτός αν αυτά είναι τόσο διάτρητα που δεν αξίζει να τα συζητάμε καν.

Κατά συνέπεια, με αυτή τη συλλογιστική, οι μεν που αλαλάζουν είτε πραγματικά θεωρούν πως όλα δουλεύουν τέλεια στην κρατική μηχανή, είτε «μπορούμε μόνοι μας» (χωρίς να απαντούν στο γιατί δεν μπορέσαμε εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια) είτε (και δεν είναι λίγοι αυτοί δυστυχώς) θέλουν να συνεχίσουν να υπάρχουν σαν τον «εφοριακό» του Χάρρυ Κλυνν.
Και από την άλλη, οι κυβερνώντες δηλαδή, υποβαθμίζουν την εποπτεία γιατί απλά αναδεικνύει την απόλυτη ανικανότητά τους και την αδυναμία τους να συγκρουστούν με αυτό που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Ο πλέον αστείος (ναι, αστείος) εμφανίζεται να είναι ο κος Σαμαράς που από την ασφαλή θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ενδιαφέρεται μόνο να καμαρώσει τον εαυτό του στον καθρέφτη, με το πρωθυπουργικό κουστούμι, έστω και αν τα καθήκοντά του θα περιοριστούν σε αυτά του τελετάρχη του μνημόσυνου της Ελλάδας.

Να το ελαφρύνω:
Όταν ο Γερμανός OttoRehhagel χάριζε τις νίκες τη μία μετά την άλλη στην Εθνική Ποδοσφαίρου, το Ελληνικό σύμπαν τον είχε κάνει Θεό.
Η κοινή γνώμη έλεγε : « δέκα –είκοσι Ρεχάγκελ θέλουμε σε όλα. Να βάλουν τη μέθοδο τις τεχνικές και την πειθαρχία, να τα συνδυάσουν με τον Ελληνικό χαρακτήρα την φαντασία και το πάθος, και να πάμε μπροστά».
Το ξεχάσαμε;
Και όμως! Στην απλοϊκότητα της η διαπίστωση αυτή εκφράζει την ουσία. Ομολογεί το πάνδημα αποδεκτό «ταλέντα έχουμε, φαντασία διαθέτουμε, πάθος μας περισσεύει, αλλά, είμαστε χύμα, χρειαζόμαστε οργάνωση»

Αλήθεια…
Όταν την Εθνική την προπονεί ένας Γερμανός είναι καλά, αλλά όταν καλείται να εποπτεύσει, να προπονήσει αν θέλετε τις Ελληνικές υπηρεσίες ώστε να λειτουργήσουν παραγωγικά και αποτελεσματικά υπάρχει πρόβλημα;

Ο αγαπητός μου Στράτος Φαναράς, σημείωνε την Πέμπτη το πρωί, μετά το κουρείο:
«Τώρα αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος, βγαίνουν οι σκελετοί από τις ντουλάπες για να ακυρωθεί για μια ακόμη φορά η προσπάθεια ανάταξης της χώρας. Ο παρασιτισμός είναι εδώ. Έχει όνομα και διεύθυνση».
Και δεν έχει, σε αυτό το σημείο, διόλου άδικο.

Γιατί, αν έρθουν οι «επόπτες» κάποιοι θα υποχρεωθούν να εργαστούν.
Να αποδείξουν πως είναι απαραίτητοι και πως αποδίδουν το έργο για το οποίο πληρώνονται έτσι και αλλιώς από τους φορολογούμενους.
Θυμάμαι:

Όταν –επί ημερών Σημίτη- επιχειρήθηκε για πρώτη φορά να εφαρμοστεί το TAXIS μέσα από το οποίο οι πολίτες θα μπορούσαν να υποβάλλουν τις δηλώσεις τους μέσω διαδικτύου, και γενικότερα να περάσουν πολλές συναλλαγές με το Δημόσιο στην ηλεκτρονική διαχείριση, έγινε κανονικός πόλεμος.
Ήμουν εκεί, το βίωσα από πρώτο χέρι, καθώς η εταιρία που εργαζόμουν κλήθηκε να κάνει ένα μικρό φιλμάκι για το πώς θα λειτουργούσε το σύστημα.
Πολλοί, πάρα πολλοί υπάλληλοι –όλων των βαθμίδων- αντιδρούσαν έντονα, γιατί θα χάνονταν η ανθρώπινη επαφή και σχέση (!!!) των εφοριακών με τους πολίτες.
Στην πραγματικότητα το μόνο που θα έλειπε είναι οι συνθήκες που διευκολύνουν τον χρηματισμό και τις «συνδιαλλαγές».
Το κλασικό video του Χάρρυ Κλυνν (το ανέφερα και πιο πάνω ) στο οποίο παίζει και τον εφοριακό και τον πολίτη, είναι κλασικό στο είδος του.
Είμαι βέβαιος, πως το έχετε δει.
Αν όχι, απολαύστε το εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=5aEHGtSpIQY και συνεχίστε την ανάγνωση μετά.

Άραγε είναι αυτό που θέλουμε να υπερασπιστούμε;
Μα τότε…γιατί γελούσαμε όλοι πικρά όταν το βλέπαμε πριν πολλά χρόνια;
Ας μου πει κάποιος, γιατί δεν καταλαβαίνω.
Αυτό το είδος υπαλλήλου, ναι, κινδυνεύει να πάει στον αγύριστο.
Και πρέπει να πάει για να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο, που αντιλαμβάνεται πως ο πολίτης στη Δημόσια Υπηρεσία είναι αφεντικό και εργοδότης.

Το πρόβλημα-για μένα τουλάχιστον, είναι αλλού.
Ο παρασιτισμός που αναφέρει ο Στράτος Φαναράς ναι, έχει όνομα και διεύθυνση.
Αλλά έχει και μαιευτήριο. Το δίπολο ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας.

Τον δημιούργησαν και τον καλλιέργησαν συστηματικά σε όλο το εύρος της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Τον έπλασαν σαν εργαλείο της δικής τους πολιτικής επιβίωσης.
Έγινε ο κεντρικός μοχλός εξυπηρέτησης των κομματικών φίλων.
Τώρα, ο παρασιτισμός δαγκώνει με το μολυσμένο στόμα του, τους ίδιους τους γεννήτορές του. Κάνω λάθος;
Και ταυτόχρονα, ακρωτηριάζει και συντρίβει, εκατομμύρια άλλους πολίτες, που δεν έζησαν παρασιτικά ή και μέσα στη Δημόσια Υπηρεσία έκαναν τη δουλειά τους φιλότιμα.

Γίνεται η αφορμή, η δικαιολογία, το πρόσχημα για το ιστορικό πισωγύρισμα των εργασιακών σχέσεων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα στον Μεσαίωνα.
Ωστόσο, περισσότερο από τον παρασιτισμό, επικίνδυνη και μολυσμένη είναι η πλήρως αναξιόπιστη πολιτική ηγεσία-και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην κυβέρνηση.
Από όποια πλευρά κι αν δω την κατάσταση, μου μοιάζει αδιέξοδη.
Γιατί υπάρχει μία γιγαντιαία αντίφαση.
Αυτοί που καλούν την κοινωνία σε αφόρητες και αβάσταχτες θυσίεςπροκειμένου «να αφήσουμε το παρελθόν πίσω» είναι αυτοί που δημιούργησαν την ιδιαιτερότητα του Ελληνικού προβλήματος.
Αυτοί που κατέστησαν την Ελλάδα αδύναμο και ισχνό κρίκο, αυτοί πουκατασπατάλησαν τα τρισεκατομμύρια των κοινωνικών επιδοτήσεων καθοδηγώντας τους ψηφοφόρους τους στο ίδιο άθλημα της εξαπάτησης και της κατάχρησης.
Αυτοί που ευνούχισαν και περιθωριοποίησαν τις όχι λίγες εμπνευσμένες προσπάθειες ορθής εκμετάλλευσης των πόρων.
Αυτοί που έκαναν «εθνική κουλτούρα» την «προκοπή» μέσα από τοκολλητιλίκι, τη ρεμούλα και τη μίζα.
Αυτοί που τώρα, στο όνομα της δήθεν «εξυγίανσης» κονιορτοποιούν τα πάντα, παντού.

Το τοπίο, είναι τεράστιο.
Από τη μια η ελληνική κρίση και από την άλλη η διεθνής καπιταλιστική κρίσηπου επιτίθεται άγρια σε όσα κατέκτησαν οι πολίτες στον κόσμο εδώ και πενήντα τουλάχιστον χρόνια.
Και με αυτό το μπέρδεμα, ξαφνικά βρίσκονται στο ίδιο «μετερίζι» ο αργόμισθος και χωρίς προσόντα κηφήνας με εκείνους που επαναστατούν γιατί χάνουν την πρόσβαση στη μόρφωση και τα βασικά αγαθά που οφείλει να παρέχει το ολοένα συρρικνούμενο Κοινωνικό Κράτος.
Σε επίπεδο συμβόλων, είναι αδύνατον να συμπορευθώ με τον «αντιμνημονιακό» Κίμωνα Κουλούρη και με όσα αυτός εκπροσωπεί.

Εκπροσωπεί απόλυτα την ιδιαιτερότητα του Ελληνικού προβλήματος. Εκπροσωπεί, όλα όσα μας έφτασαν σε αυτή την κόλαση. Αυτός και οι όμοιοι του είναι που διόριζαν «συντηρητές ασανσέρ» σε δημόσια κτίρια χωρίς ορόφους.
Αυτός και οι όμοιοι του είναι που συντήρησαν και πολλαπλασίασαν το δημόσιο γραφειοκρατικό τέρας , αυτοί που άρπαξαν από τη μυθολογία την Λερναία Ύδρα και την έφεραν στη ζωή για να κατατρώει κάθε ευφάνταστη και δημιουργική πρωτοβουλία κάθε ιδέα και κάθε έμπνευση.
Αυτοί είναι που «δίδαξαν» τους Έλληνες πως «στην Ελλάδα δεν γίνεται τίποτα-εκτός αν έχεις το βύσμα.»

Η Ελλάδα τώρα… κουρεύτηκε.
Η Ελλάδα όμως, αν πραγματικά θέλει να προχωρήσει θα πρέπει να ξυρίσει σύριζα τις πολιτικές ηγεσίες και τα κόμματα που διαχειρίζονται την εξουσία από το 1974.
Και σε αυτά ασφαλώς και είναι ενταγμένος ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός που εκπροσωπεί όχι απλά το μαύρο φάσμα, αλλά ότι πιο φτηνό και χαλεπό υπάρχει πολιτικά στον τόπο.
Το σημερινό πολιτικό προσωπικό της χώρας, όλοι όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν πρέπει να απολυθούν και ει δυνατόν χωρίς αποζημίωση. Τη μπάζα τους, την έχουν κάνει. (και θα έπρεπε να δημευθεί)
Η χθεσινή τεράστιας ιστορικής σημασίας ακύρωση της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, ο τρόμος των πολιτικών πριν από κάθε δημόσια εμφάνιση τους, αναδεικνύει μία μοναδική και ακριβή αλήθεια:
Οι πολιτικοί πρέπει να φοβούνται. Όποιοι και να είναι. Πρέπει να νιώθουν υπόλογοι σε εκείνους που τους στέλνουν στα αξιώματα τους. Πρέπει να ντρέπονται.
Οι Θεσσαλονικείς χτες, τίμησαν το Όχι με τον καλύτερο τρόπο.
Είπαν Όχι, στους φαύλους.

Και μετά;
Δεν ξέρω αν η Αριστερά συνολικά θα μπορέσει να ανταποκριθεί στον ιστορικό της ρόλο.
Γιατί, αν δεν είναι τώρα που οφείλει να λειτουργήσει ενωμένη μέσα σε ένα υπερβατικό πλαίσιο αρχών με συγκεκριμένες προτάσεις προς την κοινωνία πότε θα το κάνει;
Λίγος Σύριζα εδώ, περισσότερο ΚΚΕ πιο κάτω, μια δόση Δημοκρατικής Αριστεράς παραπέρα και ολίγον ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη γωνία, όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα απολύτως,αλλά επιτείνουν το πρόβλημα δραματικά, αφήνοντας τεράστια περιθώρια για μετάγγιση όλων των ελληνικών παθογενειών στα σύνολα των πολιτών που εξαθλιώνονται και αντιδρούν ή μάλλον προσπαθούν να αντιδράσουν στην κατάσταση.
Όμως, πως θα συνυπάρξουν οι διάφορες πλευρές όταν για παράδειγμα κάποιοι βλέπουν την Ευρώπη σαν τον δαίμονα ταυτίζοντας ηλίθια τις ηγεσίες και τους τραπεζίτες με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες καταπατώντας κιόλας τις διεθνιστικές αρχές τους ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι συνεχίζουν και πιστεύουν πως ο αγώνας πρέπει να δοθεί μέσα από την Ε.Ε. για μία άλλη Ευρώπη, κοινωνική, που θα υπηρετεί τους Πολίτες της;

Απάντηση δεν έχω. Για αυτό χρησιμοποιώ πιο πάνω τη φράση «υπερβατικό πλαίσιο αρχών». Κάποιοι, όλοι, εφόσον συμφωνούν πως «δεν πάει άλλο» θα πρέπει να διαρρήξουν τα όρια τους για το κοινό καλό.
Το οποίο θα πρέπει να έχει ως απόλυτο επίκεντρο την Ανάπτυξη και τον επαναπροσδιορισμό της πλεύσης της χώρας.
Η μοιραία κυβέρνηση που «διοικεί» τον τόπο πάντως, κατάφερε και πέτυχε σε κάτι.
Δεν σταμάτησε ποτέ την παράδοση των διορισμών και των χατιριών σε φίλους και κολλητούς δημιούργησε ένα σπάνιο πλεόνασμα: Αυτό της υποκρισίας.
Και επειδή γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά πως ο κος Σαμαράς και η παρέα του εκπροσωπούν ακριβώς τις ίδιες «αξίες» ,το προς την Αριστερά ερώτημα είναι έντονο και άμεσο.
Εκτός και αν επιθυμεί να «κουρευτεί» και αυτή από την κοινωνία, σε συνθήκες που θα είναι ακόμα πιο δραματικές.
Η Αθήνα, είναι ήδη μία πόλη σε βαθύτατη ανθρωπιστική κρίση.
Οι άνθρωποι που μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκδηλώσουν την έμπρακτη απαξία τους προς τα πάντα τυφλά, πληθαίνουν κάθε στιγμή.

Η τραγωδία, γράφει ακόμα τον πρόλογο της.

Χιονιάς, βραδιές αστροφεγγιάς,
το βούισμα της συκιάς,
σ’ αυτή την ηλικία, ή μιλάς
της καθεμιάς γενιάς
καινούριας και παλιάς,
ή κλείνεις και σιωπάς, για μας. (Δ. Σαββόπουλος, «Εμείς του 60» )

Γιώργος Πήττας για το tvxs και τον Πολίτη

ΥΓ: Υπάρχουν δύο άρθρα που δεν πρόλαβα ποτέ να ανεβάσω εδώ. Το ένα δημοσιεύτηκε κανονικά στυην εφημερίδα και το tvxs , αφορά το Τιπνίς στη Βολιβία και για να το διαβάσετε κάνε ένα απλό "κλικ" στον τίτλο του : Πεθαίνω στο Τιπνίς.

Το άλλο, γράφτηκε αποκλειστικά για το tvxs μία ημέρα πριν την κρίσιμη ψηφοφορία του "Πολυνομοσχεδίου" στην Ελληνική Βουλή. Κάντε επίσης "κλικ" στον τίτλο για να το δαβάσετε: Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ: Είτε θα γράψει Ιστορία, είτε η Ιστορία θα τους "γράψει".

Το πύο στην ομίχλη (Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερείονος …)

2011-10-15T07:58:00.000+03:00

Διάβαζα χτες στο tvxs.gr το άρθρο του κου Μανδραβέλη με τίτλο «Τα καλά των καταλήψεων». Ένα κείμενο από αυτά που γράφονται με σηκωμένο ψηλά το ένα φρύδι και ένα ελαφρύ μειδίαμα στα χείλη του συγγραφέα του.

Θα το αποκαλέσω «κείμενο πολυτελείας» σε μία εποχή ανεξέλεγκτης έκρηξης ένδειας και ανέχειας.

Ο κος Μανδραβέλης βέβαια, έχει πολλά χρόνια που διατυπώνει έναν λόγο που θέλει να είναι (και συχνά είναι) ορθολογικός.

Και σε πολλά συμφωνούσα μαζί του, όταν μιλούσε για το τεράστιο και ανορθολογικό ελληνικό δημόσιο, για την εξοργιστική και υστερική αντίδραση των δημοσίων υπαλλήλων στην οποιαδήποτε απόπειρα αξιολόγησης της αποτελεσματικότητάς τους, στην οποιαδήποτε ανάγκη τακτικής επιμόρφωσης και αξιοκρατικής αντίληψης σε οποιαδήποτε στοιχειώδη απόπειρα μέτρησης της παραγωγικότητας τους.

Σε αυτά, συμφωνούσα τότε, συμφωνώ και τώρα.

Ουδέποτε ονειρεύτηκα ένα «κράτος δημοσίων υπαλλήλων» πόσο μάλλον όταν το δείγμα που έχω στο κεφάλι μου είναι το ελληνικό δημόσιο. Μιλάμε για έναν μηχανισμό που διαχρονικά έδινε την πεποίθηση πως υπάρχει για έναν μόνο λόγο:

Να βασανίζει τους πολίτες, να τους εξευτελίζει, να τους ταλαιπωρεί και να βιάζει την προσωπικότητά τους. Ένα δημόσιο βαριεστημένων υπαλλήλων, απρόθυμων, με μοναδικό τους προσόν να υπηρετούν στην εντέλεια την σαδιστική γραφειοκρατία.

Προσωπικά, θα μου ήταν αδύνατον να βρεθώ στο ίδιο «μετερίζι» με αρκετούς υπαλλήλους της Ελληνικής κρατικής μηχανής που με ταλαιπώρησαν αφάνταστα, ενώ είχαν όλη τη δυνατότητα να μην το πράξουν.

Είναι ακόμα πάρα πολύ γνωστές οι ιστορίες (όλοι έχουμε σχεδόν από μία) υπαλλήλων που μπήκαν στις υπηρεσίες με διάθεση προσφοράς και στη συνέχεια ευνουχίστηκαν και ενσωματώθηκαν προκειμένου να επιβιώσουν.

Όχι, δεν με ενδιαφέρει διόλου πέσει η Κυβέρνηση με νικητές τους «Φωτόπουλους».

Με ενδιαφέρει όμως, να πέσει η Κυβέρνηση.

Να γίνει κομμάτια και θρύψαλα όλο το πολιτικό σύστημα και, να πέσει ταυτόχρονα πάνω στα κεφάλια των Φωτόπουλων ώστε να τα συντρίψει.

Την περασμένη εβδομάδα, στο άρθρο μου με τίτλο «Ο Έλλην ασθενής και η ευθανασία» έγραφα: "Νομίζω, πως οι Έλληνες, πρέπει να τα κάνουν σμπαράλια όλα όσα ήξεραν και να αρχίσουν από την αρχή."

Και, η αγαπητή αναγνώστρια κα Σοφία Πούλου απαντούσε σε σχόλιο της :

«Μακάρι γιατί μέχρι και αυτή την στιγμή οι Έλληνες τα κάνουν σμπαράλια για να μην αλλάξει τίποτα κι αυτό είναι πιο τρομακτικό κι από 1000 μνημόνια.»

Μέσα σε 26 μόνο λέξεις, χώρεσε όλο το ζήτημα.

Γιατί οι Έλληνες, διδαχτήκαμε να «περνάμε καλά» και όχι να γινόμαστε καλύτεροι.

Και κυρίως, αδυνατούμε να συνδέσουμε το δεύτερο με το πρώτο.

Έτσι μας έμαθαν έτσι γίναμε. Γιατί, χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερείονος που είπε μια φορά κι’ έναν καιρό ο Δημόκριτος.

Λίγες μέρες μετά, ο κος Βενιζέλος, μας είπε πως θα «επιστρέψουμε στο 2004». Και πολλοί, άρχισαν να χαριτολογούν «άντε ρε να ξαναπάρουμε το euro, να κάνουμε Ολυμπιακούς, να βγάλουμε πρώτο τραγούδι στη Eurovision και ούτω καθ’ εξής.

Με απλά λόγια δηλαδή, της τρέλας μας το μεγαλείο.

Το 1944 ο Γεώργιος Θεοτοκάς, με την απελευθέρωση έγραφε:

«Τώρα νιώθουμε ένα μεγάλο και ασυγκράτητο λαϊκό κύμα που μας σηκώνει και μας παίρνει. Τι ακριβώς θέλει αυτή η μάζα βέβαια κανείς δεν το ξέρει, ούτε τα πιο συνειδητά μέλη της. Δεν είναι το βιομηχανικό προλεταριάτο των μεγάλων ευρωπαϊκών κέντρων με τις συγκεκριμένες οικονομικοκοινωνικές επιδιώξεις του επιστημονικού σοσιαλισμού. Εδώ έχουμε να κάμουμε με δυνάμεις αλόγιστες. Στον αέρα υπάρχει Ρωσική Επανάσταση, μα και Γαλλική Επανάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλεμος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε ακόμα»

Με τις απαραίτητες χρονικές αναγωγές μήπως μας θυμίζει κάτι;

Γιατί, έχω την εντύπωση πως ο Θεοτοκάς, απλά επιβεβαιώνει την σούπα και τον αχταρμά που σε αυτόν τον τόπο ποτέ δεν κατάφερε να εξελιχθεί σε Κοινωνία. Μία οδυνηρή και τρομακτική παθογένεια που έλκει την καταγωγή της από την ίδια τη σύσταση του "Κράτους" μας. Όπως τότε, έτσι και τώρα. Δυνάμεις αλόγιστες. Ετερόκλητες. Ίσως έτοιμες να τα κάνουν όλα "λίμπα" αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους.

Θα έλεγα όμως, πως οι Φωτόπουλοι καλά κάνουν και επιδίδονται σε καταλήψεις και απεργίες. Όλοι οι Φωτόπουλοι της χώρας, όλων των συντεχνιών.

Μας ενδιαφέρει το αύριο του τόπου; Μας ενδιαφέρει.

Μπορούμε να το φανταστούμε ως μέλλον με πρωταγωνιστές τους Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, και την από παλιά υλικά καμωμένη Αριστερά που συχνά επιδίδεται στον λαϊκισμό; Εγώ πάντως όχι.

Το πράγμα, είναι βαθύτατα άρρωστο. Μία πληγή, γεμάτη πύο, με τον «ασθενή» να βαδίζει στην ομίχλη. Το πύο στην ομίχλη.

Πρέπει να σπάσει.

Στο νου μου, φέρνω το σημείωμα που άφησε ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, λίγο πριν αναχωρήσει για το επέκεινα. Έχει τίτλο, «Πάνω στο νήμα» :

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια» .

Εκεί έξω, η πλημμύρα πρέπει να φουντώσει.

Και το τίποτα μετά από την πλημμύρα, ίσως γεννήσει το καινούργιο.

Οι ηγήτορες μας, υπήρξαν αισχροί και αισχρά παιδαγώγησαν τον τόπο.

Μπορούμε να πάμε παρακάτω;

Ο Έλλην ασθενής και η ευθανασία, του Γιώργου Πήττα

2011-10-08T12:52:00.004+03:00

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που ακούγαμε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο να μιλά «δια τον ασθενήν» που βρίσκεται δεμένος στο τραπέζι του χειρουργείου «ίνα αυτός υποβληθεί εις την κατάλληλον θεραπείαν και να αποδοθεί εκ νέου θεραπευμένος εις την ελευθέραν διαβίωσιν»

Το πιο παράδοξο από όλα είναι πως οι εντεταλμένοι «γιατροί» είναι αυτοί που καλλιέργησαν συστηματικά όλες τις παθήσεις του ασθενούς και φρόντισαν να τις γιγαντώσουν ως εκεί που δεν παίρνει άλλο.

Έπρεπε να φτάσουμε στις μέρες μας για επανέλθει η Ελλάδα ως ασθενής που χρήζει θεραπείας, μόνο που αυτή τη φορά, κατά πως φαίνεται επειδή η εποχή και η ασθένεια χαρακτηρίζονται από περιπλοκότητα όχι μόνο δεν έχει βρεθεί το φάρμακο, αλλά ο ασθενής έχει μεταβληθεί σε πειραματόζωο πάνω στο οποίο μαθητευόμενοι μάγοι δοκιμάζουν διάφορες αγωγές με κύριο συστατικό στοιχείο το γνωστό τεστ κοπώσεως ή μάλλον εξοντώσεως.

Η Ελλάδα σαν «οργανισμός» μοιάζει με έναν αχαλίνωτο μεταστατικό καρκίνο που σε όλα (κυριολεκτικά) καρκινοβατεί.

Έφτιαξαν ένα τέρας , κάτι σαν το δημιούργημα του Doctor Frankenstein που τώρα παρουσιάζεται να απειλεί τους πάντες και μεταξύ αυτών και τους κατασκευαστές.

Πως θα το μαζέψουν; Πως μπορούν να σκοτώσουν αυτό που έφτιαξαν προκειμένου να εξασφαλίσουν την δική τους μακροημέρευση στα ζεστά μαξιλάρια της ασύδοτης εξουσίας; Αφού πρώτα το τάισαν με τόσο αίμα, τώρα αυτό σπαράζει και ετοιμάζεται να τους καταπιεί.

Η Ελλάδα, βιώνει τις χειρότερες μέρες της σύγχρονης ιστορίας της.

Χειρότερες και από εκείνες της δικτατορίας γιατί τότε, δεν είχε προηγηθεί ένα όνειρο στηριγμένο σε δανεικά ώστε στην πτώση του να αποκαλύψει απέραντη μιζέρια.

Χειρότερες και από εκείνες του εμφυλίου ίσως, γιατί τότε υπήρχαν απέναντι δύο πραγματικοί κόσμοι που ο κάθε ένας κουβαλούσε μία Ιδέα για το μέλλον.

Τώρα; Τώρα η Ελλάδα καταγράφει νέα ρεκόρ.

Δεν «κατακτά» ευρωπαϊκά κύπελλα στο ποδόσφαιρο.

Δεν φοράει στρας τραγουδώντας ανόητα τραγουδάκια κερδίζοντας την Eurovision.

Δεν διοργανώνει τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν ποτέ.

Δεν συντάσσει καταλόγους με 100 αιτίες που δείχνουν γιατί δήθεν είμαστε οι πιο μάγκες να’ ουμ.

Δεν ψηφίζει τους 100 σπουδαιότερους Έλληνες με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο στη θέση 62, και τον Λάκη Λαζόπουλο στη θέση 83…πιο πάνω από τον Ηρόδοτο (!!!) λησμονώντας ως συνήθως πολλούς και σημαντικότατους.

Τώρα η Ελλάδα καταγράφει ρεκόρ αυτοκτονιών.

Η Ελλάδα που «δεν έχει ανάγκη από ψυχίατρους γιατί έχουμε φίλους» όπως έλεγε αυτάρεσκα και γραφικά η Μελίνα Μερκούρη , πηδάει από τις ταράτσες. Γεμίζει τους δρόμους της από ανέστιους που μέχρι πριν από λίγο είχαν ζωή και δεν μπορούσαν να διανοηθούν τι θα τους συμβεί.
Διαπράττει ληστείες ανά 8 λεπτά στο 24ωρο για μικροποσά που εξασφαλίζουν ένα πιάτο φαγητό-εξαίρεση το 1000000 ευρώ τις προάλλες από το αεροδρόμιο (σε καλή μεριά).

Βιώνει η Ελλάδα ένα σουρεαλιστικό σκηνικό μιας τρισάθλιας παράστασης στην οποία ο Μαρκήσιος Ντε Παγκάλ δηλώνει σαρκαστικά πως δεν έχει να πληρώσει τον φόρο που ζητά ο Σερίφης Μπένι και μας πληροφορεί κουνώντας τα προγούλια του για μια -δυο ντουζίνες ακινήτων που έχει στην κατοχή του.

Με το πρότυπο του ΠΑΣΟΚικού παρακράτους , τον Ψωμιάδη να κυκλοφορεί ελεύθερος φυσώντας τον βαρύ καπνό του πούρου στο πρόσωπο των χιλιάδων μικρών οφειλετών που φλερτάρουν με την ταράτσα και το σάλτο.

Με την κυβέρνηση των θεραπευτών να είναι η επιτομή της υποκρισίας καθώς βεβαίως βολεύει ασμένως τα δικά της παιδιά ως είθιστε.

Με την «όλη Ελλάδα» να είναι απολύτως παραλυμένη και παραδομένη στα χέρια δεκάδων ετερόκλητων συντεχνιακών συμφερόντων, εργατοπατέρων και κομματαρχών και ταυτόχρονα με αμέτρητους άνεργους που πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο.

Με τους Έλληνες να θεωρούν πως το σύμπαν των αγγλοσαξόνων έχει συμμαχήσει ενάντια στο μεγαλείο της φυλής και να αδυνατούν να τραβήξουν τις διαχωριστικές γραμμές που ξεχωρίζουν την ευρύτερη και βαθύτατη διεθνή καπιταλιστική κρίση από τις ελληνικές κρίσιμες παθογένειες που έλκουν την καταγωγή τους από την ίδια τη σύσταση του Ελληνικού κράτους και την επικράτηση του «ήθους» των Κοτζαμπάσηδων δια παντός.

Με κάθε επιφύλαξη, χωρίς να είμαι Οικονομολόγος, αναρωτιέμαι αν αυτός ο συγκεκριμένος ασθενής επιδέχεται μόνο ευθανασία. Και ως ευθανασία εννοώ την έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, την επιστροφή στη δραχμή και στο 1960.

Φτώχεια, λατέρνα και φιλότιμο.

Ποιοι θα χάσουν από κάτι τέτοιο;

Γιατί αυτοί που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, είναι πολλοί και πληθύνονται διαρκώς.

Το δραματικότερο πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο σε όσους είμαστε 50 κάτι και ίσως χάσουμε τη δουλειά μας. Και αυτό, γιατί αν το δει κανείς κυνικά, οι 50 κάτι, ζήσαμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ήδη.

Οι 20 κάτι όμως, και οι νεώτεροι τι ακριβώς και σε ποιον χρωστάνε;

Δεν τους αξίζει μία Ελλάδα αξιοπρέπειας;

Υπάρχει λόγος να μεγαλώσουν και άλλοι νομίζοντας πως η ζωή είναι μία vodka πορτοκάλι πασπαλισμένη με χάχανα;

Δεν πρέπει η κληρονομιά του κου Γιάννου Παπαντωνίου που προέτρεπε στα χρηματιστήρια τον κόσμο να κονιορτοποιηθεί;

Δεν πρέπει αυτή η πανέμορφη χώρα να ξαναζωντανέψει τα χωράφια της, να αποκτήσει ίσως λιγότερα αλλά καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια;

Δεν πρέπει να βρει ένα όραμα που επιτέλους να μην έχει καμία σχέση με υπερφίαλα μεγαλεία;

Δεν πρέπει να συνειδητοποιήσει πως δεν έχει κανένα δικαίωμα παραπάνω από κανέναν γιατί ένας μακρινός πρόγονος λέγονταν Περικλής και γιατί έχει λίγο κρασί λίγη θάλασσα και τ’ αγόρι της;

Άρα;

Άρα, έχω την εντύπωση πως μόνο αν η κοινωνία τραβήξει στα άκρα τις αντιδράσεις της αδρανοποιώντας τα αλλεπάλληλα πειράματα που γίνονται σε βάρος της και παράλληλα ευνουχίσει την τριάδα ΠΑΣΟΚ Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ από τη δυνατότητα κυβερνητικής σύμπλευσης μπορεί να υπάρξει κάτι που δεν γνωρίζουμε ακόμα.

Και αυτό το κάτι επίσης δεν μπορεί να κουβαλάει το αποτύπωμα της Ελληνικής Αριστεράς έτσι όπως αυτή είναι σήμερα. Νομίζω, πως οι Έλληνες, πρέπει να τα κάνουν σμπαράλια όλα όσα ήξεραν και να αρχίσουν από την αρχή.

Μόνο που, αν όλο αυτό δεν περιέχει την βαθύτερη δυνατή αυτοκριτική θα μας γυρίσει εκεί που ήμασταν. Αυτοκριτική που θα βοηθήσει στην κατανόηση των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων και στη συνέχεια στην ένταξη της Ελλάδας, των Ελλήνων, σε μία ευρύτερη παγκόσμια συνείδηση που κατά πως φαίνεται αρχίζει και ξυπνά .

Γιατί οι γενιές που προηγήθηκαν, είτε κυβέρνησαν είτε συμμετείχαν σε αυτό που φτιάχτηκε, παρέδωσαν έναν κόσμο απείρως χειρότερο από αυτόν παρέλαβαν.

Έρχονται απίστευτες θύελλες. A hard rain’s A-Gonna fall. Που λέει κι’ ο ποιητής.

@ για το TVXS και την εφημερίδα Πολίτης. Κάθε αναδημοσίευση είναι απολύτως ελεύθερη με μόνη αυτονόητη προϋπόθεση την αναφορά στην πηγή.

Η Κοίμησις των Αφυπνισμένων. Του Γιώργου Πήττα

2011-10-01T16:35:00.002+03:00

«Ελλάδα, η χώρα των παράλληλων μονολόγων» Γιώργος Σεφέρης
Πρέπει να υπάρχουν πολλά πράγματα που μας διαφεύγουν σαν προσπαθούμε να αναλύσουμε, να κατανοήσουμε τα όσα συμβαίνουν. Δυστυχώς, όλοι μας είμαστε τέκνα της στιγμής και της πορδής.

Ένα «πραφ» είναι το πέρασμα μας από τη ζωή και η μνήμη που φιλτράρει την κρίση μας είναι κατ’ εξοχήν βιωματική και πολύ λιγότερο γνωστική. Φυσικό είναι αυτό. Ο προσωπικός μας κόσμος, είναι μοιρασμένος στις χαρές και τις οδύνες που βιώσαμε.

Οι ευφροσύνες και οι λύπες που συνέβησαν σε κάποιους άλλους, πριν από μας, είναι απλά ένα ανάγνωσμα, μία μελέτη, άντε και λίγες συζητήσεις.

Όμως είναι όλα θεωρητικά. Δεν μπορεί να είναι οργανική μνήμη ας πούμε η ένταση της μάχης στις Πλαταιές, το χειροκρότημα στον Αριστοφάνη όταν παρουσίαζε για πρώτη φορά ένα έργο του, ούτε καν το σφύριγμα του βομβαρδισμού στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Και όταν η Παιδεία είναι κουτσή στραβή κι ανάποδη, μπολιασμένη με προπαγάνδα, θρησκευτικά φληναφήματα και προγονοπληξία είναι εύλογο μια κοινωνία , μία χώρα ολόκληρη να καταλήγει σε αυτό που ο σοφός των ποιητών μας, ο Γιώργος Σεφέρης διατύπωσε: «Ελλάδα, η χώρα των μονολόγων».

Το αυτό, ισχύει ασφαλώς με κάποιες παραλλαγές για την Κύπρο.

Βρέθηκα και εγώ, μαζί με μερικές χιλιάδες συμπολιτών στην συγκέντρωση έξω από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας στις 12 Σεπτεμβρίου. Ο κόσμος ήταν αρκετός, αλλά ασφαλώς δεν ήταν η «μητέρα όλων των συγκεντρώσεων» και η συμμετοχή δεν αντιλαλούσε πουθενά το πάθος των πρώτων συνάξεων. Και ήσαν αρκετοί, εκείνοι που μετά από την ομιλία ενός εκ των τραγικών οικογενειών αποχώρησαν με το κεφάλι σκυφτό και απογοητευμένο. Ο λόγος εξαιρετικά απλός κι εύλογος. Οι «Αφυπνισμένοι» είχαν μεταλλαχθεί σε μεγάλο βαθμό από Πολίτες που διεκδικούν Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια σε ακροατήριο εθνικιστικού παραληρήματος.

Κάποιος –δεν με ενδιαφέρει να γράψω ποιος- ανέφερε την Κύπρο απλά ως νότια επαρχία της Ελλάδας (θίγοντας την κρατική της οντότητα χειρότερα και από τους εισβολείς) και λίγο πολύ ομίλησε επί του Κυπριακού, των διαπραγματεύσεων και επί παντός. Αγνοώντας με χυδαίο τρόπο τους συμπολίτες που ήσαν εκεί αιτούμενοι την αξιοπρέπεια τους, που θεωρούν τους χειρισμούς του Προέδρου επιεικώς τρισάθλιους αλλά, ωστόσο συμβαίνει να είναι Αριστεροί και ενδεχομένως, για παράδειγμα να συμφωνούν με την γραμμή που κρατά στο Κυπριακό. Και δεν ήσαν ένας και δύο. Το ΑΚΕΛ αρέσει δεν αρέσει, έχει ένα ποσοστό που τουλάχιστον πριν την τραγωδία άγγιζε το 32% περίπου.

Ασφαλώς αυτή τη στιγμή το ποσοστό έχει τρωθεί σημαντικά και θα αναδιαμορφωθεί μέχρι τις εκλογές ανάλογα, προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Αλλά δεν είναι το ΑΚΕΛ το ζήτημα. Όπως δεν είναι κανένα κομματικό ιερατείο. Το ζήτημα, είναι πως η τραγωδία στο Μαρί, τα 13 τραγικά θύματα του και οι επικοινωνιακοί χειρισμοί του Προεδρικού στη συνέχεια που δεν μπορούσαν να είναι χειρότεροι, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μάγμα στην κοινωνία. Ένα ηφαιστειακό υλικό που αρχικά έλαμψε με την αυτονομία του, την ωριμότητα του, την απόσταση από τα κομματικά μαντριά. Πρώτα βεβαίως του επιτέθηκαν οι αναμενόμενοι κύκλοι και οι φυλλάδες τους. Φρόντισαν να σπιλώσουν, να λερώσουν, να υβρίσουν εν τέλει ώστε να προσκαλέσουν ουσιαστικά την ακροδεξιά να αναμιχθεί ενεργά και να δώσει ρυθμό.

Είναι ελάχιστοι μεν, κάνουν φασαρία δε. Και μετά, επήλθε η 12η του μηνός και τα εθνικοπατριωτικά λογύδρια με σαφές ιδεολογικό στίγμα σε μία υπόθεση που όφειλε να μείνει μακριά από χρώματα. Ανάμεσα στα θύματα υπήρξαν νεκροί από όλο το φάσμα. Αυτό, το αγνόησαν και το τσαλαπάτησαν όλοι. Οι μεν μιλώντας για την νέα ΕΟΚΑ Β’ και οι δε ξεφωνίζοντας συνθήματα του 50 και του 60. Όμως, η αξιοπρέπεια αυτής της πολιτείας δεν δοκιμάζεται μόνο από την ανεπάρκεια των εκπροσώπων της. Δοκιμάζεται και από την επιλεκτικότητα της οργής που διακρίνει την κοινωνία.

Μπορεί ο Χουσεΐν Αλί να έχασε τη ζωή του σε ένα φρικτό εργατικό ατύχημα, αλλά, ο θάνατος του τουρκοκύπριου εργάτη που δούλευε στην ελεύθερη Κύπρο περιέχει αρκετούς άβολους συμβολισμούς για το πώς αντιδράμε, πότε αντιδράμε και γιατί. Και είμαι βέβαιος πως αν κάποιους στοίχειωσε αυτή η τραγωδία του ενός, είναι εκείνους που βρέθηκαν στις συνάξεις των Αφυπνισμένων ως ελεύθεροι Πολίτες και όχι ως υστερικοί και κραυγαλέοι συνθηματολόγοι που μοιάζουν να επιζητούν πάνω στους 13 νεκρούς πολιτική καριέρα. Σε τούτη την χώρα των παράλληλων μονολόγων πρέπει πια να σπάσουμε τα δοχεία που κρατούν στεγανό τον διάλογο.

Αλλιώς, η κοίμησις των Αφυπνισμένων θα μεταβληθεί σε χρόνιο κώμα.

Για το TVXS και τον Πολίτη.

ΥΓ. Ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση της ανάρτησης αλλά κάποιες αλλαγές στον blogger που με καθοδήγησαν σε αλλαγές του lay out, ήταν αρκετά πιο περίπλοκες από όσο νόμιζα.

Πανεπιστήμια Ορθάνοιχτα κλειστά, και το «μικρό μου pony»

2011-09-17T09:35:00.002+03:00

Ε λοιπόν, εγώ το χάρηκα ιδιαίτερα που ξαφνικά στα Ελληνικά Πανεπιστήμια προέκυψε συγκροτημένη τάση που θέλει τα Ανώτατα Ιδρύματα, να είναι Ανοιχτά. Και πριν τα διάφορα βλοσυρά γκρουπούσκουλα πεταχτούν να μιλήσουν για…συστημικούς εγκάθετους, έγινε αντιληπτό, πως αυτοί οι «φριχτοί λακέδες» ενώ θέλουν τα Πανεπιστήμια ανοιχτά, ενώ εναντιώνονται στις καταλήψεις, ταυτόχρονα έχουν και βασικές αντιρρήσεις με τον περί Παιδείας νόμο που πρόσφατα πέρασε από τη Βουλή.
Και το χάρηκα ιδιαίτερα, γιατί στην Ελλάδα η αντίληψη «μαύρο-άσπρο» κυριαρχεί σε όλα σχεδόν. Ενδιάμεσοι τόνοι δεν υπάρχουν, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει συζήτηση. Στον τόπο που μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε η Διαλεκτική, ο Διάλογος έχει παραχωρήσει τη θέση του στους μονολόγους των απολύτως ομονοούντων.

Τα πάντα λειτουργούν με την παραταξιακή λογική (αν υποθέσουμε πως υπάρχει λογική στην παραταξιακή αντίληψη).

Τώρα, έχω την αίσθηση πως αυτός ο ισοπεδωτικός μανιχαϊσμός που κυριάρχησε για δεκαετίες στη χώρα, αρχίζει και υποχωρεί.

Τώρα, έχω την αίσθηση, πως το γένος των ελλήνων, αρχίζει και μαθαίνει ότι αυτός ο «απέναντι» που δεν συμφωνεί ακριβώς μαζί μας, μπορεί και να έχει κάποια δίκια σε ορισμένα σημεία.

Δηλαδή, μπορεί να μάθουμε και να ακούμε, να σκεπτόμαστε και μετά να απαντάμε, με βάση τα όσα είπε ο συνομιλητής μας και όχι με βάση τα όσα είχαμε ήδη έτοιμα στην άκρη της γλώσσας.

Το φαντάζεστε;

Θυμάμαι ένα επεισόδιο από τη δεκαετία του 70-περί τα τέλη.

Σπουδαστική συνέλευση (γύρω στο 77 πρέπει να ήταν) και ενώ οι παρατάξεις έχουν πει το ποιηματάκι τους και τα κουκιά της κάθε πλευράς έχουν χειροκροτήσει τους «δικούς» αγνοώντας επιδεικτικά ασφαλώς τους «άλλους» μπαίνει καθυστερημένος στην αίθουσα ο Χατζάρας. Ναι, ο Χατζάρας που τότε ήταν μέχρι το μεδούλι κνίτης, μετά έγινε μέχρι το μεδούλι ΠΑΣΟΚος και μάλιστα του βαθέως Ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και τώρα βρίσκεται περίπου στα…δεξιά του Καρατζαφέρη. Μπαίνει λοιπόν ο καθυστερημένος (στην ώρα θέλω να πω) και πριν ρωτήσει, πριν του πουν, πριν οτιδήποτε, δηλώνει με βροντερή φωνή «προσθέστε την ψήφο μου σε ότι είπαν οι σύντροφοι».

Και οι σύντροφοι βεβαίως –βεβαίως, χειροκρότησαν την «αγωνιστική συνέπεια». Υπάρχουν πολλοί που ακόμα και σήμερα τη στάση του Χατζάρα τη θεωρούν «αυτονόητα σωστή». Αλλά, πια, λιγοστεύουν.

Και δεν έχει καμία σημασία, αν η συμπεριφορά αυτή, του «συνεπούς πρόβατου» αφορά στο ένα ή το άλλο κόμμα, στο αν είναι «αριστερή» υπακοή, «δεξιά» υπακοή.

Σημασία έχει να τελειώνει αυτή η κοινωνία με τα πάσης φύσεως πρόβατα.
Σημασία έχει να βγουν μπροστά οι άνθρωποι που σκέπτονται και δεν τους νοιάζει η ταμπέλα του απέναντι αλλά η ουσία (αν υπάρχει ) των όσων λέει και προτείνει.

Σημασία έχει , να γίνουμε ξανά ( ή για πρώτη φορά;) μια κοινωνία που συζητά και ψάχνει να βρει διεξόδους με τρόπους παραγωγικούς.

Σημασία έχει να καταλάβουμε πως τα κόμματα που κυβέρνησαν για 30 τόσα χρόνια μας εξαθλίωσαν, μας εξαγόρασαν, μας κατέστρεψαν, μας αλλοίωσαν. Και έχει σημασία, γιατί αυτό που καταρρέει, δεν πρέπει επ’ ουδενί να υπάρξει ξανά.

Σημασία έχει να καταλάβουμε πως ενώ –ας πούμε- το χαράτσι μέσω ΔΕΗ που επιχειρεί να βάλει η κυβέρνηση είναι εξωφρενικό και εξοργιστικό και δεν πρέπει να γίνει δεκτό, ταυτόχρονα δεν μπορεί να βγαίνει ο Φωτόπουλος και να παριστάνει τον Ζορό αναζητώντας έτσι ρόλο στην μετά την κρίση κοινωνία-γιατί σε εκείνη την κοινωνία όλοι αυτοί οι Φωτόπουλοι δεν πρέπει να έχουν θέση.

Η «λογική» που επέτρεψε την ανοχή σε κρατικοδίαιτες εταιρίες των….18 συμβούλων και 3 εργαζομένων πρέπει να γίνει σκόνη.

Ο Γιώργος Παπανδρέου του Ανδρέα και της Μαργαρίτας ίσως τελικά φανεί εξαιρετικά χρήσιμος στην ιστορία. Με τους παροιμιώδεις μετεωρισμούς του, με την απίθανη έλλειψη αποφασιστικότητας, με τα συνεχή ψεύδη, εξωθεί την κρίση στο ζενίθ.

Ε, καλό είναι αυτό! Όσο εξελίσσεται η κρίση, όσο πιο έντονη είναι η απελπισία και τα αδιέξοδα που προκαλεί, τόσο αναδύονται πιο καθαρά τα ελάχιστα μεγέθη που έχουν οι ηγεσίες και τόσο –ελπίζω- ανοίγουν με κρότο χαραμάδες από τις οποίες μπορεί να προκύψουν καινούργιες δυνάμεις και προσωπικότητες.

Διαβάστε προσεκτικά τις παρακάτω γραμμές:

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης.»

Λόγια, ειπωμένα από τον…Χάρρυ Κλυνν το 1983.

Η ατάκα, είναι πια πασίγνωστη, καθώς κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

Αλλού είναι η ουσία.

Πότε θα καταλάβουμε πως αυτό που έχει συμβεί δεν είναι η διεθνής συνωμοσία κατά της Ελλάδας αλλά το αποτέλεσμα της δικής μας παθογένειας;

Πότε θα συνειδητοποιήσουμε πως η Ελλάδα, η χώρα που τώρα απεγνωσμένα ψάχνει να δημιουργήσει από την αρχή πρωτογενή παραγωγικό τομέα εισάγει ραδίκια σκόρδα και πατάτες;

Πότε θα συνειδητοποιήσουμε πως κανένας δεν μας επέβαλλε να μην παράγουμε τα βλίτα μας;

Πότε θα θυμηθούμε πως κάποτε η Ελλάδα κάποτε είχε ως και βιομηχανία που παρήγαγε αυτοκίνητα τα οποία μάλιστα ήταν ευπώλητα τόσο σε αστικά κέντρα όσο και στην επαρχία;

Θυμάστε τα…Pony; Τα έχετε υπόψη σας;

Ακόμα κι’ εγώ που το 1983 ήμουν ενήλικος, τα είχα λησμονήσει, μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα χαρακτηριστικό δημοσίευμα της σελίδας taxalia.blogspot.com που περιγράφει αρκούντως γλαφυρά την μετάλλαξη της Ελλάδας στον παράδεισο της κομματικής πελατείας.

Η περίπτωση των ελληνικών Pony είναι συμβολικά η ιστορία της εν ψυχρώ εκτέλεσης της έκτοτε αναζητούμενης ελληνικής επιχειρηματικότητας μία εκτέλεση που διατάχθηκε από την δικτατορία της μετριότητας που επέβαλλε το ΠΑΣΟΚ από το 1981. Διαβάστε τα λεπτομέρειες εδώ, αξίζει τον κόπο: http://taxalia.blogspot.com/2011/07/namco-pony.html

Και αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τα όσα έγιναν τότε, εύκολα θα διαπιστώσει πως πίσω από την διάλυση της επιχειρηματικότητας, πίσω από το μίσος της ελληνικής πολιτείας προς όποιον είχε ιδέες εφευρετικότητα και δημιουργικότητα δεν υπάρχει κανένας γερμανός, κανένας ολλανδός και κανένας βρετανός.

Δυστυχώς, κατά κανόνα κάποιοι μουστακαλήδες Μήτσοι υπήρχαν που αναλάμβαναν τις εξυπηρετήσεις των φίλων τους εισαγωγέων και μεταπρατών και μεταπωλητών.

Ας ξαναδιαβάσουμε τις αράδες του Χάρρυ Κλυνν λίγο πιο πάνω.
Ας αναρωτηθούμε γιατί στην δημόσια συζήτηση δεν μπαίνει ποτέ η Φινλανδική κρίση του 90 και οι τρόποι με τους οποίους αυτή η χώρα όχι απλά ανέκαμψε αλλά εκτοξεύτηκε.

Και βέβαια, εκτόξευσε και την Παιδεία της που την κατέστησε εξαγώγιμο πρότυπο μέσα σε λίγα χρόνια επενδύοντας όχι απλά σε χρήμα, αλλά πάνω από όλα σε νοοτροπίες που δίνουν χώρο στην προσωπικότητα του ατόμου.

Με πανεπιστήμια ερμητικά ορθάνοιχτα στο μέλλον και απαλλαγμένα από τη μιζέρια των κομματικών σκοπιμοτήτων.

«Όλα περνούν»

2011-09-10T08:54:00.004+03:00

Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες
μας πήρε ο ύπνος μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν
φωνάζοντας
"Γιού! Γιού! Πούουου...παξ!"*
βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν.
(«Όλα περνούν», το τρίτο από τα «πέντε ποιήματα του κ. Στρατή Θαλασσινού» του Γιώργου Σεφέρη. )

Μιλούσα με έναν φίλο Στρατή αργά προχθές τη νύχτα. Ένα Στρατή από την Ελλάδα από την Αθήνα. Σμιλεμένος επαγγελματίας, μέσα στα πράγματα, γερά μορφωμένος, ρεαλιστής ίσαμε το μεδούλι, από εκείνο το είδος που θα μείνει ως πολύ αργά στο γραφείο, μέχρι να νιώσει ικανοποιημένος από τον εαυτό του-ακόμα κι’ αν του έχουν πει από νωρίς «όλα μια χαρά». Είχα συνεργαστεί στο παρελθόν μαζί του, δεν είναι τύπος που χαζολογάει στην ώρα της δουλειάς γιατί νιώθει υπεύθυνος για όσα κάνει και κυνηγάει όχι ανεμόμυλους αλλά αποτελέσματα.

Παραθέτω ένα μικρό μέρος του διαλόγου:
Γ: Τι γίνεται η πατρίς; Δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα σχεδόν πια.
Σ: Γιατί …εμείς μπορούμε;
Γ: Καλά κρασιά-όταν το λες εσύ αυτό…
Σ: περιμένουμε να επισυμβεί το μοιραίο…
Γ: είναι ζήτημα χρόνου δηλαδή πια;
Σ: αφού η κοινωνία δεν στηρίζει για μένα είναι βέβαιο
Γ: μα πως να στηρίξει ....είναι σα να έχεις ένα παιδί που το γέννησες και το μεγάλωσες χωρίς απολύτως καμία αγωγή και διαπαιδαγώγηση μιλάω για τα τελευταία 30 χρόνια, και ξαφνικά ζητάς να μάθει κανόνες ζητάς να είναι κάτι άλλο από αυτό που ήξερε, καλώς ή κακώς …κάνω λάθος; Φοβάμαι πως μόνο μέσα από την απόλυτη πτώση μπορεί να σωθεί μακροπρόθεσμα ο τόπος.
Σ: χαχα ...μετά την απόλυτη πτώση δεν θα είμαστε εδώ για να δούμε τι θα γίνει ...άστα Γιώργο ...η παρασιτική Ελλάδα δίνει τη μάχη της χρεοκοπίας με όλα της όπλα!
σε καληνυχτίζω.
Γ: καληνύχτα

Ο «διάλογος» έγινε αργά τη νύχτα μέσω Facebook.
Κρύβει τη ματιά που έχουν αρκετοί για τα στην Ελλάδα τεκταινόμενα και περιέχει τον πυρήνα της αγωνίας που νιώθουμε πολλοί. Είναι βέβαιο πως τα τελευταία 30 χρόνια τα «παράσιτα» απλώθηκαν σαν τον μεταστατικό καρκίνο στην Ελλάδα. Και μόνο τα ασύλληπτα μεγέθη της παραοικονομίας να κοιτάξει κανείς, μπορεί να το αντιληφθεί.

Για πάρα πολλά χρόνια, μία κοινωνία απαίδευτη έπεφτε με τα μούτρα σε οτιδήποτε εκείνη τη στιγμή μπορούσε να αποδειχθεί κερδοφόρο. Αγαπημένα μου παραδείγματα τα video clubs της δεκαετίας του 80 που φύτρωναν παντού σαν τα μανιτάρια και λίγο αργότερα τα καταστήματα «υγιεινής διατροφής». Και τα μεν και τα δε, όπως άνοιξαν, μετά από λίγο χάθηκαν γιατί είτε η αγορά βρέθηκε να είναι κορεσμένη είτε γιατί άλλαξαν τα δεδομένα αλλά και γιατί, πολύ συχνά, λειτουργούσαν με την «λογική» της αρπαχτής άρα προσέφεραν απαράδεκτης ποιότητας υπηρεσία ή προϊόν.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φύτρωσαν χρόνια μετά τα διάφορα Χρηματιστηριακά Γραφεία. Δεν ξεχνώ, πάρα πολύ χαρακτηριστικά σε μία κάθοδο στην πατρική μου γειτονιά, το Παλαιό Φάληρο, που συναντώντας έναν γνωστό μετά από χρόνια, ρωτώ μεταξύ άλλων «τι κάνει ο Μιχάλης;» Ασχολείται με το χρηματιστήριο ήταν η απάντηση που με άφησε ξερό, καθώς θυμόμουν καλά τον Μιχάλη ως «κανονικό άνθρωπο».

Θυμάμαι καλά το επεισόδιο, γιατί ήταν ένα από εκείνα που μου έδωσαν να καταλάβω για τα καλά τα απίστευτα μεγέθη της μετάλλαξης και της αλλοτρίωσης που είχε επέλθει. Αυτή η τρελαμένη κοινωνία για την οποία πολλές φορές έχω γράψει όχι απλά βοηθήθηκε, αλλάδημιουργήθηκε και χτίστηκε συστηματικά από αυτούς που τώρα παριστάνουν τους γιατρούς της. Και βέβαια ήξεραν από την αρχή πως το δημιούργημα είναι θνησιγενές, αλλά, στο μεταξύ θα προλάβαιναν οι κολλητοί τους να κάνουν τη μπάζα τους.

Ο Μιχάλης βέβαια, μπάζα δεν έκανε. Ήταν ένας από τους χιλιάδες αφελείς που πίστεψαν τον κο Παπαντωνίου με το αστραφτερό χαμόγελο, όταν εξωθούσε τους πάντες να παίξουν. Ο Μιχάλης, δεν ήταν «παράσιτο». Ήταν ένας κανονικός άνθρωπος που το παρασιτικό σύστημα που εξουσιάζει την Ελλάδα, του έδειξε τον δρόμο. Αυτά τα παράσιτα που διοίκησαν και διοικούν είναι που προκάλεσαν τον λεγόμενο «πρωτογενή τομέα» της οικονομίας. Που έκαναν την Ελλάδα μία χώρα παραγωγικά ανύπαρκτη.

Ο κος Λοβέρδος, στις προχθεσινές δηλώσεις του για το Δημόσιο, υπήρξε σουρεαλιστικά θρασύς. Ο ίδιος, είναι μέρος του συστήματος που έφτιαξε το Δημόσιο και του επέτρεψε να είναι όχι απλά αναποτελεσματικό αλλά συχνά κολαστήριο και αίθουσα βασανισμού για τους πολίτες. Η επίθεση που έχει εξαπολύσει η Κυβέρνηση εναντίον κυριολεκτικά των πάντων (πλην των γνωστών) είναι χαμένη από χέρι. Νομίζω πως θα αποδειχθεί ως νομοτέλεια.

Ο θύτης, όταν παριστάνει πως προστατεύει το θύμα του αποκαλύπτεται.

Η κοινωνία λοιπόν δεν στηρίζει.

Δεν έχει κανέναν λόγο.

Και ίσως, ενστικτωδώς, οδηγά τα πράγματα στα άκρα, στον εξοστρακισμό από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή.

Οι πολλοί, δεν έχουν μάλλον να χάσουν τίποτα ενώ ίσως βρουν ένα πιο ήρεμο εφαλτήριο για επανεκκίνηση.

Φτάνει οι βάσεις αυτή τη φορά να είναι ορθολογικές και όχι επικολυρικές

Γιώργος Πήττας για το TVXS και τον Πολίτη

Για την 12η Σεπτεμβρίου.

2011-09-03T11:27:00.003+03:00

Στο διαδίκτυο, κυκλοφορεί από τα μέσα του Αυγούστου μία «επιστολή» κάλεσμα για την «μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε ποτέ» έξω από το Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου.

Η επιστολή έφτασε και στο δικό μου ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μόλις την 1η Σεπτεμβρίου, άρα η πρόθεση των αποστολέων της παραμένει αταλάντευτη.

Στην Κύπρο, μετά την έκρηξη στο Μαρί και τα τραγικότατα επακόλουθα της είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διεργασία χειραφέτησης των πολιτών από τις γραμμές των κομμάτων τους.

Δεν ήταν ούτε πέντε, ούτε δέκα οι άνθρωποι που βρέθηκαν πολλές φορές έξω από το Προεδρικό. Ήταν χιλιάδες.

Όπως ήταν εύλογο, έτρεξαν αρκετοί για να αρμέξουν οφέλη από τη συγκυρία.

Τα ακροδεξιά νεάντερταλ που περιφέρονταν με γλώσσα σώματος πορτιέρη σε νυχτερινό κέντρο έσχατης υποστάθμης ήταν ευδιάκριτα.

Όμως, η πλειοψηφία των πολιτών κατά την προσωπική μου αντίληψη επέδειξε αξιοπρέπεια που με έκανε να νιώσω περήφανος γιατί ζω σε αυτή τη χώρα.

Η επιστολή, που μας καλεί στις 12 Σεπτεμβρίου στην «μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε ποτέ» θέλει να πείσει πως δεν υπάρχει συντονισμός, δεν υπάρχει πολιτική γραμμή, δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο η «ελεύθερη βούληση» των πολιτών.

Παρόλα αυτά, κάποιοι, όχι μόνο έγραψαν την επιστολή και ανέλαβαν να την αποστείλουν σε χιλιάδες αποδέκτες, αλλά επιπλέον κάθισαν κάτω και συνέταξαν «οδηγίες προς ναυτιλλόμενους»

Γράφουν μεταξύ άλλων δίνουν οδηγίες για φάρμακα προστασίας από δακρυγόνα, συνιστούν φορτισμένες μπαταρίες στα κινητά και τις φωτογραφικές για να καταγραφούν οι βιαιοπραγίες της αστυνομίας, και άμεσες συνδέσεις με το διαδίκτυο σαν να είμαστε περίπου στη Δαμασκό ή στην Τρίπολη.

Με απλά λόγια, ετοιμάζουν τον κόσμο για πόλεμο.

Πότε;

Μετά από την ευρείας συναίνεσης ψήφιση του πρώτου πακέτου μέτρων για την οικονομία και ελάχιστα πριν την υποβολή του δεύτερου.

Με μία πολιτική και κοινωνική σκηνή, που μπροστά στην οικονομική κρίση και χάρις στον κο Καζαμία που σήκωσε τα μανίκια από το πρώτο δευτερόλεπτο, εναρμονίσθηκε και βρήκε τρόπους να υπηρετήσει την Κύπρο και πάνω στο χτίσιμο ενός κλίματος αξιοπιστίας, μακριά από το άθλιο ελλαδικό «πρότυπο» όπου η κάθε ομάδα τραβολογάει τη χώρα στο δικό της ειδικό συμφέρον.

Αλλά ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της «μεγαλύτερης από ποτέ συγκέντρωσης»;

Αν ήταν απλά-σκέτα-καθαρά η άσκηση έντονης πίεσης προς κάθε κατεύθυνση για διαλεύκανση και απονομή δικαιοσύνης, δεν θα είχα απολύτως καμία επιφύλαξη.

Στην επιστολή όμως, πέρα από το αίτημα για «παραίτηση του Προέδρου» αίτημα που κατά τη γνώμη μου είναι πλέον ανεπίκαιρο και πολυτελές –λόγω της κρίσης, μπαίνουν και οι «Ανεπανόρθωτες και εγκληματικές υποχωρήσεις στο Κυπριακό» .

Ε, εδώ, ας μου επιτραπεί να καγχάσω.

Όχι γιατί διαφωνώ ή συμφωνώ με την στρατηγική του Προέδρου αλλά απλά, αναρωτιέμαι:

Αν δεν είχε προκύψει το Μαρί…θα υπήρχε περιθώριο για καλέσματα σε πολυπληθείς συνάξεις για το Κυπριακό;

Και μόνο να λάβει κανείς υπόψη πως η συγκεκριμένη πολιτική για το Κυπριακό είναι στην πράξη από τα μέσα του 2008 καταλαβαίνει πως οι συντάκτες της επιστολής όχι μόνο δεν προάγουν την κοινωνία των πολιτών αλλά την δυναμιτίζουν και την επιστρέφουν στο παρελθόν καθώς συνδυάζουν ένα τραγικό ατύχημα για το οποίο υπάρχουν εγκληματικές ευθύνες, με την εφαρμοζόμενη πολιτική στο μείζον εθνικό ζήτημα.

Ειδικότερα τώρα, για την «παραίτηση του Προέδρου» ως αίτημα, στην επιστολή διατυπώνεται άκρως εκβιαστικά: «αν μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου δεν έχει παραιτηθεί, τότε όλη η Κύπρος θα είναι έξω από το Προεδρικό».

Ακόμα δεν μου έχει απαντηθεί το ερώτημα:

Το ζήτημα μας είναι η μεταφορά και εγκατάσταση του στρατιωτικού υλικού στην Κύπρο-γεγονός που έχει πτυχές πολιτικές και διπλωματικές που ενδεχομένως να είναι άκρως επιπόλαιο να τις κρίνουμε ή η επιλογή του χώρου φύλαξης και η απίστευτη ανεπάρκεια όσων ανέλαβαν το έργο αυτό;

Θεωρώ τον εαυτό μου ανεπαρκή για να απαντήσω στην καθαρά πολιτική διάσταση. Δεν είμαι διπλωμάτης, δεν είμαι ανώτατος υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών, δεν είμαι καν ειδικός δημοσιογράφος, άρα δεν μπορώ να νιώσω σοβαρός όταν ξέρω πως η διαχείριση τέτοιων ζητημάτων περιέχει και ρίσκο και εξαντλητικούς χειρισμούς.

Εδώ που τα λέμε, κανένα πολιτικό κόμμα της χώρας δεν ζήτησε έντονα την παραίτηση του, αν εξαιρέσω κάποια κακαρίσματα. Γιατί άραγε;

Τι μένει από όλα αυτά;

Μένει, κατά τη γνώμη μου, η αφύπνιση της κοινωνίας των πολιτών, μία διάθεση για έντονη και διαρκή πίεση προς την εκάστοτε εξουσία ώστε αυτή να κάνει με επάρκεια τη δουλειά της.

Και κάποιες δυνάμεις, τοποθετημένες στο μαύρο και το γκρίζο, που θέλουν να εκμεταλλευτούν με χυδαιότητα αυτήν την πολύτιμη διεργασία που ακόμα δεν μπορεί να κριθεί καθώς είναι σε εξέλιξη, να προσπαθούν να αποκομίσουν στενά πολιτικά οφέλη.

Γιατί, αν η ταύτιση του συνόλου των Αφυπνισμένων με την…ΕΟΚΑ Β υπήρξε πράξη αισχρότατη και επηρμένη, εξίσου χυδαία είναι η ταύτιση των πολιτών που αποζητούν αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη με συγκεκριμένα πολιτικά μέτωπα που θα πολεμούσαν έτσι κι αλλιώς τον κο Χριστόφια, ακόμα και αν ήταν ο καλύτερος Πρόεδρος του κόσμου.

ΥΓ: Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του καθεστώτος Άσαντ της Συρίας, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τον δικτάτορα ως κάποιον που «σέβεται τους πολίτες». Σκεφθείτε το.

Γιώργος Πήττας για το tvxs.gr και τον Πολίτη.

Πόσα φεγγάρια τον Αύγουστο;

2011-08-13T13:15:00.003+03:00

Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, διδάχτηκα να κοιτάζω πιο προσεκτικά τον ουρανό του Αυγούστου. Ήταν η ταινία του Κώστα Φέρρη «Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο» που με έκανε να δω, με άλλα μάτια τον θερινό ουρανό, μία από τις ωραιότερες ταινίες της ελληνικής κινηματογραφίας.

Εμπνευσμένη από τις Λευκές Νύχτες του Ντοστογιέφσκι και, με ίσως την αρμονικότερη ζεύξη κινηματογραφικού ρυθμού και μουσικής που έχω δει από έλληνα σκηνοθέτη ποτέ.

Η ίδια η κάμερα, ήταν ένα ακόμη μουσικό όργανο.

Από τότε μέχρι σήμερα, κύλησαν ούτε λίγο ούτε πολύ κάπου 33 καλοκαίρια και γύρω μας τίποτα δεν είναι ίδιο.

Σκεφτόμουν μία από τις πρώτες σκηνές της ταινίας.

Η μουσική-αν θυμάμαι καλά, ήταν από την Ποιμενική του Beethoven η κινηματογραφική μηχανή έκανε ένα μακρύ travelling και από τον φακό μπροστά, περνούσαν χορογραφημένα θαρρείς τα αυτοκίνητα που εγκατέλειπαν την Αθήνα του δεκαπενταύγουστου.

Όσο κι αν φανεί τελείως παράξενο, θυμήθηκα την ταινία την ώρα που διάβαζα την είδηση:
«Γιγαντοοθόνη στο Birmingham τοποθετημένη σε όχημα, τριγυρίζει στην πόλη και δείχνει τις φωτογραφίες των υπόπτων για τα έκτροπα των προηγουμένων ημερών».

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως η εποχή που ο Φέρρης έκανε την ταινία του, ήταν μία εποχή που στις οθόνες προβάλλονταν τα όνειρα, εκείνα τα όνειρα που πήγαζαν μέσα την ανθρώπινη ευαισθησία και το πάθος για δημιουργία και επικοινωνία.

Δεν έπαψαν βέβαια ποτέ να υπάρχουν δημιουργοί. Να παράγουν αριστουργήματα. Μόνο που, η δύναμη της επίδρασης που ασκούν, έχει κυριολεκτικά ελαχιστοποιηθεί σε ένα σχετικά λιγοστό κοινό που με νύχια και δόντια κρατιέται ζωντανό.

Κρατιέται με αγωνία σχεδόν, όπως ακριβώς ένας άνθρωπος που έχει γαντζωθεί από ένα κλαδί για να μην τον παρασύρει ο χείμαρρος και πνιγεί.

Σκεφτόμουν τις εικόνες που έφερε ο φετινός Αύγουστος.

Την αγωνία για την χρεοκοπία των Η.Π.Α.

Τα αποκαλυπτικά ταρακουνήματα στην Ευρώπη.

Την ασήκωτη και αδιάκοπη σφαγή στη Συρία.

Τις ταραχές στο Λονδίνο και τις άλλες πόλεις της Βρετανίας.

Λίγο νωρίτερα τη Φουκουσίμα.

Πιο πριν την Αίγυπτο, την Τυνησία, την Ελλάδα, την Ισπανία.

Πολλά ακόμα που ξεχνώ ή δεν προλαβαίνω να καταγράψω.

Τίποτα από όλα αυτά δεν μοιάζει με το άλλο.

Το κάθε τι, έχει διαφορετική αφορμή, συμβαίνει σε διαφορετικό πλαίσιο επιδρά αλλιώς και με διαφορετικό τρόπο το αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνία που την αφορά.

Και ταυτόχρονα, όλα μαζί ενορχηστρώνουν τη βουή ενός κόσμου που αγκομαχά να αλλάξει με τις αντίρροπες δυνάμεις να λυσσάνε είτε για να κρατήσουν τη θέση τους είτε για να κερδίσουν αυτό που θέλουν.

Πόσα φεγγάρια έχει αυτός ο Αύγουστος του 2011;
Και πόσα θα μετράμε σε έναν χρόνο από τώρα;

Το Ισραήλ, από τον Σεπτέμβρη, θα βάλει σε χρήση ένα αδιανόητο όπλο για την καταστολή τόσο των συγκεντρώσεων που κάνουν οι Άραβες στη Δυτική όχθη όσο και για τους ισραηλινούς πολίτες που τελευταίως άρχισαν να γίνονται «πιεστικοί».

Το όνομα του όπλου, όπως ίσως θα έχετε ήδη διαβάσει, «Κραυγή».

Παράγει ειδικούς υπέρηχους, που φέρνουν ναυτία και λιποθυμικές τάσεις.

Φανταστείτε τη σκηνή: Ένα πλήθος, συγκεντρωμένο διαδηλώνει. Κάπου άλλου, κάποιο χέρι πατάει ένα κουμπί. Μετά από λίγο και χωρίς κανέναν κρότο ή λάμψη, οι άνθρωποι του πλήθους πέφτουν κάτω ζαλισμένοι, κάνοντας εμετό ή λιπόθυμοι.

Δεν χρειάζεστε και μεγάλη φαντασία, την έχουμε δει όλοι μας τη σκηνή, σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Συνδυάστε την τώρα, με τις οθόνες του Birmingham (ακολουθούν το Manchester και άλλες πόλεις) και δείτε το σκηνικό που δημιουργείται.

Θυμηθείτε το V for Vendetta, το 1984, το Brazil, το Children of Men, το Fahrenheit 451 , το Soylent Green, το Clockwork Orange.

Όλα τα φεγγάρια που μας ξημερώνουν, είναι εκεί, ένα προς ένα.

Ο κόσμος που γνωρίσαμε, ο κόσμος που στην αφέλεια μας πολλές φορές προσπαθήσαμε να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, χρεοκόπησε.

Οι προφητικοί λόγοι , οι προφητικές εικόνες που μόνο η Τέχνη μπορεί να προσφέρει, ακόμα και όταν μας φέρνει μπροστά σε εφιάλτες, μας προετοίμασαν αρκετά καλά για όσα ζούμε και για όσα θα ζήσουμε.

Α ναι. Είμαι πια βέβαιος για αυτό. Τις ταχύτητες μόνο δεν μπορώ να δω καθαρά, γιατί όταν είσαι μέσα στο όχημα, δεν έχεις πλήρη αντίληψη.

Και δεν είναι εύκολο να «βγαίνεις» συχνά και να κοιτάς γιατί θα μείνεις απ’ έξω.

Αυτό που ξέρω, είναι πως όσοι υποτίθεται πως διαχειρίζονται την «κατάσταση» είναι είτε αυθεντικά προϊόντα του Προβλήματος είτε και δημιουργοί του.

Θα τα πούμε ξανά από τη Στήλη, τον Σεπτέμβριο. Μέχρι τότε, να θυμάστε πως η αγάπη κινεί τον κόσμο, γιατί αυτή τον γέννησε.

Μόνο που, όπως έλεγε και ο Charles Bukowski «Η αγάπη, είναι ένας σκύλος από την κόλαση».

Καλά φεγγάρια λοιπόν κι’ αυτόν τον Αύγουστο.

Γιώργος Πήττας για το tvxs.gr και τον Πολίτη.

Η Κύπρος δεν μπορεί να περιμένει.

2011-08-06T11:49:00.002+03:00

Reshuffle στ’ αγγλικά, ανασχηματισμός στα ελληνικά.
Για όποιον έχει παίξει έστω και λίγο διάφορα παιχνίδια puzzle στο διαδίκτυο είναι γνωστή η λέξη και η έννοια . Πριν και μετά το reshuffle το μόνο που αλλάζει είναι οι θέσεις.
Το παιχνίδι όμως, μένει το ίδιο ακριβώς καθώς και όλα τα συστατικά του. Αυτό που λέει και η παροιμία με τον Μανωλιό και τα ρούχα του.

Στην περίπτωση μας, αν και στην Κυβέρνηση μπήκαν και νέα πρόσωπα, εκ των οποίων κάποια ελάχιστα χαίρουν και ευρύτερης εκτίμησης, ο κανόνας ισχύει καθώς το «πολυπόθητο» κυβερνητικό σχήμα που θα καταλάγιαζε την κοινωνία δεν προέκυψε.
Όλα τα πρόσωπα, είτε προέρχονται από τον ΑΚΕΛ ικό πυρήνα είτε είναι επιρροές του.

Και νομίζω, πως δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αν τουλάχιστον στα καίρια υπουργεία είχαν τοποθετηθεί προσωπικότητες αποδεκτές από όλους.
Ονομαστικά, θα σταθώ μόνο στον κύριο Σταύρο Μάλα, τον οποίον δεν γνώριζα διόλου.
Οφείλω να τονίσω πως το επιστημονικό του υπόβαθρο και η παρουσία του στην επιστήμη τιμούν την Κύπρο. Το κατά πόσο θα καταφέρει σε 18 (; ) μήνες να κερδίσει κάποιους πόντους στο εθνικό στοίχημα για το Σύστημα Υγείας δεν το ξέρω.

Έχει να τα βάλει με συμφέροντα και κλίκες που υποθέτω στο δικό του το επίπεδο υπάρχουν μόνο σε εφιάλτες.
Και, έχει να αντιμετωπίσει μία χώρα που καλείται να κάνει οικονομία με συνταγές που εξωθούν το κοινωνικό κράτος στο περιθώριο.
Σε 18 μήνες όμως δεν ξέρω αν η κυβέρνηση θα είναι αυτή που ανακοινώθηκε σήμερα.
Δεν είχαν περάσει δύο ώρες από τις ανακοινώσεις και τις δηλώσεις, όταν η χορωδία των κομμάτων της αντιπολίτευσης τράβηξε τη γραμμή εξοστρακίζοντας την ενότητα από την ημερήσια διάταξη.
Και αλήθεια…

Τι θα κάνει η κυβέρνηση με την πλειοψηφία της Βουλής απέναντι της;
Ή να το θέσω αλλιώς:
Τι μπορεί να κάνει μία κυβέρνηση μειοψηφίας στην σοβαρότερη και κρισιμότερη συγκυρία που έχει βρεθεί η χώρα εδώ και τριανταεπτά χρόνια;
Το επιχείρημα που ακούστηκε από τον ίδιο τον Πρόεδρο πως «εκλέχτηκε ι από τον λαό άρα λογοδοτεί μόνο σε αυτόν» δεν το πιστεύει κανείς, ούτε και ο ίδιος.

Ο κος Χριστόφιας, δεν θα έφτανε στο Προεδρικό χωρίς το ΔΗΚΟ και το γνωρίζει καλά.
Όπως και ο κος Τάσσος Παπαδόπουλος δεν θα είχε γίνει ποτέ Πρόεδρος χωρίς το ΑΚΕΛ και το ήξερε επίσης καλά. Και το τιμούσε.
Και οι δύο, ανεξάρτητα από το πώς θα κριθούν αργότερα από την ιστορία ως ηγέτες, ήσαν προϊόντα συνδιαλλαγής και νομής της εξουσίας.
Γνωστές είναι επίσης σε όλους, οι υπερεξουσίες που διαθέτει το Προεδρικό αξίωμα στην Κύπρο υπερεξουσίες που φτάνουν στο «ενός ανδρός αρχή».

Αυτό βέβαια, συμπυκνώνει και εκτοξεύει στα ύψη, τις Πολιτικές Ευθύνες που έχει ο πρώτος πολίτης, για οτιδήποτε καλό ή κακό συμβαίνει σε όλα, εκτός από τον καιρό.
Σε μία Προεδρευόμενη και όχι Προεδρική Δημοκρατία, κακά τα ψέματα, η κυβέρνηση του…Πρωθυπουργού Δημήτρη Χριστόφια θα είχε ήδη πέσει το επόμενο δευτερόλεπτο από την αποχώρηση του όποιου συγκυβερνώντος κόμματος.
Ειδικά αν επιχειρούσε τον σχηματισμό μίας «νέας» κυβέρνησης μονοκομματικού ουσιαστικά χαρακτήρα.

Μπορεί το πολίτευμα να διαφέρει, μπορεί εδώ να έχουμε Προεδρική Δημοκρατία, αλλά οι συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία και τα μηνύματα που εκπέμπουν τα κόμματα, ένα πράγμα λένε και το λένε ξεκάθαρα:

Η κυβέρνηση έχει απολέσει την εμπιστοσύνη της ευρύτατης πλειοψηφίας.

Αν η αντιπολίτευση έχει αποφασίσει να κρατήσει απόλυτα σκληρή γραμμή στην κυβέρνηση, οφείλει να το κάνει ξεκάθαρο τελείως, τώρα.

Αν έχει σκοπό να απέχει από κάθε συναινετική πρακτική, ειδικά για την οικονομία, οφείλει να το δηλώσει ξεκάθαρα τώρα και να ζητήσει την παραίτηση του Προέδρου και την προκήρυξη εκλογών εδώ και τώρα.

Και υπό αυτές τις προϋποθέσεις ο Πρόεδρος οφείλει, στον λαό που λέει πως λογοδοτεί, να το πράξει για το καλό του τόπου . Της Κύπρου, που δεν μπορεί να περιμένει.

Γιώργος Πήττας για τον Πολίτη και το TVXS. GR

Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν…

2011-07-30T11:16:00.002+03:00

11 Ιουλίου 2031

Πέρασαν κιόλας 30 χρόνια από εκείνη την ασύλληπτη καταστροφή στο Μαρί.
Καθώς τότε ήμουν 20 χρόνων έχω και πολύ ζωηρή τη μνήμη εκείνων των ημερών και, μπορώ παράλληλα να δω ψύχραιμα τα όσα έγιναν.

Κύλησε βέβαια όλα αυτά τα χρόνια πολύ νερό στο αυλάκι.
Η Κύπρος, δεν έχει καμία σχέση με το τι ήταν πριν την τραγωδία.
Αμέσως μετά το πρώτο σοκ και με την οδύνη για τις ανθρώπινες απώλειες, μέσα από τις στάχτες και το ρημαδιό που άφησαν πίσω τους οι εκρήξεις, σύσσωμη η πολιτική ηγεσία με προεξάρχοντα τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας άφησαν πίσω όλα όσα μπορούσαν να τους χωρίζουν πολιτικά και ενώθηκαν σε μία ισχυρή γροθιά προκειμένου να στείλουν το μήνυμα τόσο στην κοινωνία όσο και στο εξωτερικό.

«Εμείς, όπως και το 74, είμαστε ένα. Όλοι μαζί θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση». Θυμάμαι που ο τότε Πρόεδρος (δεν αναφέρω το όνομα του καθώς η μετριοφροσύνη του έχει μείνει στην ιστορία…) ήθελε να υποβάλλει αμέσως την παραίτησή του.

-«Έγινε επί ημερών μου το χειρότερο. Κακά τα ψέματα. Με το απόλυτα Προεδροκεντρικό σύστημα της Κύπρου, είναι αδύνατο να ισχυριστώ πως δεν ήξερα τους κινδύνους. Αλλά, και να μην τους ήξερα, όφειλα να τους γνωρίζω εφόσον οι Υπηρεσίες λογοδοτούν σε μένα»

-«Πρόεδρε, όχι, πρέπει να μείνεις, η χώρα σε χρειάζεται-και αυτό που έγινε, ναι μεν έγινε επί των ημερών σου, αλλά έχει να κάνει και με τις χρόνιες κακοδαιμονίες της διοίκησης όλων μας»

Την ίδια νύχτα, ο Πρόεδρος έκανε ένα ιστορικό διάγγελμα κατά το οποίο ανέλαβε την κεντρική ευθύνη για την τραγωδία. «Θα αναζητηθούν οι διοικητικές ευθύνες» Είπε και συνέχισε: «Αλλά, οι βαρύτατες και ασυγχώρητες πολιτικές ευθύνες, αυτονόητα, βαραίνουν τους ώμους μου και απολογούμαι ενώπιων όλων σας. Αν και ήθελα να παραιτηθώ, τελικά, μετά από προτροπή του πολιτικού κόσμου θα παραμείνω για έναν μόνο λόγο. Σε μικρότερο διάστημα από τις επόμενες Προεδρικές, η πατρίδα μας να βρεθεί εκεί που ήταν πριν το τραγικό ατύχημα».

Έτσι, την επόμενη μέρα κιόλας, οι υπουργοί παραιτήθηκαν και στη θέση των περισσοτέρων, ανέλαβαν οι αρχηγοί των κομμάτων. Ναι, ο αρχηγός του μεγαλύτερου αντιπολιτευόμενου κόμματος, έγινε Υπουργός Εξωτερικών!
Ναι, ο αρχηγός του δεύτερου κόμματος –από το οποίο προέρχονταν ο Πρόεδρος-έκανε τον ιστορικό συμβιβασμό και συνεργάστηκε με τους «άλλους» για το όφελος του τόπου!

Ναι, όλοι οι αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων έγιναν Υπουργοί ενώ παράλληλα έμειναν στη θέση τους οι πετυχημένοι της προηγούμενης κυβέρνησης!
Συστάθηκε μία Ειδική Επιτροπή Διαχείρισης της Κρίσης από εξέχουσες προσωπικότητες τόσο από την Κύπρο όσο και από την Ευρώπη.
Αξιοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο η τραγωδία ώστε ο ενεργειακός χαρακτήρας της Κύπρου να αλλάξει ριζικά και να ακολουθήσει τα πρότυπα του 21ου αιώνα με μία επένδυση εκμετάλλευσης του πλούσιου Ήλιου της χώρας, η οποία όπως υποστήριξαν ορθά οι επιστήμονες, μπόρεσε να δώσει με λιγότερο κόστος περισσότερη ενέργεια από όση χάθηκε.

Ταυτόχρονα, η Κυβέρνηση Έκτακτης Ανάγκης όπως ονομάστηκε, βρήκε ευκαιρία και έκανε μία βαθύτατη τομή στα Θεσμικά πράγματα της χώρας. Με αφορμή τα γεγονότα, διαχώρισε πλήρως την εκκλησία από την Πολιτεία, φορολόγησε την τεράστια ακίνητη περιουσία της και, έβαλε ανεξάρτητους ελεγκτές να ξετινάξουν τις ουκ ολίγες επιχειρηματικές δραστηριότητες των ευλαβικών πανιεροτάτων. Το χρήμα που εισέρευσε στα δημόσια ταμεία του κράτους, δεν το φαντάζονταν κανείς.
Μέσα σε δύο χρόνια, οι πληγές είχαν επουλωθεί με τον καλύτερο τρόπο. Μιλάμε, για τις οικονομικές και υλικές. Οι άλλες, απαλαίνουν ίσως, αλλά το τραύμα ποτέ δεν κλείνει τελείως.

Όταν έληξε η θητεία της κυβέρνησης, οι περισσότεροι πολιτικοί που συμμετείχαν αποσύρθηκαν δια παντός από τη δημόσια ζωή και έδωσαν χώρο σε νέα στελέχη, μορφωμένα και με ανοιχτούς ορίζοντες, που ανέβασαν την Κύπρο στα επίπεδα που της άξιζαν πάντα. Ο Πρόεδρος εκείνης της εποχής, αποφάσισε να εγκατασταθεί μονίμως στο χωριό του, έγινε ένα με τους συντοπίτες του και δεν αναπολούσε διόλου την παλιά εποχή…….

Μετά, ακούστηκε ένας απότομος θόρυβος!
Ένας κρότος από τον δρόμο με ξύπνησε απότομα και το όνειρο μίας πολιτικής ηγεσίας που βάζει τον τόπο πάνω από τα γινάτια και τα φτηνά, φτηνότατα και ποταπά μικροπολιτικά συμφέροντα εξατμίστηκε σε λίγα δευτερόλεπτα.
Λίγο αργότερα, τους έβλεπα στην τηλεόραση. Έκλεισα τον ήχο και χάζευα τις χειρονομίες τους. Μαριονέτες. Θυμήθηκα λοιπόν τον Θουκυδίδη και τους τον αφιερώνω ολόψυχα:

Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν…

ΥΓ: Ένας καθόλα καλός διαδικτυακός φίλος, μου έστειλε χτες στο Facebook μία πρόσκληση για συμμετοχή στην «Διαμαρτυρία έξω από την Αρχιεπισκοπή για την εμπλοκή της Εκκλησίας στην Πολιτική» Για τις απόψεις μου, τις οποίες πάντα γράφω επωνύμως, το αίτημα και η διαμαρτυρία είναι κυριολεκτικά σπουδαία και άγια.

Οι εκκλησίες γενικώς πρέπει –κατά τη γνώμη μου- να είναι κάθετα και απόλυτα χωρισμένες από την Πολιτεία και να μην έχουν κανένα περιθώριο παρέμβασης στην πολιτική ζωή και στην Παιδεία κυρίως. Ο καλός φίλος, μου έγραψε στην πρόσκληση: «Ιδού η Ρόδος κε Πήττα».

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη μου πως η συγκέντρωση έχει οριστεί για την Δευτέρα στις 8 το απόγευμα, μέρα και ώρα που συγκεντρώνονται έξω από το Προεδρικό Πολίτες όλων των αποχρώσεων που δικαίως θεωρούν την πολιτική ηγεσία του τόπου παντελώς ανεπαρκή, του απάντησα: «Με την «Ρόδο», ασχολούμαι επίμονα χρόνια. Τώρα, η προτεραιότητα είναι το πήδημα της Κύπρου.»

Κάποιοι, χρησιμοποιώντας κουτοπόνηρες τεχνικές αντιπερισπασμού του περασμένου αιώνα, επιμένουν πως όλοι αυτοί είναι ακροδεξιοί ελαμίτες ή απλώς παρασυρμένοι. Ξαφνικά, τώρα, (!) θυμήθηκαν τον ρόλο της εκκλησίας και θα κάνουν ίδια ώρα και ίδια μέρα συγκέντρωση στην Αρχιεπισκοπή.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

Χρόνια ολόκληρα, αρκετοί άνθρωποι, γράφουν για τον ρόλο της εκκλησίας. Απαιτούν από τις κυβερνήσεις εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Στήριξαν τον νυν Υπουργό Παιδείας κο Αντρέα Δημητρίου στο όραμα που είχε (έχει ακόμα;) για μία παιδεία στηριγμένη στον ακαδημαϊκό ορθολογισμό χωρίς κατηχητικά μαθήματα, ώστε να παράγονται πολίτες που πατάνε στο έδαφος. Δεν έγινε τίποτα.

Και τώρα, σε αυτή τη συγκυρία, κατευθυνόμενη στα δικά μου τα μάτια, μία σωστή προσπάθεια, σε λάθος χρόνο. Το αποτέλεσμα θα είναι να "καεί" και το ίδιο το δίκαιο του σοβαρότατου αιτήματος. Μα τίποτα πια δεν λογαριάζουν κάποιοι προκειμένου να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στην ασυγκράτητη αμφισβήτηση που έχει ξεσπάσει για το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας;

ΥΓ2. Αν ο κος Δημητρίου μείνει τελικά εκτός κυβερνητικού σχήματος, ελπίζω να κάνει μία εκ βαθέων ανάλυση-δήλωση-συνέντευξη για τα εμπόδια που συνάντησε. Θα είναι τεράστια η προσφορά του έτσι.

Γιώργος Πήττας, για τον Πολίτη και το tvxs.gr

ιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν

ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ

Πέτρες στο βυθό.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.Ρε.

Η αριθμητική της απόγνωσης

Εν Οίκω, εν Δήμω, εν Λευκωσία. Εν Λευκώ;

Fuck Off.

The answer is blowing in the wind… (Μία σημείωση με εξομολογητική διάθεση)

Κάποιος για τη βρωμοδουλειά. ( Έχουμε πόλεμο)

Πέφτει ο Παπανδρέου; ​Χα! Ε, και; του Γιώργου Πήττα

Το κούρεμα, γουλί. (Απολύστε τους!)

Το πύο στην ομίχλη (Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερείονος …)

Ο Έλλην ασθενής και η ευθανασία, του Γιώργου Πήττα

Η Κοίμησις των Αφυπνισμένων. Του Γιώργου Πήττα

Πανεπιστήμια Ορθάνοιχτα κλειστά, και το «μικρό μου pony»

«Όλα περνούν»

Για την 12η Σεπτεμβρίου.

Πόσα φεγγάρια τον Αύγουστο;

Η Κύπρος δεν μπορεί να περιμένει.

Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν…

Των οικιών ημών εμπιπραμ

ένων, ημείς άδομεν

Πέφτει ο Παπανδρέου; Χα! Ε, και; του Γιώργου Πήττα